Nieuws uit de parochie

KERKFABRIEK MAAKT BOUW ASSISTENTIEWONINGEN MEE MOGELIJK
vr 09 maart '18

De kerkfabriek en de parochie Sint-Niklaas Glabbeek verkochten eind 2015 respectievelijk een weide en een oud schoolgebouw naast de pastorie, om de bouw van niet minder dan 28 assistentiewoningen (in de volksmond “serviceflats”) voor 65-plussers mogelijk te maken. Deze woningen zijn een eerste stap voor senioren die deels zelfstandig kunnen wonen, maar waarvoor een aantal gemeenschappelijke diensten (poetshulp, warme maaltijden, thuisverpleging, een gemeenschappelijke ruimte, …) onontbeerlijk zijn.
Sinds kort zijn deze woningen in “ ’t Fruithof” afgewerkt en kunnen geïnteresseerden een woning kopen/huren.

Een kerkfabriek is een openbare instelling, opgericht door de Belgische overheid en functionerend binnen de burgerlijke wetgeving, die in de eerste plaats belast is met het beheer van de middelen als “goede huisvader” voor de uitoefening van de eredienst binnen een parochie/dorp. De kerkfabriek toont door haar inzet in onder meer bovenstaand dossier, dat ze een verantwoordelijkheid opneemt, die uitstijgt boven de haar wettelijk opgelegde taken.

Meer op https://www.immoweb.be/nl/zoekertje/nieuwbouw-appartement/te-koop/glabbeek/3380/id7342689

 

KERKENBELEIDSPLAN GLABBEEK GOEDGEKEURD DOOR AARTSBISDOM EN GEMEENTERAAD
do 08 maart '18

In lijn met de Vlaamse regelgeving binnen het onroerenderfgoeddecreet stelden het centraal kerkbestuur Glabbeek en priester Luc Thiry, in nauw overleg met de zes parochies (Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde), haar inwoners en de Intergemeentelijke Onroerende Erfgoeddienst Portiva, een kerkenbeleidsplan op. Dit plan geeft een langetermijnvisie weer voor alle gebouwen die gebruikt worden voor de eredienst. De opmaak van zo’n plan heeft enkele voordelen. Zo kunnen de noodzakelijke subsidies verkregen worden voor het beheer en onderhoud van de kerkelijke infrastructuur. Maar een plan dat is opgesteld na lokaal overleg zorgt er ook voor dat alle neuzen in dezelfde richting wijzen.

In het kerkenbeleidsplan werd de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen als “zondagskerk” aangeduid en zal de eucharistieviering in dat Godshuis élke zondag (9.30 uur) doorgaan. De kerkelijke functie van de vijf andere kerken blijft wél behouden (doopvieringen, huwelijken en uitvaartplechtigheden), maar er zullen geen wekelijkse misvieringen meer plaatsvinden. Er wordt tevens voorzien dat in deze kerken nevenactiviteiten (muzikale optredens, tentoonstellingen, filmavonden, …) kunnen doorgaan. Ook de kapel op de Heinkensberg zal haar functie behouden: bedevaartsoord, wekelijkse gebedsviering en de jaarlijkse drukbezochte festiviteiten op 15 augustus (Maria-Tenhemelopneming).

Verschillende vergaderingen vonden plaats in de loop van 2016 en 2017 tussen het centraal kerkbestuur en de lokale kerkfabrieken. Ook de inwoners/parochianen werden betrokken door o.a. samenkomsten waarop zij werden uitgenodigd via flyers, facebook, website, parochieblad, …

In de komende maanden wordt er een stuurgroep opgericht voor de zes kerken met daarin vertegenwoordigers van de kerkfabrieken, centrale kerkraad, gemeentelijke vertegenwoordiger, Portiva, middenveld organisaties, experten en lokale bevolking. Deze stuurgroep zal de onderzoeken naar mogelijke toekomstige neven- en herbestemmingen aansturen, opvolgen en begeleiden.

Geeft bidden resultaat?
di 06 maart '18

Zondag 4 maart 2018 – Derde zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

Het hele verhaal van Jezus die de kooplieden uit de tempel jaagt leent zich uitstekend voor een meeslepende actiescène in een film. Een opvallend ongewone scène overigens. Jezus, die doorgaans een toonbeeld van zachtzinnigheid is en van tact, is hier blijkbaar zijn emoties niet te baas. De aanblik van de hele tempelhandel maakt hem woedend. En met enkele allesbehalve zachtzinnige gebaren jaagt hij de geldwisselaars en de handelaars van het tempelplein. Dankbaar materiaal natuurlijk voor iemand die daar een film wil over maken, of zelfs gewoon maar een reportage: ligt vanzelf goed in de markt. Maar wat moet je daar in godsnaam mee als je erover moet preken in deze tijd?

Flauw
Het gaat immers over een gebruik dat nu allang niet meer bestaat: het offeren van dieren in de tempel. Opdat je die dieren niet van thuis zou moeten meeslepen, kon je ze daar ter plaatse gewoon kopen. Wij doen dat nu niet meer. Het was een barbaars gebruik. Maar het was allemaal wel prima georganiseerd. Maar wat moet je met dat gegeven in onze tijd?
Je zou als predikant natuurlijk wel een paar flauwe opmerkingen kunnen maken over de kraampjes in Scherpenheuvel en de winkeltjes in Lourdes maar daar zit, denk ik, niemand op te wachten. Of we zouden een stevige boom kunnen opzetten over het geld van de kerk, de rijkdom van de Vaticaanse musea, de soms overdreven pracht van de gebouwen. Maar ook dat is weinig overtuigend. En in onze tijd bovendien ook erg hypocriet.
Dit is een tijd immers waarin wij met heilig respect opkijken naar voetbalsterren. Die alleen maar voor wat amusement zorgen. Maar die met één jaarwedde het hele Vaticaan kunnen opkopen. Goed. Maar zo komen we er natuurlijk niet.

Wending
Maar wat kan ik dan wel zeggen over die “tempelreiniging” van Jezus? Misschien maakte Jezus hier, zonder er uitdrukkelijk over te spreken, een einde aan het brengen van dierenoffers. Dierenoffers, waar heel de tempelcultus rond gebouwd was. Je hoort daar nooit uitdrukkelijk over spreken, maar het zou wel eens kunnen dat Jezus hier definitief een streep onder trok. Feit is in ieder geval dat er geen enkele melding bestaat waaruit je kan opmaken dat Jezus ook zo’n offers bracht, terwijl hij zich toch veelvuldig in de tempel ophield. En zeker is ook dat na hem zijn volgelingen, de christenen, nooit dierenoffers gebracht hebben.
Met Jezus verdween dus dat hele slachtgedoe dat al duizenden jaren aan de religie vastkleeft. Waarschijnlijk staat het verhaal van de tempelreiniging op dezelfde hoogte als dat van het offer van Abraham. Zoals het verhaal van Abraham die zijn zoon Isaak moest offeren duidt op het in Israël gerijpte inzicht dat mensenoffers uit den boze waren, zo betekent het verhaal van Jezus en de kooplieden voor de christenen het duidelijk teken dat ze ook geen dieren moesten offeren. En misschien komen we hier toch bij de diepere betekenis van het verhaal: het gaat over onze relatie tot God. Over hoe wij moeten bidden. Of en hoe wij God kunnen vermurwen.

Pervers
Nu, hoe je de zaken ook draait of keert en ze probeert te vergoelijken, je kan er niet omheen dat heel die offercultus een zeer ordinaire koopmansmentaliteit uitstraalde, zo van: voor wat, hoort wat. Ik offer je dit, en dus krijg ik dat. Maar zo handel je natuurlijk niet met God. En nochtans is dit soort “godsdienstigheid” zo oud als de mensheid zelf. Ook vroeger al was de ultieme droom van de mens: zelf God zijn. En dit komt natuurlijk aardig in de buurt. Als ik immers door het brengen van de juiste offers op de juiste manier, God aan mij bindt, God verplicht om mij te geven wat ik Hem vraag, dan ben ik natuurlijk God en is God alleen maar mijn knechtje. Het is die perverse koopmansmentaliteit binnen de religieuze context die Socrates al hekelde bij de Atheners. En daarom werd Hij ook veroordeeld tot het drinken van de gifbeker. Wegens vermeende goddeloosheid. Hoewel hij een van de meest godsdienstige mensen ooit was.

Ingebakken
Om maar te zeggen hoezeer dit perverse “zaken doen met de goden” altijd al verward werd met religiositeit. Ook christenen trappen daar nog regelmatig in. Het zit gewoon in ons, mensen. Als wij iemand kennen die invloed heeft, die veel kan, dan verwachten wij ook dat die iemand regelmatig “iets voor ons in orde brengt”. Zo draait de wereld nu eenmaal. En God is iemand die per definitie alles kan. Als Hij wil. En een geschenkje helpt, dat is algemeen geweten. Ach, wij hebben ook wel onze goeie momenten. Wij zijn niet altijd of zelfs niet vaak kleine “fiksers”, petieterige “arrangeurs”. Maar in ieder van ons zit toch ook wel een koopman. Ieder van ons, of we dat graag horen of niet, is een Hollander in het diepst van zijn gedachten. En heel vaak wordt ook God vanuit die mentaliteit benaderd: voor wat, hoort wat.

Hamvraag
Verliest het smeekgebed dan elke zin en kan je dan beter helemaal niets vragen aan God? Natuurlijk wel. Heel de Bijbel is één grote aansporing om God te bestormen met je vragen, Hem je verdriet, je zorgen en je noden voor te leggen. En zeker ook om God beloftes te doen. En ze te houden. Ook als we niet krijgen wat we vragen. Want dat is de negenproef: hoe reageren we als we niet krijgen wat we vragen? Als een verongelijkte commerçant, die boos is omdat de investering niets opbracht? Of als een echte gelovige, vol respect voor Gods wil, die blijkbaar niet altijd samenvalt met de mijne maar waarbij ik er rotsvast op blijf vertrouwen dat God van mij houdt en het goed met mij voor heeft? En dan de ultieme vraag: kan mijn gebed God bewegen om mij te helpen? Heeft bidden zin? Het antwoord is: ja. Wij moeten ons geen illusies maken: Gods wil gebeurt altijd. Maar God heeft oneindig veel wegen en mogelijkheden om zijn doel te bereiken. Hij kan zijn doel bereiken, zijn wil volbrengen en zijn wegen verleggen op een manier die helemaal tegemoetkomt aan ons gebed.

SOLIDAIRE MAALTIJD 2018
zo 04 maart '18

Vanmiddag organiseerden de zes Glabbeekse parochies reeds voor de 20ste keer een solidaire maaltijd in zaal Glazuur te Glabbeek. Meer dan 130 mensen waren van de partij ten voordele van Broederlijk Delen. De deelnemers steunden op deze manier inhoudelijk en financieel de campagne van Broederlijk Delen; dit jaar stond Oeganda als gastland in de kijker. Maar mensen gaan ook samen aan tafel, omdat het als gemeenschapsgebeuren een mooi symbool is van de wereld die ze willen: een bewoonbare plaats voor iedereen.
Het menu: wintersoep en goulash met kroketjes. Als dessert werd een vitaminerijke fruitsla geserveerd.
Een 30-tal vrijwilligers, waaronder enkele nieuwe gezichten, zorgden voor een vlot verloop van de organisatie en een vriendelijke bediening.
Ook de stand van Oxfam-Wereldwinkel Kortenaken mocht weer gezien worden!

Wij willen de aanwezigen en de medewerkers graag danken voor hun steun en inzet!

VORMELINGEN MUZIKAAL AAN HET WERK
za 03 maart '18

fotoSamen met de vormelingen kijken we meer en meer uit naar de grote dag van het Heilig Vormsel.
Op zaterdagvoormiddag 3 maart gingen de vormelingen en hun catechisten dan ook met de hele groep naar de kerk van Kapellen, om ons al zingend voor te bereiden op de volgende grote stap. We herhaalden enkele liedjes die we op het bezinningsweekend in Scherpenheuvel leerden kennen, maar ook een paar nieuwe liedjes passeerden de revue: de tijd vloog voorbij en voor we het wisten, stond iedereen uit volle borst te bidden. Zelfs de vormelingen die niet graag uit hun bed kwamen op de besneeuwde zaterdagochtend, deden na een tijdje enthousiast mee op het ritme van de muziek.
Wat ons betreft, zijn we samen op de goede weg!

GEEN PAROCHIEBLAD ONTVANGEN DEZE WEEK?
do 01 maart '18

logo_kerklevenMededeling van Kerk & Leven: Door de staking van dinsdag en door een panne aan een van de afwerkingsmachines bij de drukkerij zijn een aantal postrondes deze week niet tijdig bij de Post geraakt.
In deze postrondes zitten ook bladen van de editie Glabbeek. We doen er alles aan om deze bladen morgen te bezorgen.

Wij verontschuldigen ons voor dit ongemak.

LEZING ‘NEOGOTIEK, MATHIAS ZENS EN DE KERK VAN KAPELLEN’
di 27 februari '18

F4275f09De Heemkundige Kring en het Davidsfonds Glabbeek organiseren op dinsdag 20 maart om 19.30 uur in de kerk van Kapellen in het kader van ‘De Nacht van de Geschiedenis’ een lezing over ‘Neogotiek, Mathias Zens en de kerk van Kapellen’. Spreker is Dries Ceuppens.

Neogotiek is de stijl van de kerk van Kapellen en van verschillende recentere kerken in de omgeving. Mathias Zens (1839-1921) was een beeldhouwer van Duitse afkomst, die zich vestigde in het Gentse. Deze kunstenaar / ondernemer maakte vooral naam met kerkinrichting. Hij leverde een belangrijke bijdrage tot de inrichting van de kerk van Kapellen, die mede deze kerk maakt tot een ‘monument’.

Na afloop kunnen de aanwezigen de werken van Zens bekijken en wordt een glaasje aangeboden. Iedereen is welkom.

Het O-woord
ma 26 februari '18

Zondag 25 februari 2018 – Tweede zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

Eigenlijk heb ik het altijd een beetje raar gevonden dat men in de jaren zestig de woorden “Mis” en “H. Misoffer” radicaal en definitief verving door “Eucharistieviering”. Ten eerste al omdat het woord “viering” gegarandeerd verkeerde verwachtingen oproept. Je denkt daarbij aan eten en drinken, aan feesten en plezier maken. En dat valt dan wel enigszins tegen. Maar vooral ook omdat bij het opstellen van zo’n vieringen (iets wat in die tijd ook in de mode kwam) nogal eens finaal voorbij gewalst wordt aan datgene waar het in een Eucharistie wezenlijk om zou moeten gaan: het herdenken en aanwezig-stellen van het leven, de dood en de Verrijzenis van Jezus Christus. Maar, hoe raar ik het ook vond, ik begrijp natuurlijk wel waar het vandaan kwam. Het was het woord “offer” dat weg moest.

Christus
In de romantische periode van de 19de eeuw hoorde het brengen van offers helemaal thuis, maar in onze tijd is “offer” bijna een vies woord geworden. Blijkbaar riep het offer van Christus ook allerlei associaties op met een soort sadistische God, die een offer eiste om Hem goedgunstig te stemmen t.a.v. een zondige mensheid. Dat was natuurlijk een puur heidense of op z’n minst oudtestamentische gedachte, een verkeerde interpretatie van het offer van Jezus. Maar het was wel omwille van die verkeerde interpretatie dat het woord “offer” weg moest en dat men een essentieel christelijk gegeven liet vallen. Het oer-christelijk gegeven namelijk dat Jezus wel degelijk het offer bracht van zijn leven. Niet alleen toen hij stierf aan het kruis maar zijn hele leven was één grote zelfgave, één groot zichzelf wegschenken. Eén groot offer, uit liefde voor ons. Je kan dat niet zomaar wegmoffelen zonder het christendom zelf zwaar te verminken. En toch is precies dat op grote schaal en ook grondig gebeurd in de Westerse Kerk.

Lamentabel
En dat stond natuurlijk niet alleen. Het had een functie binnen het grotere geheel. En dat grotere geheel, dat was het uithollen van de Menswording en de goddelijkheid van Christus. Het herleiden van Christus tot een groot profeet, en van zijn leer tot een moraal. De gedachte dat je voor die moraal eigenlijk geen God nodig hebt, is dan niet ver meer. En al die zaken tezamen zijn voor een groot stuk verantwoordelijk voor de lamentabele toestand waarin ons geloof zich momenteel in onze streken bevindt. Wanneer geloof een ethische code wordt en de levende God een abstract principe, dan is geen mens nog geïnteresseerd. Bij geloof is het immers juist die geheimzinnige kracht die wij God noemen, die ons boeit. Die ontzagwekkende Kracht die achter het leven staat en die de hele kosmos draagt, die houdt ons bezig. Het is de mogelijkheid om met die Kracht in contact te treden die ons intrigeert. En die mogelijkheid wordt ons juist geboden in de figuur van Jezus. Wanneer dat wegvalt bij de geloofsoverdracht thuis en op school, blijft er alleen een onaantrekkelijk en zelfs slaapverwekkend moralistisch restant over waar geen mens zich nog druk over maakt.

Normaal
Waar wij het vandaag echter vooral willen over hebben is de offergedachte die altijd centraal gestaan heeft in het christelijke vasten. De gedachte namelijk dat als je je wil bekeren, als je een beter mens wil worden, als je echt iets wil betekenen voor anderen, als je echt van iemand houdt, dat het brengen van offers dan een normaal verschijnsel is. Bij een spectaculaire ommekeer, als je bijvoorbeeld met een verslaving breekt, is het nogal duidelijk dat er offers moeten gebracht worden. En ook als je allerlei negatieve of agressieve neigingen in jezelf wil overwinnen, dan zal je daar offers moeten voor brengen. Ook dat is, denk ik, voor iedereen duidelijk. Maar je kan ook offers brengen uit liefde. En dat is géén buitenissige gedachte. Je komt het voortdurend tegen in het dagelijkse leven.
Moeders bijvoorbeeld, brengen regelmatig grote en kleine offers omdat zij het welzijn van hun kind boven hun eigen gemak stellen. En hetzelfde doen vrienden en geliefden.

Levensoffer
Wij zeggen precies hetzelfde over Jezus: dat Hij het offer van zijn leven bracht uit liefde voor ons. Om ons te verlossen. Om de weg voor ons vrij te maken of hoe je het ook wil formuleren, afhankelijk van de tijd en de christelijke Kerk waartoe je behoort. De formulering is niet belangrijk en kan verschillen. En ook over het mechanisme, de manier waarop die bevrijding in zijn werk ging, hebben wij afwijkende meningen. Maar allen geloven wij dat door het offer van Jezus de hele mensheid kind van God werd. Toen Jezus vrijwillig de dood inging, liever dan één woord over God-die-liefde-is terug te nemen, was dat plaatsvervangend. Hij deed het in onze naam. Het was een offer uit liefde, dat zijn onvoorwaardelijk vertrouwen in God, zijn onwankelbaar geloof in God bewees. En hoewel Hij, Gods zoon, volledig mens was, verzoende Hij op die manier alle mensen met God. Ik ben geen theoloog en waarschijnlijk zeg ik het allemaal niet zo goed. Maar dat is wat ik geloof als christen. Ik geloof dat Jezus de weg is naar God. En dat ook wij alleen maar door kleine en grotere offers te brengen dichter bij Hem en bij een zinvol leven kunnen geraken. En dat de vastentijd daarbij een oefentijd bij uitstek is.

Uitverkoop
Ik weet dat spreken over het brengen van offers verschrikkelijk klassiek klinkt. Zeker in een tijd dat het geloof in ons deel van de wereld wel lijkt te verdampen in een orgie van alleen maar willen genieten. Maar juist nu mogen wij geen uitverkoop houden. Ooit komt er een draai en willen de mensen terug iets diepers dan “Temptation Island”. En dan zal blijken dat alleen een onversneden christendom de storm doorstaan heeft. Niet de grijze moralistische afkooksels ervan.

SOLIDAIRE MAALTIJD
do 22 februari '18

F4275a09Op zondagmiddag 4 maart ’18 organiseren de parochiegemeenschappen van Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde in zaal Glazuur (Glabbeek) voor de 20ste keer hun Solidaire Maaltijd t.v.v. Broederlijk Delen.

De opbrengst van dit jaarlijkse initiatief gaat naar de 250 partnerorganisaties van Broederlijk Delen in twintig landen van het Zuiden. Deze organisaties zetten zich onder meer in voor duurzame plattelandsontwikkeling, mensenrechten en democratisering. Dit jaar staat Oeganda in de kijker.

DRIEGANGENMENU: 18/8 euro (volwassenen/kinderen <12jaar):
– wintersoep
– én goulash met kroketjes
– én vitaminerijke fruitsla

Inschrijven is niet echt nodig, maar het geeft ons een idee hoeveel ingrediënten we moeten inkopen. Daarom zouden we het leuk vinden mocht je ons vóór 1 maart een seintje geven op solidaire.maaltijd@kerk-lubbeekglabbeek.be .

DE PASSIE: IJZERSTERK GELOOFSVERHAAL OPGEVOERD IN OPENLUCHT
di 20 februari '18

dePassieDe Passie wordt op zaterdagavond 24 maart 2018 opgevoerd op de Grote Markt in Lier. De Passie vertelt op een eigentijdse manier het verhaal van de laatste dagen van Jezus en zijn leerlingen. Met dit betekenisvol verhaal over vriendschap, macht, verraad en verzoening, lijden en opoffering, zwakte, idealisme, afkeer en ongeloof, liefde, dood en verdriet, nieuw leven en hoop, willen we mensen raken en verbinden. De Passie wil op een eigentijdse manier het lijden van Jezus verbinden met het lijden van mensen nu. Het wereldberoemde Passieverhaal van Christus wordt in openlucht gebracht aan de hand van hedendaagse Nederlandstalige nummers. Bekende Vlamingen (zoals Mark Tijsmans, Free Souffriau, Ann Pira, Door Van Boeckel, …) en lokaal talent werken op intense wijze samen om De Passie op te voeren.
#depassie2018 #beleefdepassie

Meer info op www.depassie.be

Pagina's