Nieuws uit de parochie

OUDERAVOND EERSTE COMMUNIE BUNSBEEK 2018
ma 19 februari '18

Eerste-CommunieDe oudervergadering i.v.m. de Eerste Communie 2018 in Bunsbeek gaat door op donderdag 22 februari om 20 uur in de VBS De Duizendpoot te Bunsbeek (in de klas van het tweede leerjaar). De ouders worden hierop vriendelijk uitgenodigd.

Waarom vasten?
ma 19 februari '18

Zondag 18 februari 2018 – Eerste zondag van de Veertigdagentijd (jaar B)

Vorige week hadden we het erover dat in onze westerse wereld de eenzaamheid een grotere kwaal geworden is dan de armoede. En dat je als christen geroepen bent om, in navolging van Jezus, je in te zetten opdat gesloten deuren worden geopend en scheidingsmuren neergehaald zodat vereenzaamden terug in de mensenkring worden opgenomen, er weer helemaal bij horen. Tenminste als het gaat om een isolement, een eenzaamheid die hun door anderen wordt opgelegd. Omdat ze genegeerd worden, een etiket opgeplakt kregen en omdat als gevolg daarvan elk contact met hen gemeden wordt. Want er is natuurlijk ook een soort eenzaamheid die heilzaam is. Een soort eenzaamheid die we vrijwillig opzoeken om te ontsnappen aan de hectiek en het lawaai van onze moderne samenleving. Ook daarin is Jezus een voorbeeld.

Stilstaan
Aan het begin van zijn openbaar leven, als zich stilaan begint uit te kristalliseren wat Hij met zijn leven wil, trekt Hij zich veertig dagen lang terug in de woestijn. En hoe druk en zelfs slopend dat openbaar leven van Hem later ook werd, toch lees je voortdurend in het Evangelie dat Hij zich, om te bidden en om tot zichzelf te komen, regelmatig terugtrok op een eenzame plaats of in de stilte van de nacht. En dat is wat ook onze tijdgenoten zoeken in zelfgekozen eenzaamheid: tot jezelf komen, even van de draaimolen afstappen om stil te staan bij het doel van het bestaan en de zin van je eigen manier van leven. Vaak is dat ook een heel confronterend gebeuren. Iemand die het aandurft om de woestijn van stilte en eenzaamheid binnen te gaan, die merkt al gauw dat hij omringd wordt door allerlei wilde dieren die klaar staan om hem te bespringen en die dat inderdaad ook doen. Je wordt overmand door de meest wilde bekoringen en misschien is de meest verscheurende daarvan wel de vertwijfeling.
Het helemaal overhoop halende vermoeden, het akelig heldere besef dat je eigenlijk niet zelf leeft maar geleefd wordt door anderen.

Vervreemding
Dat je jezelf alleen maar wijsmaakt dat je een eigen levensproject hebt, eigen keuzes maakt en beslissingen neemt. Maar dat in werkelijkheid je leven voor een groot stuk bepaald wordt door je omgeving, je vrienden, je werk, de sociale conventies, de mode en de reclame. Steeds vaker ook door de dictatuur van de vergaderingen, de e-mails en de gsm’s. Het zijn anderen die voortdurend bepalen wat ik moet doen. Laat dát dus de eerste bedoeling zijn van de Vasten, de periode van stilte en bezinning die we zopas zijn binnengegaan: een heldere kijk krijgen op wat er allemaal leeft in en buiten onszelf aan impulsen, bekoringen, aanvechtingen en verplichtingen.
En hoe ons leven meer daardoor bepaald wordt dan door wat wij ten diepste zelf willen. Het is de bedoeling dat we dáár achter komen. Dat wij een klare kijk krijgen op wat wij ten diepste zelf willen. Dat wij in contact komen met ons diepste verlangen … En dat diepste verlangen in ons is niets anders dan het verlangen naar liefde. Liefde geven en liefde krijgen. Het is uiteindelijk het verlangen naar God zelf. God is trouwens de enige die ons echt kan bevrijden van al de nepverlangens die ons diepste verlangen toedekken. Van de verwachtingen die wij stellen in bevredigingsmiddelen, in al die vervangingsmiddelen die ons verlangen naar echt geluk doen opdrogen.

Meegenomen
Het christelijke vasten heeft bovendien ook een aantal zeer positieve “profane” bijverschijnselen. Op de eerste plaats betekent 40 dagen lang je matigen in eten en drinken een zegen voor je ingewanden, een weldaad voor je hele lichaam. Maar ook voor onze geestelijke gezondheid is het een onvolprezen middel. Je matigen helpt je inzien dat je in het leven niet alles kan hebben. Speciaal voor een generatie die in welvaart is opgegroeid, is het belangrijk in te zien dat geluk niet ligt in “veel” of “alles” hebben, maar dat je moet leren dat je gewoon niet alles kán hebben in het leven en dat je met die beperking best gelukkig kan leven. Dat dat besef zelfs een voorwaarde is om gelukkig te zijn. Maar, zoals gezegd, hoe belangrijk deze “bijverschijnselen” ook zijn, het zijn inderdaad bijverschijnselen.
Het echte doel van het vasten ligt elders.

God
Eigenlijk vast je voor God en voor niets of niemand anders. Het is normaal dat je als christen in deze periode van soberheid en bezinning een deel van je overvloed geeft aan Broederlijk Delen. Maar de idee dat wij moeten vasten om van het uitgespaarde iets te kunnen geven aan de armen is gewoon flauwe kul. Om iets te kunnen geven moeten wij, hedendaagse westerlingen, echt niets uit onze mond sparen. Wanneer wij dan toch vasten, ons iets ontzeggen, sober leven, dan is dat voor God. Het is een manier om onze liefde te tonen voor Hem. En ons geloof in Hem. Het is een manier om Hem te tonen dat wij geloven dat Hij alleen ons volheid van leven kan schenken. Niet genot en comfort, en niet eten en drinken. Maar Hij alleen.

HARTVERWARMENDE VALENTIJNSVIERING
zo 18 februari '18

Enkele beelden van de sfeervolle Valentijnsviering van zaterdagavond 17 februari 2018 in de Sint-Catharinakerk van Zuurbemde…
Een deugddoende viering met de fijne muzikale ondersteuning van Zanggroep Tijdloos. Het meest ontroerende moment was wel toen priester Luc voorstelde rechtstaande de hernieuwing van de trouwbeloften uit te spreken. De laatste zin klonk: “Ik beloof u mijn tedere liefde tot de dood ons scheidt”. Aangrijpend was dat! Men zou voor minder onder de indruk zijn.
Een kleine receptie in een ontspannen en aangename sfeer besloot dit samenzijn.

God schiep de mens,
man en vrouw,
opdat deze op Hem zou lijken.
Beeld van liefde,
waar eenheid in veelheid zou blijken.
Twee mensen: man en vrouw.

Ik zie ze als twee werelden, als strand en zee.
Bij vloed omhelst de zee het land
en heeft het zand gemeenschap met het water.
Zij zijn één in de branding.

Maar er is ook eb,
er is ook afstand nemen van elkaar.
Zover, dat het strand denkt:
waar is de zee?
En zover, dat de zee denkt:
waarom duwt het strand mij zo ver terug?

Zij willen één zijn, maar verliezen elkaar uit het oog,
en toch in de hoop elkaar opnieuw te vinden in een nieuwe vloed,
in een nieuwe branding.

Vloed en eb,
feest en eenzaamheid,
vreugde voor elkaar,
maar helaas ook pijn doen aan elkaar.

Want zo is het leven voor ons allemaal:
eb en vloed altijd weer!

ASWOENSDAG
zo 18 februari '18

Aswoensdag is in de katholieke traditie het begin van de ‪Veertigdagentijd‬ of ‪Vasten‬. ‬‬
Vorige woensdag, 14 februari, vierden we om 18 uur in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen ‪‎Aswoensdag‬.‬
Op Aswoensdag laten gelovigen een kruisje met as op hun voorhoofd tekenen, het zogenaamde askruisje. Terwijl de priester het askruisje zet, zegt hij tegen iedere gelovige afzonderlijk: “Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren”.

KERK IN DE SPOTLIGHTS
do 15 februari '18

foto1Zaterdag 10/02 organiseerde de Glabbeekse sportdienst haar “Valentine duowalk / duorun”. De tocht passeerde o.a. langs de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen, dewelke voor de gelegenheid in een mooi kleurtje werd ondergedompeld. Nl. paars, de liturgische kleur van de Veertigdagentijd (die ondertussen gestart is).

Dank aan Katrien Ceuleers voor de sfeervolle foto.

DENKAVOND ROND DE TOEKOMST VAN ONZE PASTORALE ZONE/PAROCHIES
do 15 februari '18

Op dinsdagavond 30 januari 2018 klonken we samen op het nieuwe jaar met een fijne groep geïnteresseerden in de toekomst van onze pastorale zone en dit in het mooie kader van de pastorie van Glabbeek. Meteen maakten we van die gelegenheid gebruik om in gesprek te gaan. Hoe geven we die nieuwe pastorale zone vorm? Welke inhoud zien we voor de verschillende beleidsvelden binnen die zone? En niet in het minst… wie ziet het zitten om verder met ons in dialoog te gaan en mee te bouwen aan onze toekomst?

Binnen de pastorale zone, zullen we werken met vier beleidsvelden. Gert Janssens, Agnes Vanhellemont en Chris Nys, elk verantwoordelijk voor een beleidsveld (catechese, evangelisatie, diaconie en het tijdelijke) gaven toelichting.
De verantwoordelijken van de vier velden vormen samen met Priester Luc de zoneploeg. Die ploeg zal vorm geven aan de grote beleidslijnen binnen de pastorale zone.
Een ruimere zoneraad zal later samengesteld worden. De mensen uit deze zoneraad zullen de 4 veldverantwoordelijken ondersteunen.

Met deze informatie gingen alle aanwezigen zelf aan de slag. Bedoeling was om voor elk van de beleidsvelden van gedachten te wisselen en zo veel mogelijk ideeën, opmerkingen, bedenkingen… te noteren op de vragen die gesteld werden. Het werd een boeiende avond, waar bekende en nieuwe gezichten elkaar ontmoetten en leerden kennen en waar toch wel nieuwe inzichten zijn ontstaan.

Heb je deze fijne en inspirerende avond gemist? Geen nood! We verwelkomen je graag op een volgende bijeenkomst en nodigen je nu alvast uit om je eigen voorstellen te bezorgen.
Je kan hiervoor terecht bij Chris Nys, Gert Janssens of bij de andere veldverantwoordelijken.

Wij gingen alvast naar huis met nieuwe inspiratie! Dank aan iedereen die erbij was…

Meer kan je lezen in het parochieblad van 21/02…

VANAF MORGEN… LOSLATEN EN TIJD VOOR HET ESSENTIËLE
di 13 februari '18

Morgen is het aswoensdag en start de veertigdagentijd. In deze voorbereidingstijd op Pasen waarin gebed, vasten en delen centraal staan, worden christenen uitgenodigd om zich meer dan anders toe te leggen op wat echt belangrijk is. Om dat te bereiken, dient wat daarbij belemmert aan de kant te worden geschoven.

IJD Jongerenpastoraal Vlaanderen wil ook uitdrukkelijk jongeren hiertoe aanmoedigen. Van minder sociale media tot minder gepieker. Alles is mogelijk! Stop het letterlijk of figuurlijk in een veertigdagendoos en probeer tijd te vinden voor het essentiële…

FILMAVOND IN DE KERK
di 13 februari '18

F4275e08

ONAANRAAKBAREN
ma 12 februari '18

Zondag 11 februari 2018, 6de zondag door het kerkelijk jaar B

Melaatsheid is een afschuwelijke ziekte. Niet alleen omdat ze het lichaam op een gruwelijke wijze misvormt. Maar ook omdat ze extreem overdraagbaar is. En het is juist dat bijzonder reële besmettingsgevaar dat gemaakt heeft dat men van in de vroegste tijden lepralijders uit de gemeenschap verdreef. Ze leefden soms in een hut of een spelonk, ver van de bewoonde wereld. Meestal echter op een speciale locatie waar ze gedwongen waren samen te verblijven. Denk aan Pater Damiaan en het eiland Molokai.
En als ze die gedwongen verblijfplaats een enkele keer noodgedwongen verlieten, dan moesten ze luid roepend en met ratels en bellen de andere mensen waarschuwen dat ze eraan kwamen.

Extreem isolement
Melaatsen waren in de meest strikte zin van het woord “onaanraakbaar”.
Omwille van de volksgezondheid waren de andere mensen bij wet verplicht zich uit de voeten te maken als een van hen zich ergens vertoonde. Er mocht geen enkel contact met hen zijn. Wij kunnen ons waarschijnlijk nauwelijks een idee vormen van de extreme eenzaamheid waartoe deze mensen veroordeeld waren. Gewone zieken werden in de regel geholpen, vaak konden ze zelfs rekenen op een liefdevolle verzorging door verwanten. Maar melaatsen waren rond strompelende, levende doden. Elk contact met hen was verboden. Het evangeliestukje van vandaag vertelt ons over een melaatse die op een of andere manier toch tot bij Jezus geraakt is en Hem vanuit een diep geloof smeekt hem te genezen. En Jezus geneest hem van zijn melaatsheid. En dát is uiteraard het meest spectaculaire in het verhaal.
Maar het belangrijkste zijn de woorden: “Door medelijden bewogen stak Hij de hand uit en raakte hem aan (…)”.

Aanraking
De melaatse wordt van veel meer dan alleen maar van zijn etterende zweren verlost. Hij wordt verlost uit zijn isolement, uit zijn gruwelijke eenzaamheid. De on-aanraakbare wordt aangeraakt. Het hoopje ellende dat bij andere mensen alleen maar afkeer, walg en angst opwekt wordt door Jezus behandeld als een mens. Zoals 1000 jaar later de H. Franciscus het zijn Heer zal nadoen, omarmt Jezus de melaatse en geeft hem daardoor zijn menselijke waardigheid terug. Hij neemt hem terug op onder de mensen: de diepst mogelijke genezing voor deze man. En natuurlijk rijst daarbij dan ook, zoals altijd, de vraag: hoe zit dat nu met ons, wij die ons volgelingen van Jezus noemen? Proberen wij ook iets te betekenen voor mensen die uitgestoten zijn en gemeden worden? Wie zijn trouwens “onze” melaatsen? Wie zijn de on-aanraakbaren in onze tijd? En ik spreek met opzet over on-aanraakbaren, want het draait hier inderdaad om lichamelijk contact. Misschien daar toch even op ingaan.

Zoethouders
Onze samenleving organiseert opvallend veel groots opgevatte liefdadigheidsacties, vanuit of minstens gesteund door de overheid en de grote economische actoren. Dat is niet toevallig. Die acties vervullen een belangrijke maatschappelijke rol. Meer nog dan het geld dat ze opbrengen en dat zeker ook goed besteed wordt en een weldaad betekent voor de betrokkenen, moeten dergelijke acties ons geruststellen: “Wij zijn goed bezig.”
Onze samenleving wordt steeds individualistischer. De motor ervan, de economie, draait helemaal rond alsmaar meer consumeren. En dus werkt de reclame voortdurend in op onze hebzucht. Zoals men in de vroegere eeuwen beroep deed op onze religieuze en humanistische gevoelens, zoals de Nazi’s beroep deden op onze haat- en wraakgevoelens, zo doet ons huidig systeem voortdurend beroep op onze hebzucht. In zo’n klimaat kan het niet anders dan dat egoïsme, onverschilligheid en zelfs hardvochtigheid t.a.v. het leed van anderen hand over hand toenemen. En binnen dat brede kader vervullen al die weldadigheidsacties dan een maatschappelijke rol als zoethouder. Ze moeten ons een goed gevoel geven. “Hoezo hardvochtig? Ik heb pas gegeven voor de armen”.

Confronterend
Heel goed. Maar mag je ook met een arme mens gezien worden, mag je ermee bevriend zijn? Want dat is niet goed voor je status. Mag een arme bij mij in de canapé? Haal ik voor hem ook de fles porto uit de kast? We moeten daar niet romantisch over doen. Echt arme mensen ruiken, hun conversatietalent is bijzonder pover en ze stellen je ook altijd teleur: vanuit hun nood blijken ze altijd weer veel meer geïnteresseerd in je geld dan in je persoon. Kan je dat aan? Durf je, zoals Jezus, zo iemand echt omarmen, rechttrekken, echt genezen? Hem of haar laten voelen: je bent een mens en ik zie je graag? Durf ik ook bij echt zware zieken op bezoek? Of is dat te confronterend? Laatst nog zei een zieke vriend mij: eens de mensen doorhebben dat je echt ziek bent en nooit meer kan genezen, blijven ze stilaan weg. Vaak sterven zo’n mensen, ondanks alle voortreffelijke palliatieve zorgen, met het gevoel van in-de-steek-gelaten-zijn.
“Ja maar, ik weet niet wat ik tegen zo iemand moet zeggen”. Wel, zeg dát dan tegen de zieke, hij zal het begrijpen en hij zal het nog meer appreciëren dat je toch gekomen bent.

Warmte
Mensen die arm of ziek zijn hebben, méér dan ons geld, onze nabijheid nodig. Een mens wordt alleen maar rechtgetrokken door het respect, de warmte en de nabijheid van een andere mens. Zielig is hij die denkt dát te kunnen afkopen met een centje voor het Goede Doel.

SMAKELIJK!
zo 11 februari '18

afficheDe 20ste editie van onze Solidaire Maaltijd t.v.v. Broederlijk Delen komt er weer aan… Goedkoop en lekker eten én dat voor het goede doel! Je bent welkom om te smullen (en/of om te helpen).

Pagina's