Nieuws uit de parochie

VIERINGEN GOEDE WEEK & PASEN
di 01 april '25

De week die voorafgaat aan Pasen wordt de Goede Week genoemd. Deze week begint met Palmzondag en eindigt bij de Paaswake op Stille Zaterdag en beslaat dus de volle zeven dagen.
In de Goede Week wordt stilgestaan bij het lijden en sterven van Christus. Uiteindelijk wordt met Pasen Zijn verrijzenis gevierd.

Van harte welkom in een of meerdere vieringen…

FIETSWIJDING
do 13 maart '25

De Pastorale Zone Sint-Franciscus nodigt je van harte uit voor haar eerste fietswijding op zondag 30 maart 2025 om 10.30 uur aan de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek.
Laat je fiets, e-bike, bakfiets, tandem, kinderfiets … zegenen en start zo een zalig en gezegend fietsseizoen!
Iedereen is welkom: jong en oud, recreatieve fietsers en sportievelingen.
Kom langs en trap zo het nieuwe fietsseizoen af of in!

EUCHARISTIEVIERING TER HERDENKING VAN DE CRASH VAN DE LANCASTER NN775
za 08 maart '25

Op woensdag 5 maart 2025 om 20 uur vond in de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek een eucharistieviering plaats, ter gelegenheid van de 80-jarige herdenking van de crash van de Britse bommenwerper Lancaster NN775. Deze viering vormde het slotstuk van enkele herdenkingsmomenten, waaronder een bloemenhulde aan het monument bij het gemeentehuis en een militaire eerbetuiging op de crashlocatie in de Pamelenstraat.

De kerk was gevuld met inwoners, leden van het gemeentebestuur en militaire vertegenwoordigers van binnen- en buitenland. Allen kwamen samen om respect te betuigen aan de zeven bemanningsleden die hun leven gaven in de strijd voor vrijheid. De viering werd voorgegaan door priester Luc, geassisteerd door Gert en misdienaars Timo en Wannes.

Tijdens de viering klonk muziek, gebracht door de Koninklijke Harmonie Crescendo Glabbeek, de doedelzakspelers van de Red Hackle Pipe Band en Sien Boesmans uit Kapellen. Met hun muzikale bijdragen gaven zij een extra dimensie aan de plechtigheid.

Een bijzonder moment in de viering was de naamafroeping van de bemanningsleden van de Lancaster NN775 door twee leden van de kindergemeenteraad. Dit gebaar onderstreepte de diepe verbondenheid van de gemeenschap met de gebeurtenissen van 80 jaar geleden en de blijvende waardering voor de offers die werden gebracht.

Op deze avond werd niet alleen hulde gebracht aan de bemanningsleden, maar ook een boodschap van vrede, verbondenheid en dankbaarheid uitgedragen. De herdenkingsviering in de kerk van Bunsbeek zal ongetwijfeld een blijvende indruk hebben nagelaten bij alle aanwezigen en draagt bij aan het levend houden van de herinnering aan de moedige bemanning van de Lancaster NN775.

Foto’s: Bardt Wouters – www.bardt.be

Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x2db9fd2b Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0xe4579ac0 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x4e15b634 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x4e15b634 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x59723fb1 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0xf127d539 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x56151dfb Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x50d9ae80 Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x64e4628e Optimized by JPEGmini 3.18.9.220874607-AV 0x56151dfb

ZONDAGSVIERINGEN VERHUIZEN TIJDELIJK NAAR SINT-NIKLAASKERK VAN GLABBEEK
wo 05 maart '25

Omwille van de wegenwerken in de Dorpsstraat zal de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen steeds moeilijker bereikbaar zijn. De wekelijkse zondagsviering van 9.30 uur zal hierdoor tijdelijk verhuizen naar de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek. Ook doopvieringen, huwelijken, uitvaartplechtigheden, Eerste Communie- en Vormselvieringen zullen verhuizen naar Glabbeek.

Deze wijziging gaat in vanaf zondag 16 maart 2025 en blijft minstens tot aan het bouwverlof van kracht. We hopen dat dan de vieringen terug kunnen plaatsvinden in onze vertrouwde zondagskerk.

Mensen die moeilijk de verplaatsing naar Glabbeek kunnen maken, mogen een seintje geven. Wij danken u voor uw begrip en hopen u te mogen verwelkomen in de Sint-Niklaaskerk.

FIETSENWIJDING BERGTRAPPERS ATTENRODE-WEVER
di 04 maart '25

Op zondag 2 maart 2025 vond de eerste fietswijding van de Bergtrappers Attenrode-Wever plaats. Onder een koude, maar droge ochtendlucht verzamelden de leden zich om 8.45 uur aan het clublokaal in de Torenstraat.

Diaken Marc Jacobs, geassisteerd door Gert Janssens, zegende de fietsers en hun fietsen in een korte ceremonie. Hij sprak woorden van bezinning en wenste alle deelnemers een veilig en sportief fietsseizoen toe.

Na de fietswijding vertrokken de leden voor hun eerste officiële rit van het jaar. De wegen rond Attenrode-Wever werden opnieuw gevuld met de herkenbare truitjes van de Bergtrappers, klaar voor een sportieve en vooral veilige koers door het mooie Hageland. 

Met deze mooie start kunnen de Bergtrappers vol vertrouwen, gezegend, aan hun fietsseizoen beginnen!

In de komende weken wordt er ook een fietswijding georganiseerd voor het brede publiek.

Geef aan de keizer. . .
di 24 oktober '23

Zondag 22 oktober 2023, 29ste zondag door het jaar (jaar A)

Bij het lezen van het evangelie vraag je je telkens opnieuw af hoe het mogelijk was dat iemand zoals Jezus zoveel tegenstand opriep?
Hoe het kon dat iemand die alleen maar liefde en goedheid aanprees, toch zoveel mensen en groepen van mensen tegen zich innam?
Hoe iemand die zieken rechttrok en verzorgde, die bij anderen de razernij van de wil tot rust bracht en hun wanhoop in uitzicht en hoop deed verkeren?
Die eenzamen en uitgestotenen opzocht en terug opnam en hen in hun waarde herstelde.
Die hun fouten vergaf en hun wonden genas. En die toch zoveel woede en haat heeft losgeweekt, dat ze hem uiteindelijk aan een kruis hebben geslagen.
Hoe komt dat toch? Je vindt daar niet direct zomaar een sluitende verklaring voor, maar wat je bijna zeker al op voorhand zeggen kan, is dat de vijandigheid bijna zeker ook te maken had met jaloezie.

AFGUNST
Want Jezus had natuurlijk ook succes. En dat kon ook moeilijk anders.
Want de Joden waren in hun lange geschiedenis gewend geraakt aan enigszins onbehouwen profeten die ook een God preekten, maar dan een God die vooral vuurspuwde naar de vijanden van Israël.
En hier staat nu ineens een man die God, Liefde noemt. En die zelf die liefde ook in praktijk brengt. Iemand die helemaal niet lijkt op die nogal formidabele mannen als Jesaja, Johannes de Doper en de andere profeten, mannen die altijd maar staan te roepen van “Bekeer u” en te dreigen met straffen als je dat niet doet. Hier staat, ineens, een man die eerder doet denken aan een hedendaagse vriendelijke hippie, zo’n man van peace en love en understanding, een man die het verloren schaap op de schouders neemt, de verloren zoon als een vorst ontvangt en die de gevallen vrouw vergeeft en in bescherming neemt.
Deze Jezus heeft natuurlijk veel succes gekend.
En wie succes kent, wekt de afgunst op van juist die mensen die. . . ook succes willen hebben.

SPELERS
Misschien is het geen overbodige luxe om eens eventjes nader kennis te maken met de hoofdrolspelers in dit drama, omdat we hun namen voortdurend tegenkomen in het evangelie. Vooreerst had je de farizeeën, de mannen die de joodse godsdienst, de wetten en de tradities rigoureus wilden onderhouden en doorgeven en die de lat zo hoog legden dat ze er zelf niet over konden, en dan maar deden alsof.
Mannen die het eigenlijk goed meenden maar die bijna noodgedwongen hypocriet waren (omdat ze te volmaakt wilden overkomen) en die daarvoor door Jezus regelmatig op de korrel genomen werden.
Tegen de Romeinse bezetting waren ze in principe gekant, maar als het hun eigen zaak vooruithielp, waren ze niet vies van een beetje collaboreren.
En dan had je ook nog de Herodianen, de mannen van Herodes. Herodes zelf was een slippendrager van Rome. Een zeer wreedaardig man maar die, denk aan het Salomé-verhaal, meer geïnteresseerd was in erotische dansen dan in degelijk besturen.
Zijn aanhangers hadden buiten Jeruzalem weinig macht, maar ze waren blindelings trouw aan de Romeinse bezetters.
Heel andere jongens waren dan weer de Zeloten. De mannen van het gewapend verzet tegen Rome. Jezus zelf en velen van zijn leerlingen hadden een zekere sympathie voor hen maar hij keurde hun acties niet goed.
Jezus was principieel en radicaal tegen gebruik van geweld.
En deze 3 zo totaal verschillende strekkingen vonden elkaar in het willen strikken van Jezus.

KIND VAN GOD
“Is het geoorloofd belasting te betalen aan Rome, aan de keizer?”
Ze tonen Hem een belastingmunt. Op die munt staat het beeld van de keizer.
Met waarschijnlijk de tekst “Tiberius, zoon van de goddelijke Augustus”. De goddelijkheid van de keizer is voor Jezus natuurlijk een farce. Maar Hij erkent wel het belang van politiek en economie. “Geef aan de keizer wat de keizer toekomt”, zegt Hij.
Bij Jezus is de milde ironie nooit ver.
En dan voegt Hij er onmiddellijk aan toe: “En aan God wat aan God toekomt”.
Een mens hoort toe aan God, is een kind van God. Elke mens.
De ene mens kan niet zomaar heersen en beschikken over een andere mens, ook niet als hij zich keizer noemt en zich een God waant.
Ieder mens is een kind van God. Ook ik. Als je daar diep van doordrongen bent, brengt dat een diepe rust in je binnenste. En ook besef je dat het beminnen van God zich bovenal toont in het beminnen van zijn kinderen.

Franciscus
ma 23 oktober '23

Zondag 15 oktober 2023, 28ste zondag door het jaar (jaar A)

Voor vele mensen is het geloof de laatste 20, 30 jaar verpieterd tot een moraal.
Uit contacten o.a. met kinderen en vormelingen ben ik gaan inzien dat vooral onze jongeren nog maar heel weinig weten over de grote Bijbelse figuren en zo goed als niets over de reuzen uit onze kerkgeschiedenis.
Eén van die reuzen is Franciscus van Assisi.
Begin deze maand zijn wij met een groep mensen uit de Glabbeekse parochiale zone naar Assisi op bedevaart geweest om nader kennis te maken met onze patroonheilige.
Hier werd in 1182 een kind geboren dat de naam Assisi over de gehele wereld bekend zou maken.
Franciscus was de zoon van heel rijke ouders, die als jongeman hield van schittering en glans, van de zang van de troubadours, van fratsen uithalen en van feesten met zijn vrienden.
Maar bovenal wilde hij een beroemd en gerespecteerd ridder worden.
Hij droomt van heldendaden en avonturen, en bij de eerste de beste gelegenheid, de oorlog tussen Assisi en Perugia, trekt hij ten strijde.
Helaas voor hem eindigde de onderneming met een vol jaar gevangenschap in een donker hol, zonder venster, zonder sanitair en met een minimum aan eten en drinken. Hoe verschrikkelijk zijn gevangenschap ook was, tijd tot nadenken over zijn leven had hij dus wel. En de Franciscus die terug thuiskwam (nadat zijn vader, even verschrikkelijk rijk als verschrikkelijk gierig, eindelijk het gevraagde losgeld betaald had), die Franciscus die terug thuiskwam was totaal veranderd. Hij deelde heel zijn bezit uit aan de mensen die niets hadden en verzorgde zieken die geen onderkomen hadden.
Dikwijls zocht hij de eenzaamheid op, soms lag hij urenlang verzonken in gebed. Zijn kameraden gingen hem ontlopen. Maar de armen van de stad bleven hem trouw.

MELAATSE
Beslissend was de dag waarop hij uitreed en plotseling een melaatse zag die zijn hand uitstak voor een aalmoes “om de liefde Christus”. Franciscus had de afgrijselijke aanblik van deze ziekte nooit kunnen verdragen. Als hij voorbij een instelling voor melaatsen kwam, wendde hij zich altijd af, zijn hand voor zijn neus, zijn ogen halfgesloten. Ook ditmaal kreeg de afschuw de overhand. Instinctmatig trok hij de teugels aan en reed weg.
En toen hoorde hij een stem: “Mooie ridder van Christus ben jij. Zo laf te handelen.”
Het volgende moment sprong Franciscus van zijn paard, greep de met wonden bedekte, stinkende hand en kuste die. Zijn afschuw was op dat ogenblik veranderd in een oneindig medegevoel voor de lijdende mens.
En door heel zijn wezen stroomde een gelukzaligheid, die hij voordien nooit gekend had. Vanaf dat ogenblik kreeg de liefde voor al wat arm en veracht, ellendig en vertrapt is op deze aarde, zoveel macht over Franciscus dat hij zich helemaal gaf en opofferde voor zijn minderfortuinlijke medemensen. En terwijl zijn vroegere feestneusvrienden hem gek verklaarden, groeide er in een minimum van tijd een gigantische menigte van volgelingen rond Franciscus. Fenomenaal was die beweging, nooit eerder in de geschiedenis vertoond. Tijdens zijn leven nog, Franciscus stierf toen hij 44 was, waren er al Franciscanen hier bij ons in Sint-Truiden.
En in die tijd was er geen internet of post, geen vliegtuigen en zelfs geen auto’s of treinen.

NIETS HALF
Oneindig veel is over deze man te vertellen. Hij en zijn broeders trokken zingend door het landschap, hielpen onderweg boeren en werklieden in ruil voor wat brood. En wat ze over hadden, deelden ze met wie nog armer waren dan zij. Ze predikten het evangelie en verzorgden de wonden van de zieken, overal waar ze kwamen. En vooral, ze gaven liefde en genegenheid aan mensen die nog bijna nooit in hun leven, liefde of genegenheid gekregen hadden.
Toen Franciscus stierf was de wereld oneindig veel armer geworden. Wat had zij verloren?
Een wereldveroveraar in een bedelaarspij. Een asceet, maar met de glimlach van een kind.
Een man die zo onmetelijk rijk was dat hij niets behoefde te bezitten.
Wat “Gods kleine arme” zo groot maakte, is vooral de heldenmoed waarmee hij met zijn voorafgaand leven brak toen God hem riep.
Franciscus stelde zich niet tevreden met de benadering van het ideaal.
Er was niets half aan deze man.
Alles wat hij deed, deed hij geheel en al.

VERHALEN
Hoe moeten we tenslotte al die heerlijk naïeve verhalen zien die over hem de ronde doen? Over zijn preken tegen de vogels en het verdrag dat hij sloot met een wolf?
Is dat allemaal echt gebeurd?
Natuurlijk niet. Maar wij zitten nog zo sterk verlodderd aan ons verlichtingsdenken, dat alles wetenschappelijk juist en historisch correct moet zijn. Maar er is nog nooit een wetenschappelijke theorie geweest die niet enkele jaren later volledig verouderd is en geen enkele historische interpretatie die 100 jaar later niet als fout gezien wordt.
Maar de verhalen die de mensen vertellen over tijdgenoten zeggen meer over die persoon dan zogenaamde “correcte” verhalen.
Over Hitler en zijn aanhangers zal nooit verteld worden dat ze mensen beschermden tegen wolven en dat ze tegen de vogeltjes praatten. . .
Met dank aan “Sesam-wereldgeschiedenis”.

Ziekenbezoek
ma 23 oktober '23

Zondag 8 oktober 2023, 27ste zondag door het jaar (jaar A)

Dit weekend denken we heel speciaal aan de chronische zieken in ons midden.
En aan de organisaties die zich over hen ontfermen, aan de mensen die hen bijstaan en aan degenen die hen regelmatig bezoeken.
En binnen een parochie gaan de gedachten dan natuurlijk onmiddellijk naar Ziekenzorg. Of Samana, zoals de beweging tegenwoordig heet.
Ik denk niet dat het de bedoeling is dat ik hier met het belerende vingertje ga wijzen naar alles wat eventueel verkeerd zou lopen, maar helemaal het andere uiterste – over alles alleen maar de loftrompet steken – is ook niet goed. Daar heeft ook niemand wat aan.
Ik ben ooit eens begonnen in een nieuwe parochie en wat onmiddellijk opviel, was dat bij elk overlijden de familie mij vroeg om niet te preken. “Dat wordt hier niet gedaan, meneer”. Na een tijdje begreep ik waarom. Mijn voorganger had de gewoonte om in zijn preek van iedere overledene een heilige te maken.
En de aanwezige familie geneerde zich te pletter, telkens als de pastoor een andere deugd van de overledene met verve uit de doeken deed. Met telkens nauwelijks onderdrukt gelach van al de aanwezigen als gevolg.

VOORNAAMSTEN
En zo is het vandaag ook niet een soort feestvergadering, waarbij alleen maar uitbundig met lof moet gezwaaid worden. Wij mogen gerust ook samen wat zoeken naar wat misschien nog kan verbeterd worden, naar wat misschien meer aandacht mag krijgen, naar wat ook niet mag vergeten worden.
En dan denk ik in de eerste plaats aan het ziekenbezoek. Het bezoeken van zieken blijft het allerbelangrijkste. Het organiseren van maaltijden, etentjes en feesten t.g.v. Kerstmis en Pasen is heel belangrijk, vooral omdat het mensen die wat ouder worden en het moeilijker hebben, samenbrengt in een gezellige sfeer van kameraadschap en het delen van herinneringen.
Maar er zijn ook nog die mensen, die zieken, die daar niet kunnen aanwezig zijn: de chronisch zieken, de mensen die vaak aan het bed gekluisterd zijn of die om een andere reden niet kunnen mee feesten.
Wij zijn christenen, en het evangelie laat er geen twijfel over bestaan dat de mensen die het het zwaarst te verduren hebben en het moeilijkste meekunnen, dé voornaamste zijn. En dat zij ook het meeste recht hebben op onze aandacht en onze zorg. En hen bezoeken en daar serieus wat tijd voor uittrekken, is vaak het enige dat wij voor hen kunnen doen. Zieken bezoeken is natuurlijk weinig opzienbarend, want het is iets wat individueel gebeurt en in stilte.
Maar het is ontzettend belangrijk voor de zieke in kwestie.
Ook mensen die genieten van een uitstekende medische verzorging en van de genegenheid en de zorg van gezinsleden putten altijd nog heel veel kracht uit de aandacht en de vriendschap die het bezoek van niet-familieleden meebrengt.

ROLLEN OMKEREN
Toch ook een woordje voor de mensen wier gezondheid hen min of meer in de steek laat en die hier vandaag er toch bij willen zijn.
Dat mensen, en overigens alle levende wezens, mét de tijd ook ouder worden en zwakker en uiteindelijk steeds dichter komen bij het definitieve afscheid, is het lot van elk schepsel op deze planeet. We kunnen dat uiteraard erg vinden, maar het is nu eenmaal zo. Daar valt niets aan te veranderen.
We kunnen wel dankbaar zijn voor al die mensen die hun uiterste best doen om ons leven zo comfortabel en pijnloos mogelijk te houden. Onderzoekers, geneesheren, verplegers, kinesisten en zovele anderen die een zegen zijn voor de mensheid.
Wij kunnen ze alleen maar dankbaar zijn.
En dat ook laten blijken.
Veel meer nog dan aan de financiële vergoeding hebben deze mensen nood aan een vriendelijk woord, een blik vol genegenheid, een dankbare handdruk.
Dat mensen die ziek zijn en last hebben niet altijd in een opgewekte stemming verkeren is volkomen normaal, maar misschien beseffen wij, ouderen en zieken, te weinig welk een heilzame invloed wij kunnen hebben op de ziel en het gemoed van de mensen die ons verzorgen.
Misschien denken wij daar te weinig aan. Als wij ons niet goed voelen is het begrijpelijk dat wij vooral bezig zijn met onszelf. Niemand zal ons dat kwalijk nemen.
Maar zelfs dan kunnen wij nog heel veel betekenen voor de mensen die goed voor ons zijn. En op die manier de “rollen omkeren”.

Ja zeggen en neen doen
ma 23 oktober '23

Zondag 1 oktober 2023, 26ste zondag door het jaar (jaar A)

De evangelietekst van vandaag zou je op 2 manieren kunnen lezen. De eerste manier zou je de meer welwillende kunnen noemen. Je ziet dan hoe iemand zich engageert om een niet al te belangrijke taak op zich te nemen en daar dan wat later spijt over krijgt en “foert” zegt, “laat de anderen het maar doen”. “Ik heb geen tijd” of “Ik doe al genoeg”.
Omgekeerd kan het gebeuren dat iemand een voorstel om te helpen in het begin afwijst, maar daar later spijt van krijgt en het toch maar doet.
In beide gevallen gaat het om een zekere onstandvastigheid, een karaktertrek die je soms ook bij jezelf moet vaststellen en die niet direct misdadig is. Het heeft zelfs iets sympathieks omdat het gelinkt wordt aan “je vrij voelen” en dat is een heel kostbaar gevoel.
Maar je kan de tekst ook op een andere manier lezen.
En dan zie je hoe iemand in belangrijke kwesties, bij het nemen van belangrijke beslissingen, heel goed weet wat hij zou moeten doen, wat goed is en rechtvaardig, en het toch heel bewust niet doet.
En anderzijds, hoe mensen waar je dat niet zou van verwachten, tegen hun gewone doen in, toch beslissen om het goede te doen.

FARIZEEËRS
Jezus moest niet ver zoeken naar voorbeelden voor zijn verhaal.
Hij was net van zijn laatste reis aangekomen in Jeruzalem, waar de confrontatie met de wetgeleerden en de farizeeërs onmiddellijk een nieuw hoogtepunt had bereikt.
Het waren de religieuze gezagsdragers, die zelf helemaal niet leefden naar wat ze het volk voorhielden. Jezus noemde hen addergebroed en witgekalkte graven omdat ze de mensen wetten en voorschriften voorhielden waar ze zelf geen vinger naar uitstaken. Jezus stelde hun schijnheiligheid voortdurend aan de kaak en zij zouden pas rusten als Hij dood en uitgeschakeld was.
En toch gaat dit evangelie niet zozeer over oprechtheid en schijnheiligheid, maar over zonde en bekering.
Ja zeggen en neen doen = zonde.
Neen zeggen en ja doen = bekering.
Heel goed weten wat je zou moeten doen, vanuit je geloof, je verstand, je gevoel, je opvoeding en je geweten klaar zien wat je te doen staat en het toch niet doen, het tegenovergestelde doen, dat is zonde.
En weten vanuit je geloof, je verstand, je moreel besef, je opvoeding en je geweten, dat je verkeerd bezig bent en dan beslissen om daarmee te kappen, de andere richting in te slaan, dat is bekering.

GODSONTMOETING
Ik denk overigens dat bekering of het bekeringsproces (want het hoeft zich niet in een bliksemflits af te spelen) hét moment bij uitstek is van godsontmoeting.
Mensen zoeken (en vinden) God in het gebed, de meditatie, in studie en reflectie, in de natuur, in kunst enz. Maar persoonlijk denk ik dat je God vooral ook kan ervaren bij een bekeringsproces. Bekering houdt altijd een dubbele beweging in. Het is je afkeren van en je toekeren naar. En ik denk dat je vooral dan ervaart wat de traditionele theologie “Genade” noemt: de ervaring dat er Iemand is die je trekt en die je ook echt helpt om de stap te zetten en over de brug te komen. Iemand die heel veel van je houdt.
En dat is ook nodig want die bekering, dat is nooit de plezantste onderneming in je leven. Dat komt omdat het goede altijd iets vreselijk “gewoons” heeft terwijl het kwade altijd aantrekkelijk, tintelend en fris is.
Maar eens dat je de stap gezet hebt, wéét je gewoon dat je de juiste stap gezet hebt. Dat het goede niet saai en gewoontjes is, maar juist leven brengt in je leven. Terwijl het kwade dat alleen maar lijkt te doen.

VERWARREN
En hier zitten we weer met dat fundamenteel probleem i.v.m. gelukkig-zijn: de neiging namelijk om plezante dingen doen en gelukkig-zijn te verwarren.
Nu heeft het één wel een invloed op het ander, maar het is niet hetzelfde.
Mijlen ver van mij de bedoeling om te zeggen dat plezier maken niet christelijk is.
Maar plezier maken en gelukkig-zijn kunnen samenvallen en elkaar versterken, maar het één volgt niet noodzakelijk uit het ander. Sterker nog, soms word je alleen maar gelukkiger als je een bepaald plezier kan laten. Heel duidelijk wordt dat bij een verslaving.
Elk soort verslaving.
En precies bij een verslaving wordt ook duidelijk hoe je geloof, hoe Jezus je van dat duistere “plezier” kan afhelpen. Als je met zoiets zit, probeer het.
Praat erover met God.

Rechtvaardigheid en gerechtigheid
vr 29 september '23

Zondag 24 september 2023, 25ste zondag door het jaar (jaar A)

Van het verhaal over de “werkers van het elfde uur” heeft iedereen onmiddellijk begrepen dat het iets helemaal anders wil zeggen dan wat er letterlijk staat. Want wat hier verteld wordt is zowel sociaal als economisch totaal onaanvaardbaar. Er is geen enkele werkgever bereid om iemand die zich maar even laten zien heeft, en dan nog vooral om koffie te drinken, een volledig dagloon te geven. En een werknemer zou wel gek zijn moest hij 10 uur staan zwoegen terwijl hij na 1 uur al hetzelfde loon zou krijgen.
Moeten we er dan maar van uitgaan dat, als Jezus het heeft over het Rijk Gods, Hij daarmee de situatie in de hemel bedoelt?
In zekere zin wel. Het kan ook niet anders of in het eeuwig leven zal er een soort gelijkheid bestaan. Als in de hemel een groot mens aankomt, die als een echte heilige geleefd heeft en dan komt daar een kneusje aan zoals ik, iemand die alleen maar, door de pure goedheid van God, met de hakken over de sloot is geraakt, dan kan het niet anders of wij worden op dezelfde manier in Gods leven opgenomen. Als ik het eeuwig leven binnenga, dan is eeuwig nu eenmaal eeuwig en dan kan zelfs de grootste heilige niet “eeuwiger” zijn dan ik. En als je het oneindig geluk bereikt, kan zelfs een apostel of Sint-Franciscus zelf niet “oneindiger” gelukkig zijn dan ik.

AARDE
Maar, hoe waar deze redenering ook mag zijn, ze is een beetje naast de kwestie.
Want als Jezus het heeft over het Rijk Gods (of het Rijk der Hemelen) dan heeft Hij het altijd over hemelse toestanden die, door ons, ook hier op aarde moeten gerealiseerd worden.
En die hemelse toestanden houden in dat rechtvaardigheid alleen, niet volstaat.
Dat rechtvaardigheid moet aangevuld worden met liefde en barmhartigheid.
En dat strijkt tegen de haren in. Want het streven naar rechtvaardigheid is zowat het edelste streven dat in een mens kan leven. En als alles rechtvaardig verdeeld is en iedereen kreeg waar hij recht op heeft, dan komt ons rechtvaardigheidsgevoel in opstand als daarbovenop de een toch nog wat meer krijgt dan de ander.
En hier zit nochtans het punt: liefde en barmhartigheid zijn niet strikt rechtvaardig.
Onze baas die zal ons, als hij rechtvaardig is, een passend loon geven als wij goed en efficiënt voor hem werken.
Maar God is niet onze baas. God is. . . onze Vader.

RECHTVAARDIGHEID PLUS
En een vader (en zeker ook een moeder) kan meer aandacht en zorg geven juist aan dat kindje dat minder handig is, minder goed meekan dan de anderen.
Denk aan het verhaal van het verloren schaap. De herder laat 99 schapen in de steek om het verloren schaap te zoeken. Was dat ene schaap dan kostbaarder, specialer dan de anderen?
Hoegenaamd niet. Het was zoekgeraakt, verloren gelopen, misschien wel het domste schaap van de hele kudde. Maar voor de liefde wordt het precies door zijn zwakte en verloren-zijn het schaap met recht op de meeste zorg.
Het christelijk geloof schaft de rechtvaardigheid niet af. Integendeel. Het vult die aan. En het spreekt dan van gerechtigheid. Gerechtigheid is vervolmaakte rechtvaardigheid. Gerechtigheid is rechtvaardigheid, aangevuld met liefde.
Het wordt barmhartigheid dan.

GODDANK
En hier zit de wrevel bij de “rechtvaardigen”.
De centrale zin in de kwaadheid bij de werkers van het 1ste uur is: “Hij stelt hen (die laatst gekomen zijn) aan ons gelijk. Wij die zoveel langer hebben gewerkt”.
En dat doet de barmhartigheid inderdaad. Ze is niet strikt rechtvaardig.
Je ziet die dingen ook in onze werksituatie bijvoorbeeld.
Je hebt jarenlang je best gedaan, de firma, de instelling, het werk zien groeien en je hebt daar zelf een flinke bijdrage aan geleverd. En dan komen er een paar nieuwelingen, jonge snaken met een universiteitsdiploma. En die weten alles beter en hebben het op elk vlak beter en gemakkelijker dan jij in de pionierstijd. En ze verdienen ook in verhouding veel meer dan jij vroeger. En dat wringt.
En ook in onze gezinnen. Het is duidelijk dat de meeste jongeren in onze tijd nog moeilijk een huis kunnen bouwen of kopen, zonder serieuze steun van hun ouders en, eventueel, hun grootouders. De vorige generaties konden daar niet op rekenen, ze moesten zelf werken voor elke steen en elke stoel of tafel. Zij hadden het dus veel moeilijker. Is dat onrechtvaardig? Strikt genomen, ja.
Maar dat wil ook zeggen dat wij het allemaal veel beter hebben dan 50 en 100 jaar geleden. Ook de ouders en de grootouders. En zo is het goed.
Bovendien, laat ons eerlijk zijn: goddank is God een liefdevolle Vader en overtreft zijn barmhartige liefde zijn rechtvaardigheid. Moest God alleen maar strikt rechtvaardig zijn, zou het er voor ons niet al te best uitzien. . .
En dan denk ik op de eerste plaats aan mezelf.

Pagina's