Nieuws uit de parochie

EUCHARISTIEVIERING WOONZORGCENTRUM DEN BOOMGAARD
do 28 februari '19

39980205_2642437862648125_8066890116028694528_nVan harte welkom om op maandag 4 maart ’19 om 14 uur mee eucharistie te vieren in Residentie Den Boomgaard (Stationsstraat). Ook u, als niet-bewoner en niet-familielid, bent welkom om mee te vieren met de bewoners en priester Luc.

FOTOCLUB OP ZOEK NAAR KAPELLETJES EN GROTTEN
wo 27 februari '19

53212853_2243404239253990_42232151428562944_oHeb jij bij je thuis (Groot-Glabbeek) een kapel/grot staan? De fotoclub van Glabbeek komt ze graag respectvol vereeuwigen. In de loop van het jaar zullen de foto’s tentoongesteld worden.

Laat het weten aan mireille.vancauthem@skynet.be of c.nys@telenet.be (0478/44.56.61) uiterlijk op 31 maart ’19!

Dat aartsmoeilijke vergeven
di 26 februari '19

Zondag 24 februari 2019, 7de zondag door het jaar (jaar C)

Vroeger dacht ik altijd dat de Bergrede hetzelfde was als de Zaligsprekingen waar we het de vorige week over hadden: Zalig de armen van geest, zalig de treurenden, enz. Maar de zaligsprekingen zijn maar een klein gedeelte van de Bergrede, die verschillende hoofdstukken beslaat en waarin de kern van Jezus’ boodschap klaar en duidelijk wordt uiteengezet. Als je ze in één zin zou moeten samenvatten, dan zou dat kunnen zijn: “Meer dan het gewone”. Wat Jezus van ons vraagt, is dat we meer zouden doen dan wat van ons verwacht wordt. Dat we meer zouden doen dan wat van een deftige burger of een treffelijk mens verwacht wordt. Hoe goed het ook is om een deftige burger of een treffelijk mens te zijn.

Méér doen
Voor Jezus is het niet genoeg om tussen de lijntjes van de wet te blijven. Voor Hem is het zelfs niet voldoende van aardig, lief en behulpzaam door het leven te gaan. Hij ziet vooruit. Hij kijkt verder dan onze burgerlijke neus lang is.
Voor Jezus is het duidelijk dat als wij meer vrede en rechtvaardigheid in de wereld willen brengen, dat we dan méér moeten doen. Jezus ziet duidelijk wel de “gulden regel van de moraal” als een noodzakelijke basis. Die gulden regel vind je in bijna alle godsdiensten en ethische systemen terug. Hij luidt: behandel een ander mens zoals je zelf graag wil behandeld worden. En dat is natuurlijk een voortreffelijke regel. Maar het is niet genoeg. Jezus kent de mens. Hij weet dat wij spontaan geneigd zijn om aan die regel van evenredigheid een kleine draai te geven. En om in plaats van ons te houden aan: behandel de andere zoals je graag zelf wil behandeld worden, maken we er al vlug van: behandel de anderen zoals zij jou behandelen. Het lijkt een kleine verschuiving, maar het is een wereld van verschil.

Desastreus
Want wanneer ik de laatste interpretatie tot de mijne maak, dan sta ik in het middelpunt. En wordt mijn houding t.o.v. anderen helemaal bepaald door hun houding tegenover mij. Dan zit ik wel gebeiteld, want dan ben ik lief voor wie lief is voor mij en wie mij kwaad doet zet ik het gewoon betaald. En niemand zal mij dat kwalijk nemen, want wat ik doe is helemaal niet raar. Integendeel, bijna iedereen zal dat normaal en rechtvaardig vinden. Zonder het misschien goed te beseffen zitten we dan wel helemaal terug in het oude heidense “oog om oog, tand om tand”.
Voor het jodendom en de islam, die beide de nadruk leggen op rechtvaardigheid, is er dan geen vuiltje aan de lucht, maar voor Jezus kan dat absoluut niet. Hij ziet zeer duidelijk de kwalijke gevolgen van zo’n houding van goed zijn voor wie mij goed doet en het terugslaan als mensen mij benadelen. Hij ziet hoe een dergelijke houding aan de basis ligt van uitzichtloze toestanden van ereschuld, van wraak en weerwraak, van generaties verder kankerende vijandelijkheden.
Niet alleen tussen individuen en families, maar ook tussen volkeren.

Toekomst
De enige mogelijkheid om die impasse te doorbreken is je losrukken uit die macabere dodendans, door de ander . . . te vergeven.
Iemand moet op een bepaald moment het moedige besluit nemen om de ander te vergeven. Dat is de enige mogelijkheid om de toekomst open te breken, om ervoor te zorgen dat er überhaupt nog toekomst is. Voor jezelf, je nabestaanden en voor de volgende generaties. Vergeven is een typisch christelijk begrip. Het staat in ieder geval nergens zo prominent op het voorplan als in het christendom. En het maakt als niets anders vooruitgang mogelijk. Zonder vergeving blijf je ronddolen in een eindeloze en uitzichtloze situatie. Vergeving is dus allereerst al een zeer praktisch instrument om een wereld van nieuwe mogelijkheden open te gooien.

Zoals God
Maar christenen vergeven vooral omdat ze daarin God proberen na te volgen in zijn ongelooflijke barmhartigheid. Die goddelijke barmhartigheid is veel meer dan een vrome gedachte van theologen. Het is iets dat je zelf ondervindt, iets waarvan je helemaal doordrongen wordt telkens wanneer je God ervaart in je leven. Wat ook de aard van die ervaring is, altijd opnieuw gaat ze gepaard met een diep besef van je eigen kleinheid, falen, zondigheid, tegenover de onvoorstelbare liefde en vergevingsgezindheid van God. En het is door die Goddelijke barmhartigheid dat wij ons laten inspireren. Niet ik ben de maatstaf als ik christen ben, maar God. Mijn houding als christen t.o.v. de ander wordt niet bepaald door de vraag: “Hoe is hij tegenover mij?”, maar door de vraag: “Sta ik even vergevingsgezind in het leven als de God waarin ik geloof?” Een God die de zon laat schijnen op rechtvaardigen en onrechtvaardigen en die mij altijd (altijd!) vergeeft, wat ik ook uitvreet.

Half zacht?
Blijft dan nog de vraag: altijd vergeven, is dat niet een beetje zwak, een beetje laf zelfs? Het antwoord is: als het zo is dan voel je dat onmiddellijk. Als je iemand vergeeft uit schrik, gewoon omdat je er bang van bent, dan zit je dat absoluut niet lekker, je voelt je ellendig. Als je laf bent voel je dat heel duidelijk.
Maar als je echt grootmoedig iemand vergeeft, dan geeft je dat een enorm gevoel van sterk-zijn. Zelfs als de ander niet beseft dat je hem vergeven hebt of er misschien zelfs om lacht. Je hebt immers het kwade in jezelf én in de ander overwonnen. Ik kan natuurlijk moeilijk uitmaken hoe een vrouw zich daarbij voelt. Maar zelf weet ik mij in geen enkele andere situatie zo 100% man, als wanneer ik soeverein iemand echt vergeef.

VERGADERRUIMTES PASTORIE GLABBEEK KRIJGEN NAMEN
ma 25 februari '19

Kerkfabriek brengt eerbetoon aan belangrijke pastoors van Glabbeek

Een van de mooiste plekjes van Glabbeek is de pastorie. Dit fraai historisch gebouw uit de 18de eeuw ligt in een groene tuin pal in het centrum van de gemeente. De karaktervolle zalen worden verschillende keren per week gebruikt voor vergaderingen, opleidingen, catechese-samenkomsten, ….

Zoals het een prachtige vergaderlocatie past, gaf de eigenaar, de kerkfabriek Sint-Niklaas, de drie lokalen onlangs een naam. De namen verwijzen naar drie pastoors van Glabbeek, die een grote betekenis hadden voor de parochiegemeenschap:

  • Grote vergaderruimte: Ponsaerts-zaal
  • Kleine vergaderruimte: Waefelaerts-zaal
  • Keuken vergaderruimte: de Atrio-zaal

Joannes de Atrio-zaal (°1507, + ?) was pastoor van Glabbeek van 1559 tot 1562.
‘De Atrio’ is een verlatijnsing, wat in die periode wel meer gebeurde: zijn familienaam is eigenlijk ‘Vanden Kerkhove’. Hij is de eerst bekende pastoor van de Sint-Niklaasparochie van Glabbeek.

Josephus Waefelaerts (° ?, +1791) was pastoor van Glabbeek van 1786 tot 1791. Hij was een zeer actief man, vermits hij reeds in 1787, nauwelijks een jaar na zijn aanstelling in Glabbeek, de pastorie van Glabbeek liet bouwen. Hij schreef veel in het Latijn en had een grote intellectuele interesse.
In 1790 breidde pastoor Waefelaerts het grondgebied van de pastorie met een dagmaal of 1/4 bunder uit, wat 200 jaar later de mogelijkheid bood om parkeerplaatsen aan te leggen en de Glazuur te bouwen.
Net zoals Joannes de Atrio was hij kanunnik (Witheer) der Norbertijner abdij van Heylissem

Julius Ponsaerts (°1859, +1936) was pastoor van Glabbeek van 1892 tot 1932. Hij bouwde in de Nieuwstraat een kleuterschool en een huis voor de zusters van het Heilig Graf uit Turnhout, die in Glabbeek onderwijs gaven. Hij bekostigde een groot deel van de gebouwen met eigen middelen. Pastoor Ponsaerts bouwde de huidige Sint-Niklaaskerk en was medeoprichter van de melkerij Sint-Brigida in Glabbeek.

Met dank aan de Heemkundige Kring Glabbeek en Dr. Fil. Paul Kempeneers voor hun geschiedkundige informatie.

DE BIJBELSE ZONDVLOED, EEN KLIMAATRAMP IN DE OUDHEID
vr 22 februari '19

KlimaatZouden de klimaatbetogers weten dat er ooit nog klimaatrampen zijn gebeurd? In de Bijbel is sprake van zo’n ramp: de zondvloed. Het verhaal van de ark van Noach en de Bijbelse zondvloed zou wel eens kunnen teruggaan op een klimaatramp uit de Oudheid: de overstroming van de Zwarte Zee. Een geschiedenis met actualiteitswaarde.

Lees meer op cnv.as/zondvloed

ASWOENSDAG
do 21 februari '19

afficheWelkom op de Aswoensdagviering op woensdagavond 6/03/2019…

URBAN RUN TREKT DOOR DE SINT-NIKLAASKERK VAN GLABBEEK
wo 20 februari '19

Loop eens door de kerk

Op zaterdag 23 maart ’19 vindt de vijfde editie van de Urban Run plaats. Dit jaar is Glabbeek gastheer. Het evenement is een organisatie van sportregio Getevallei en Sport Vlaanderen. De loop staat open voor alle leeftijden, voor zowel sportieve als minder sportieve mensen. Deelnemers kunnen kiezen voor een parcours van 3.5 km, 7 km of 10.5 km. Om 20 uur wordt het startschot gegeven, maar uiteraard kan je ook als toeschouwer komen genieten van alle activiteiten op en naast het parcours.

Tijdens de Urban Run lopen de deelnemers dwars door gebouwen, die feeëriek verlicht zijn. Ook priester Luc en de kerkfabriek laten die avond lopers toe in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek. Er zijn op verschillende plaatsen, ook in de kerk, verrassende dans- en muzikale voorstellingen voorzien.

Meer info en inschrijven op www.sportregiogetevallei.be

Hoezo, zalig de armen?
ma 18 februari '19

Zondag 17 februari 2019, 6de zondag door het jaar (jaar C)

Ieder van ons heeft wel een favoriete Bijbeltekst. Een stukje evangelie dat je nauw aan het hart ligt. Een verhaal, een parabel of een uitspraak die je koestert omdat die je bijzonder aanspreekt. Ik denk niet dat het stukje evangelie dat wij vandaag gelezen hebben de persoonlijke voorkeur wegdraagt van heel veel mensen. Ik zeg wel: persoonlijke voorkeur. Want de zaligsprekingen zijn ondertussen wel zeer gekend. Ze worden gezien als typisch christelijk én als één van de belangrijkste stukken uit het nieuwe testament, die zowat de kern weergeven van Jezus’ gedachten.
Maar ik kan me toch moeilijk voorstellen dat een gewoon iemand, iemand zoals u en ik, uitgerekend deze tekst zal kiezen als leidraad voor zijn persoonlijk leven.

Moeilijk
Omdat de zaligsprekingen serieuze weerstand oproepen, omdat ze, op het eerste gezicht althans, een radicale verwerping inhouden van het “goede leven”; het vrij zijn van zorgen wat betreft financiën en gezondheid en het genieten van een algemeen gevoel van welbehagen. Het lijkt wel of Jezus daar tégen is. En dat zijn toch juist de dingen die ieder van ons in zijn persoonlijk leven nastreeft. Het zijn volkomen normale en gerechtvaardigde strevingen, waarvan ieder van ons spontaan aanvoelt dat je als mens daar recht op hebt.
Bij de zaligsprekingen gaat het dus om een aantal uitspraken die je bijzonder moeilijk aan de man kan brengen. En predikanten hebben zich dan ook altijd ingespannen om er een wat meer aanvaardbare uitleg aan te geven.
Een voor de hand liggende “oplossing” is zeggen dat je de zaak meer “geestelijk” moet zien. Dat het gaat om geestelijke armoede, om eenvoud en zelfs om nederig en gelaten je lot te aanvaarden.
“Later komt het immers toch allemaal goed”. Maar dat kan dus echt niet. Want die opvatting is volledig in strijd met de christelijke praktijk doorheen de eeuwen. Misschien kunnen we de zaak beter begrijpen door juist naar die christelijke praktijk te kijken.

Nonnetjes
Tweeduizend jaar lang hebben ontelbare mannen en vrouwen vanuit hun geloof de geloften van armoede, gehoorzaamheid en kuisheid afgelegd.
Niet omdat zij die armoede, gehoorzaamheid en kuisheid zagen als het ideaal, maar om op een vrijere manier God te kunnen dienen in het zorg dragen voor mensen. Die zogenaamde wereldse dingen zagen ze dus niet als slecht op zich. Integendeel, zij ontzegden zich allerlei geneugten om des te beter ervoor te kunnen zorgen dat anderen het beter hadden.
De economische opgang en de welvaart zijn een heel recent verschijnsel.
En zo ook al de diensten die de overheid nu kan aanbieden. Maar eeuwenlang heerste er schaarste, waren er misoogsten en hongersnood en stond de geneeskunde nog nergens. Het waren toen juist deze religieuzen die zichzelf van alles ontzegden om beter de armen bij te staan, de zieken te verzorgen, de kinderen te onderwijzen. Tijdens de middeleeuwen waren de meest populaire mensen niet de koningen, de ridders of de troubadours, maar de gasthuiszusters, die wat licht en warmte brachten in het leven van armen en van mensen op de sukkel. Duizenden van die nonnetjes gingen in Europa vrijwillig de dood in, om pestlijders te verzorgen die door iedereen in de steek waren gelaten. Het is dus een beetje gek om te veronderstellen dat Jezus in de Bergrede armoede, ziekte, verdriet en ellende aanprees, want zijn beste volgelingen hebben deze dingen altijd met alle kracht bestreden.

Levensvervulling
We moeten het dus niet te ver gaan zoeken. De oplossing van het schijnbare raadsel is heel eenvoudig. Wat Jezus ons zegt is dat het goede leven en wat daar voor nodig is (een zeker comfort bijvoorbeeld) goed is op zich. Maar ook dat levensvervulling en geluk alles te maken hebben, niet zozeer met geld en comfort, maar met liefdevol in het leven staan. Dat je m.a.w. je leven pas als zinvol zal ervaren in de mate dat je respectvol, helpend en zorgdragend omgaat met anderen. En dat kan je niet – en hier komt de aap uit de mouw – dat kan je gewoon niet als je alleen maar of bijna alleen maar bezig bent met te zorgen voor jezelf. Je kan gewoon niet echt iets betekenen voor anderen als je alleen maar bezig bent met geld en eigen aanzien. En je kan nooit echt begaan zijn met de pijn en het verdriet en de ellende van andere mensen als je vooral bezorgd bent om je eigen comfort, je vakanties en al de genietingen die de wereld je te bieden heeft. En je in feite vooral niet gestoord wil worden met de miserie van anderen.

Levenskeuze
En dát is het wat de zaligsprekingen ons duidelijk proberen te maken.
Het gaat over een fundamentele levenskeuze die je moet maken. Het gaat niet over het beroep dat je moet kiezen of over het maximaal toelaatbaar bedrag van je inkomen of de grootte van je huis. Daar is het Jezus niet om te doen! Het gaat over de fundamentele levenskeuze die ik maak. Wat streef ik na, wat is mijn uiteindelijk levensdoel? En vooral: waar verwacht ik alles van? Waar stel ik mijn hoop op om geluk en levensvervulling te vinden?
Als ik, zoals Jezus dat van mij vraagt, dienend, solidair en liefdevol in het leven sta, dan zal dat niet altijd gemakkelijk zijn, maar een diep gevoel van geluk en levensvervulling zal mijn deel zijn. Als ik alleen maar alles naar mij toehaal en alleen maar mijn eigen pleziertjes nastreef, mag ik het vergeten. Na elke instant bevrediging wordt het diepere onvoldaan-zijn en de leegte alleen maar groter.
En in die zin: zalig de armen, want zij zijn nog niet de doodlopende weg ingeslagen, zij maken nog alle kans op levensverbetering en levensvervulling.

RESTAURATIE PROCESSIEVAANDELS WEVER TOT EEN GOED EINDE GEBRACHT
zo 17 februari '19

Glabbeekse kerkfabrieken nemen taak om erfgoed te conserveren ernstig

De drie vaandels van de Mariaprocessie (Heinkensberg, 15 augustus) waren in zeer slechte staat. Eeuwenlang gaan deze vaandels mee in de processie en het is geen geheim dat het dragen van zo’n vaandel geen sinecure is. Men heeft heel wat mankracht nodig om ze recht te houden en vooral als er de wind in staat, zijn het echt zeilen van een boot. Het hoeft dan ook geen betoog dat de tand des tijds en de handelingen van sterke mannenhanden veel schade hadden aangericht. Het zijn nochtans juweeltjes van vakmankunst met goud borduursel. En ook al zijn de schilderijen die erop staan (Heilig Sacrament, Heilige Familie en Sint-Antonius) niet van de hand van een bekend schilder, toch mogen ze gezien worden. Al jaren wou de kerkfabriek deze vaandels laten restaureren/conserveren, maar er was altijd iets dat budgettair nog dringender was.

Er was gepland om in 2018 de vaandels te restaureren. Bij navraag bij verschillende ateliers bleek al snel dat ofwel de opdracht niet aanvaard werd of veel, veel te duur was voor vaandels die slechts één keer per jaar het daglicht zien. Er werd uiteindelijk gekozen om de conservatieopdracht toe te kennen aan het huis Cuelenaere uit Sint-Laureins (Oost-Vlaanderen). Het achterdoek werd vernieuwd, het originele voordoek hersteld, het schilderij gereinigd en goud borduursel waar mogelijk vervangen.

De vaandels zijn nu terug voor jaren ‘zichtbaar’ en zullen hun plaats opnieuw innemen in de processie op 15 augustus en de Mariale Ommegang in 2022.

Pagina's