Nieuws uit de parochie

BISSCHOP BERT VANBUEL ZAL GLABBEEKSE JONGEREN VORMEN OP 6 MEI
za 28 april '18

Op zondag 6 mei 2018 om 9.30 en 11.30 uur worden de 44 meisjes en jongens van de zes Glabbeekse parochies gevormd in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen. Vormheer Bert Vanbuel zal hen het sacrament van het Vormsel toedienen.

Maar wie is bisschop Bert Vanbuel eigenlijk?
Limburger en Salesiaan van Don Bosco. 50 jaar priester en 20 jaar missionaris in het land Centraal-Afrikaanse Republiek. Bisschop sinds 2005. Helpt sedert 2016 in de Savioparochie in Dilbeek.

Albert Vanbuel werd geboren als 8ste kind in een gezin van 10 kinderen. Hij mocht studeren dankzij zijn zussen die niet lang naar school konden en werkten voor het gezin. Het begon in het Don Boscocollege in Hechtel (1952-58).

Gedurende 30 jaar mocht hij als Salesiaan werken in Vlaanderen bij de Jeugddienst, de Kaderschool Don Bosco en bij jeugdretraites.
De concrete missieroeping groeide onverwacht door een noodkreet vanuit Afrika. Enkele bisschoppen vroegen de Salesianen voor de Centraal-Afrikaanse Republiek waar voor jongeren niet genoeg gebeurde.

Naar Afrika
In oktober ‘94 vertrok Bert Vanbuel met twee andere Vlaamse Salesianen naar Bangui (Centraal-Afrikaanse Republiek). Een grote vraag: hoe kunnen deze drie religieuzen uit Vlamingen vanuit het Evangelie en de roots van Don Bosco er zijn voor de mensen en vooral voor de jongeren, binnen die jonge Kerk? Hun prioriteit was jeugdpastoraal. Jongeren (60% van de bevolking) een plaats geven, hen vormen voor de toekomst. Jongeren een plaats geven en mee inschakelen, dat was nieuw. Er bestond geen beroepsschool. Er waren honderden weeskinderen (ouders gestorven aan Aids of malaria) die niet spontaan door de omgeving werden opgevangen. Pleegouders werden gezocht, maar met concrete steun en maaltijd op de school zelf.

Bisschop
In 2005 vroeg Paus Benedictus hem om bisschop te zijn van Kaga Bandoro (bisdom van driemaal de grootte van België). Mgr. Vanbuel startte er in de parochies 14 schooltjes en medische hulpposten. In de 10 jaar mocht hij 23 priesters wijden om de Kerk mee in handen te nemen.
Er was ook de harde realiteit van een lange reeks van rebellie en staatsgrepen. De zwaarste crisis begon in 2012. Men wilde een islam-staat maken en dat lukte bijna. Heel het land op enkele dagen in handen van de huurmoordenaars uit Soedan en Tsjaad. Naast de duizenden weeskinderen (aidswezen) was er nu ook het probleem van kind-soldaten misbruikt door de rebellen. We trachtten hen te helpen zich terug te integreren en vorming aan te bieden voor hun toekomst.

Terug naar Vlaanderen in 2015
Missionaris zijn hier en toch ook de Centraal-Afrikaanse Republiek blijven steunen. Christus naar buiten brengen en vanuit het samen bidden en samen vieren mensen oproepen tot concrete inzet.
Hij blijft een trouwe ambassadeur voor dat doodarme bisdom en blijft met hart en ziel meeleven en hier zoeken naar oplossingen voor de noden daar. Steun blijft welkom.

EERSTE COMMUNIE BUNSBEEK
vr 27 april '18

uitnodiging

KRUISPROCESSIE 2018
wo 25 april '18

F4275b18

DOPEN OP LATERE LEEFTIJD
wo 25 april '18

660-17343598_doop_ouder_kindHet aantal mensen dat zich als volwassene laat dopen, stijgt jaar na jaar. Maar wist u dat gedoopt worden als lagereschoolkind ook een opmerkelijke trend is?

Lees er meer over op https://www.kerkenleven.be/uitgave/1816/artikel/van-de-speelplaats-naar-de-doopvont

Andere aanpak
di 24 april '18

Zondag 22 april 2018 – Vierde zondag van Pasen (jaar B)

Paus Franciscus is misschien wel de meest geliefde paus ooit. Het is een man die in de hele wereld, ook door niet-gelovigen, geprezen wordt om zijn eerlijkheid, zijn echtheid en zijn nederigheid. Om zijn radicaal optreden tegen misbruiken en hypocrisie. Om zijn onverschrokken opkomen voor al wie in deze wereld buiten de prijzen valt. Het is nog te vroeg om zijn werking nu al te beoordelen, maar ik vermoed dat Franciscus over de hele wereld serieuze vernieuwings- en verdiepingsbewegingen op gang heeft gezet. Alleen voor de West-Europese Kerk brengt hij weinig reden tot juichen, omdat hij ons eigenlijk in ons hemd zet.

Heftig
Vijftig jaar lang hebben wij onszelf voorgehouden dat wij progressief waren, dat wij vooruit wilden, dat wij naar een authentieke Kerk verlangden, maar daarin voortdurend gedwarsboomd werden door dat oerconservatieve Rome, dat elke vernieuwing afremde en dwarsboomde.
Vijftig jaar lang, sinds het concilie al, jammeren wij dat het niet vooruitgaat en ergeren wij ons aan de traagheid en de behoudsgezindheid van wat wij doorgaans met het nodige dedain het kerkinstituut noemen. Vijftig jaar van woelige congressen en verregaande stellingnames over bevrijdingstheologie, over seksualiteit en celibaat, over de rol van de leek, en dan speciaal die van de vrouw in de Kerk … Vijftig jaar dat het er eigenlijk behoorlijk heftig aan toeging in de West-Europese Kerk. Vijftig jaar over contestatie, steevast gevolgd door frustratie en ontmoediging door de onwrikbare houding van Rome … Velen hebben daarom de Kerk ook verlaten. En misschien is dat ook een van de redenen waarom paus Franciscus zo weinig kan losweken in onze contreien. Velen van hen die zich door deze paus krachtig gesteund zouden voelen, zijn weg.

Aangepast
Maar er zijn natuurlijk nog andere redenen waarom zelfs deze gedroomde paus hier bij ons het tij niet kan keren. Naast vele potentiële voortrekkers, hebben vooral ook heel veel naam-christenen ons verlaten. Wij zijn kleiner en onaanzienlijker geworden. In plaats van dit verschijnsel te benutten om ons sterker te profileren en dus ook terug aantrekkelijker te worden, gebeurde het tegenovergestelde. Wij pasten ons aan. Christelijke organisaties, scholen en verenigingen gaven hun eigenheid op en veranderden in vele gevallen zelfs van naam. Officieel om zich open te stellen voor iedereen. In werkelijkheid gewoon om de grootste en de machtigste te blijven en op de meeste subsidies aanspraak te kunnen blijven maken. Het echt jammerlijke is echter dat dit alles slechts een afspiegeling was van datgene wat zich ook in het leven van vele individuele christenen heeft afgespeeld. Wij zijn, om een Bijbels woord te gebruiken, niet langer in de wereld, wij zijn ook helemaal van de wereld geworden.
Zelfs voor oudere gelovigen is niet langer God, de Bijbel of de Kerk de norm, maar de burgerlijke wetgeving. Als iets wettelijk niet strafbaar is, dan is het blijkbaar oké. En als je jongeren die van in de kleuterklas tot aan de unief katholiek onderwijs hebben gevolgd vraagt naar hun geloof, dan geraken ze zelden verder dan “wij staan achter de christelijke waarden”.

Sinterklaas
Je zou d’r ontmoedigd en zelfs een beetje depri van worden. Maar dat is wel het laatste wat we moeten doen. Want dát het geloof terugkomt is duidelijk. En de reden daarvoor werd 1600 jaar geleden al geformuleerd door Sint-Augustinus: “Gij hebt ons geschapen naar U toe”. Geloven in een werkelijkheid die ons overstijgt zit in ons systeem, wij worden ermee geboren, het is de natuurlijkste zaak van de wereld. Alle intellectuele pluimstrijkerij van het atheïsme ten spijt, heeft het wegdeemsteren van het geloof in het Westen zo goed als uitsluitend te maken met de plotse toename van de welvaart. Na miljoenen jaren van nauwelijks genoeg om te eten is nu ineens Sinterklaas gekomen en mensen zijn – terecht overigens – gefascineerd door de welvaart, die de poort naar het ultieme geluk lijkt te zijn. Wellicht moeten we gewoon wachten tot de euforie voorbij is en we ten volle beseffen wat we nu al vermoeden: dat geld en comfort het leven wel gemakkelijker maken, maar dat, als er niets anders is, ze de leegte en de onvoldaanheid alleen maar groter maken.
Ik bedoel dit niet zo ironisch en wereldwijs als het misschien wel klinkt. Ik wil alleen maar zeggen: wij moeten ons ook niet te veel zorgen maken. God komt vanzelf wel terug. Wij moeten dus ook geen paniekvoetbal spelen.
Gods terugkomst zal niet verhaast worden door een theologische of morele uitverkoop te houden. En ook niet door aanpassingsdrang of excentrieke aandacht-zoekerij. Net zomin als Sœur Sourire in de jaren zestig God terug onder de mensen bracht, zullen internetpastoors of priesters in lange zwarte rokken die Latijnse missen de ether insturen dat doen. Wie dat wel zullen doen, zijn gelovigen die hun relatie met God versterken en beleven in het liefdevol omgaan met anderen. En die daarmee terug de aandacht trekken in een wereld die steeds koeler en grimmiger wordt. Gelovigen die met hun leven bewijzen dat geluk niets te maken heeft met het rusteloos achternahollen van allerlei “genietingen”. Dat geluk een “bijproduct” is, iets wat je er gratis bijkrijgt als je iets wil/mag betekenen voor anderen. En die in hun manier van leven laten zien dat liefde het enige is wat zin en betekenis geeft aan ons bestaan. En dat die liefde alles te maken heeft met God.

OP TOCHT NAAR DE HEINKENSBERG
ma 23 april '18

Op zaterdag 22 april trokken de vormelingen en catechisten Erika, Liesbeth, Gilbert en Gert op bezinningstocht -noem het een mini-bedevaart- naar de kapel van de Heinkensberg in Wever. Een laatste activiteit in de aanloop naar de vormselvieringen van zondag 6 mei 2018.

Onder een stralende zon werd er vertrokken aan de pastorie van Glabbeek, gingen langs veldwegen en kwamen een uurtje later -en 3 kilometer op de teller- aan aan de kapel. Onderweg luisterden ze naar enkele mooie en eenvoudige gebeden. Aan de kapel kregen de kinderen enkele opdrachtjes rond de geschiedenis van de kapel en rond geloof.

We wensen de meisjes en jongens nog een mooie voorbereiding op hun grote dag op 6/05.

22 MEISJES & JONGENS VIERDEN HUN EERSTE COMMUNIE
zo 22 april '18

Een groep stralende meisjes en jongens mochten vanochtend voor de eerste keer aanzitten aan de tafel van de Heer in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek. Het was een prachtige dag voor deze communicantjes. Maandenlang hebben ze afgeteld naar hun grote dag. De kinderen waren goed voorbereid door de leuke catechesemomenten waarin we veel aspecten van Jezus’ leven en de Kerk toegelicht hebben aan de hand van een leuk doe-mapje. We leerden dat Jezus vriend is van iedereen en niemand uitsluit. En dat hebben onze kinderen heel goed begrepen. Het werd daarom een mooie viering, want alles hebben we samen gedaan. Prachtige liedjes en deugddoende teksten, het liet niemand onberoerd.

Lieve kinderen (en ouders), bedankt voor jullie grote inzet, jullie aanstekelijke enthousiasme en om steeds trouw op post te zijn op de samenkomsten.
Van harte proficiat aan de meisjes en jongens en hun ouders, broers en zussen, meters en peters, oma’s en opa’s, …!
En denk eraan, jullie zijn elke week heel hartelijk welkom tijdens de zondagsviering in de kerk.

Een welgemeende dankjewel aan de catechese-mama’s Cindy, Ilse, Indra, Kim, Lyndsey, Michele, Mieke en Nancy, omdat zij de voorbije maanden hun tijd en creativiteit enthousiast hebben geïnvesteerd in de geloofsopvoeding van deze jongens en meisjes en in de voorbereiding van de viering. Ook een dankjewel aan priester Luc, juf Anneleen & Lindsay en Gert.

Dank aan fotograaf Guy voor de mooie foto’s.

VORMSEL 2018
do 19 april '18

UitnodigingKinderen uit Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever, Zuurbemde en daarbuiten…

STATIGE DAME (°1787) ZOEKT BEWONERS/HUURDERS
do 19 april '18

De pastorie van Glabbeek is de voorbije jaren spontaan uitgegroeid tot het centrum van de zes parochies van onze gemeente: Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde. Het gelijkvloers wordt gebruikt voor vergaderingen en voor de catechese waar jongens en meisjes enthousiast werken rond geloof. Daarnaast is er ruimte voor de archieven van de verschillende lokale kerkfabrieken. De eerste verdieping stond de afgelopen jaren leeg. Dat kon zo niet langer vond de kerkfabriek Sint-Niklaas, die eigenaar is van dit 18de eeuwse pareltje, en besliste om de hele etage grondig te renoveren. De kerkfabriek bracht deze onderneming zonder financiële tussenkomst van de lokale of hogere overheid tot een goed einde.

De kerkfabriek vond het uiterst belangrijk dat de uitvoering kon gebeuren door mensen die minder sterk in de arbeidsmarkt staan. Met haar sociale economie-projecten onder begeleiding van ervaren instructeurs bleek de intergemeentelijke vereniging IGO de geknipte partner. De werf werd opgestart in juni 2017 en werd onlangs opgeleverd. Op http://pastorieglabbeek.igo.be kan je aan de hand van foto’s de voortgang van de werken volgen. Er werd voor dit project overigens niet alleen gekozen voor een waardevolle sociale component, er was ook volop aandacht voor ons klimaat: er werd grondig geïsoleerd en er werden energiezuinige ramen geplaatst.
Het gerenoveerde appartement telt een woonkamer, een keuken, een badkamer en twee slaapkamers en is ideaal als woonst voor een gezin.

Op 19 april werd het appartement door de leden van de kerkfabriek voorgesteld aan de pers. De kerkfabriek stond erop om de IGO-jongens uit te nodigen die meewerkten aan de renovatie.

Interesse in het huren van de eerste verdieping van de pastorie?
Stuur een mailtje naar pastorie-glabbeek@kerk-lubbeekglabbeek.be

Een korte geschiedenis (van de hand van Dr. fil. Paul Kempeneers)
Op de stenen omlijsting van de voordeur van de pastorie staat boven de rondboog ‘Anno 1787’. Op de sluitsteen staan 4 letters, die een afkorting voorstellen: ‘I: W: P: Æ:’. De eerste 2 letters zijn de initialen van de bouwer: Iosephus Waefelaerts. P betekent pastor en de ineengevlochten AE betekent AEdificabat (imperfectum) of AEdificavit (perfectum). Het geheel betekent dus: ‘Pastoor Jozef Waefelaerts bouwde of heeft gebouwd”. Jozef Waefelaerts werd op 12 juni 1786 aangesteld als pastoor van Glabbeek en Zuurbemde. Het was een zeer actief man die al het volgende jaar een nieuwe pastorie liet bouwen. Hij schreef veel in het Latijn en had een grote intellectuele interesse. Hij overleed op 5 mei 1791.

Het mysterie achter alles wat is
ma 16 april '18

Zondag 15 april 2018 – Derde zondag van Pasen (jaar B)

Als men het vroeger had over godsdienst, dan werd er op de meest vanzelfsprekende wijze gesproken over het “natuurlijke” en het “bovennatuurlijke”. Die opsplitsing tussen het natuurlijke en het bovennatuurlijke is in onze dagen niet langer gebruikelijk, omdat ze te veel doet denken aan het nogal archaïsche beeld van “wij hier beneden en de goden en hun wereld daarboven”. Alsof er twee werelden, twee werkelijkheden zouden zijn. Tegenwoordig spreken ook gelovigen liever over één werkelijkheid. Als gelovigen gaan wij er uiteraard van uit dat God werkelijk is en dus ook tot die ene werkelijkheid behoort. Alles hangt er maar van af hoe lang of hoe breed je die werkelijkheid wil zien. Voor iemand die niet gelooft in God, is die werkelijkheid afgebakend en beperkt. De werkelijkheid is voor hem wat wij vroeger “het natuurlijke” noemden, datgene wat met het verstand kan onderzocht worden. Onze zintuigen nemen gegevens waar, ons verstand ontdekt daarin regelmatige patronen en op die manier ontwikkelt zich de wetenschap en wordt de natuur meer en meer ontrafeld en voor ons begrijpelijk gemaakt.

Diepte
Het grote verschil met gelovigen is dat mensen die niet in God geloven ervan overtuigd zijn dat die werkelijkheid die wij met ons verstand kunnen ontrafelen, de enige werkelijkheid is. Daarbuiten bestaat er niets. Gelovigen delen het enthousiasme van niet-gelovigen voor de wetenschap, maar bovendien geloven zij dat die natuurlijke werkelijkheid een diepte heeft waar wij met ons verstand niet in kunnen doordringen. Zij geloven dat er “iets” is, boven, onder of middenin de natuurlijke, zichtbare werkelijkheid, iets dat ons helemaal overstijgt. Je kan je voor dat iets of voor die Iemand die wij God noemen openstellen, je kan je eraan toevertrouwen, je kan met heel je wezen van God houden, Hem af en toe ervaren zelfs, maar je kan Hem nooit helemaal “begrijpen”. En hier op dit punt situeert zich dan ook het eeuwige onbegrip, het maar niet uit te roeien misverstand met mensen die het bestaan van God ontkennen.

Merkwaardig
Atheïsten zeggen graag dat “de wetenschap ooit alles zal kunnen verklaren”. Het is een uitspraak die volgens ons duidelijk gedateerd is en die nog helemaal thuishoort in de sfeer van: “Donder en bliksem zijn elektrische ontladingen” en niet “Jezuke die kijft”. Een uitspraak die alleen maar bewijst dat zij mordicus blijven vasthouden aan hun geloof dat de meetbare werkelijkheid de enige werkelijkheid is en dat “alles” kan verklaard worden. En alles wat niet (ooit) door ons kan verklaard worden, bestaat eenvoudig niet. Merkwaardige redenering. Ondertussen is het enthousiasme van gelovigen voor verstand en wetenschap niet kleiner dan het hunne. Alleen gaan wij ervan uit dat de zichtbare, begrijpbare werkelijkheid – ook die van donder en bliksem – een diepte bezit waar wij met ons verstand niet aan kunnen. Je kan dus gerust zeggen dat wij, gelovigen, een meer open en ongedwongen kijk op de werkelijkheid hebben. En dat dus het nauwelijks verholen misprijzen waarmee veel ongelovigen over geloof spreken niet alleen onvriendelijk, maar ook ongepast is.
Pascal zei daarover al (ook niet erg vriendelijk overigens): “Ils se moquent de ce qu’ils ignorent”. “Ze spotten met iets dat ze niet kennen”.

Normale voorzichtigheid
Hoe het ook zij, voorzichtigheid en scepsis t.a.v. geloofszaken is niet nieuw, het is van alle tijden en het leeft ook bij gelovigen. Zeker als het gaat om berichten over het zich manifesteren, het ingrijpen van God in onze gewone dagelijkse werkelijkheid ( bv. plotse inzichten, gebedsverhoringen of genezingen). Mensen hebben het daar altijd moeilijk mee gehad. Niet alleen uit angst voor overhaaste of naïeve conclusies of zelfs bedrog. Maar ook gewoon omdat iedereen, gelovigen en ongelovigen, zich nu eenmaal meer op zijn gemak voelt in normale, overzichtelijke en verstandelijk begrijpelijke situaties. Je hoort wel eens: moest God zich duidelijk tonen in mijn leven, dan zou ik onmiddellijk geloven. Maar dat is niet zo. God heeft oneindig veel respect voor onze vrijheid, Hij zal ons nooit overdonderen zodat wij niet anders kúnnen dan geloven. Maar Hij klopt wel regelmatig bij ons aan op zijn eigen, eerder discrete, maar toch duidelijke manier. Maar wij zijn altijd geneigd om dat weg te duwen. Omwille van de consequenties? Misschien. Maar ook vaak omdat wij ons daarbij gewoon niet op ons gemak voelen. Zoals bij alles wat wij niet begrijpen of onder controle hebben. Zelfs de apostelen kenden dat. Hun eerste reactie op de berichten van Jezus’ verrijzenis was: typisch beuzelpraat van vrouwen. Pas heel geleidelijk gaan ze beseffen dat de gekruisigde Christus werkelijk leeft en midden onder hen aanwezig is.

Essentieel
Zusters en broers, ik ben hier zo lang blijven bij stilstaan omdat het besef van een mysterie achter de zichtbare werkelijkheid essentieel is voor ons geloof. Je kan het christendom nooit verengen tot een kwestie van waarden en normen. Wij zijn even enthousiast als mensen die niet geloven, over de inzichten die de wetenschappen ons bijbrengen en over de mogelijkheden die dat meebrengt. Maar bovendien geloven wij in het bestaan van een dragende Grond achter die zichtbare en meetbare werkelijkheid. En die Grond is even werkelijk als de meetbare. Maar we kunnen er niet in binnendringen. Hem niet begrijpen en vatten met ons verstand. We kunnen er alleen in geloof van leren. Door er ons voor open te stellen en er ons aan toe te vertrouwen.

Pagina's