Nieuws uit de parochie

RODE DUIVELS… GO FOR IT
di 10 juli '18

36875895_10156445075998320_2939393871269855232_nGewoonlijk zijn Kerk en geloof geen supporters van duivelse figuren, maar vandaag willen we daar graag een uitzondering voor maken. #reddevils #worldcup2018 #redtogether #tousensemble #belfra

Radicaal en kwetsbaar
di 17 juli '18

Zondag 15 juli 2018 – 15de zondag door het jaar (jaar B)

Het aanstekelijk vertrouwen van Jezus in het leven en in God lijkt soms in de buurt te komen van roekeloos onbekommerd-zijn, van datgene wat men in de klassieke theologie “vermetel vertrouwen” noemde. “Wees niet bezorgd om uw leven, om eten en drinken en kleding. Het leven is meer dan eten en drinken en het lichaam kostbaarder dan kleding. Kijk eens naar de vogels in de lucht, ze zaaien niet en maaien niet …” U kent deze beroemde passages. Evenals trouwens het zendingsverhaal van vandaag, waarin Jezus zijn leerlingen op pad stuurt met twee keer niks aan voorzorgsmaatregelen en voorzieningen. Ze moeten gewoon de wereld intrekken en de mensen het goede nieuws brengen, zonder zich zorgen te maken over wat ze zullen eten of drinken of wie hun onderdak zal geven. Het valt zeer goed te begrijpen dat in de jaren 70 dit de geliefkoosde Bijbelteksten waren van vele hippies, omdat Jezus hen hier zeer nabij kwam.

Nuchter
Maar wat moeten wij, overgeorganiseerde en beveiligde en verzekerde en bekommerde burgers in 2018 met dit soort uitspraken van Jezus? Je kan natuurlijk zo gegrepen zijn door het evangelische ideaal dat je, zoals Franciscus van Assisi, Jezus wil volgen in al zijn radicaliteit, al je schepen achter je verbrandt en de wereld intrekt zonder enig bezit, zonder een thuis, zonder vast werk, zonder enige zekerheid. Met alleen maar je geloof en je eindeloos vertrouwen in God. Maar dat kan toch alleen maar weggelegd zijn voor enkele uitzonderlijk begenadigde personen. We kunnen dat toch niet allemaal beginnen te doen. Ook tijdens het leven van Franciscus van Assisi en van Jezus zelf, moesten er huizen worden gebouwd en wegen aangelegd.
Moest het land worden ingezaaid en de oogst worden binnengehaald. Moest iedereen beginnen rondtrekken om te prediken, dan zou de maatschappij binnen de kortste keren herschapen zijn in een puinhoop. En dat kan toch niet de bedoeling van Jezus geweest zijn.

Liefde
Maar wat betekenen zijn woorden dan voor gewone burgers zoals wij, die proberen een redelijk en geregeld leven uit te bouwen voor onszelf en tegelijk de samenleving in stand te houden en vooruit te helpen? Ik denk dat je, om Jezus te begrijpen, altijd moet teruggaan naar de kern van waaruit Hij sprak en van waaruit Hij handelde. En die kern, dat is liefde. Liefde is de sleutel om in elke situatie en in alle omstandigheden de woorden en de handelingen van Jezus te begrijpen. Alles wat Hij zei en deed vertrok van daaruit en is alleen ook van daaruit te begrijpen. De radicaliteit die hem zo vaak kenmerkt en die Hij van ons vraagt heeft dan ook niets te maken met prestatiezucht of met de drang om zich te onderscheiden van anderen, maar het is gewoon de radicaliteit die eigen is aan de liefde. Aan elke liefde. De liefde voor God en de liefde voor de mens. Liefde kent geen berekening, geen behoedzaam zoeken naar wat voor jezelf het zekerste, het veiligste en het voordeligste is. In geldzaken doe je dat wel. Daar geef je best de voorkeur aan veilige beleggingen en beperkt risico. Maar voor de liefde is zo’n voorzichtige houding moordend.

Kwetsbaar
Wie ooit een vrouw of een vriend of zelfs maar een puppy kiest op zulke voorzichtige, alles-afwegende en risicomijdende gronden, die zet zichzelf daarmee helemaal buiten de wereld van de liefde. Liefde is iets van het hart, kent geen verdeeldheid. In de liefde geef je je hart helemaal, of je geeft het niet. Liefhebben is daarom ook kwetsbaar zijn. Je geeft jezelf totaal. Je bouwt geen enkele verzekering in. Je hebt geen enkele zekerheid dat je geen verdriet zal hebben, dat er niet op je hart zal getrapt worden, dat je hart niet gebroken zal worden. Die totale kwetsbaarheid hoort wezenlijk bij de liefde. Zelfs bij de liefde tot God. Denk aan een van de laatste woorden van Jezus: “God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?” Zelfs de liefde tot God biedt dus geen enkele garantie. De enige garantie tegen een gebroken hart, de enige zekerheid dat je hart nooit gebroken wordt, is dat je het ook nooit aan iemand geeft. Het zal dan niet gebroken worden. Maar het zal dan wel langzaam maar zeker onbreekbaar, ondoordringbaar, onverzoenbaar worden. En je zal uiteindelijk geestelijk wegkwijnen en sterven. De enige plaats – zegt de Engelse schrijver C.S. Lewis – waar je veilig bent voor de gevaren van de liefde, is de hel.

Levensvervulling
Het geven van je hart, het geven van jezelf aan een ander, aan een mens of aan God (het liefst aan allebei), is voor een mens de enige manier om het land van de grijze conventies en veiligheidszones achter zich te laten en het volle leven binnen te gaan. Het is de enige manier om de kleurloze grauwheid van angst en berekening te verwisselen voor de warme kleuren van het land van de levende God.

Er geen rommeltje van maken
do 12 juli '18

Zondag 8 juli 2018 – 14de zondag door het jaar (jaar B)

Vorige week heb ik mij een klein beetje knorrig opgesteld ten aanzien van sommige hedendaagse theologen die de indruk wekken dat ze het christendom willen terugbrengen tot een geheel van waarden en normen. Jezus wordt daarbij herleid tot een moralist, iemand die ons gewoon enkele waardevolle levensregels heeft nagelaten. En die misschien ook beschikte over enkele opvallende therapeutische vaardigheden. (Hoewel dat laatste helemaal niet zeker is, er werden immers zoveel verhalen over hem verteld.) Dat is zowat de mening van sommige hedendaagse theologen.
Oké, misschien is dat hun oprechte overtuiging. Maar is dat ook het christelijke geloof?

No way!
Het is in ieder geval niet het geloof dat eertijds de kathedralen uit de grond deed oprijzen. En in ieder geval was het ook niet dat soort geloof dat missionarissen de wereldzeeën opjoeg om tot in de meest achtergebleven gebieden Jezus Christus te verkondigen. Het waren geen morele principes die duizenden jonge Vlamingen in de 19de eeuw als missionaris naar Kongo deden vertrekken, terwijl ze heel goed wisten dat ze na hun aankomst nog hoogstens 10 jaar te leven hadden eer ze door ziekte geveld zouden worden. Als ze hun jonge leven opofferden, dan was dat omdat zij zoveel mogelijk mensen het goede nieuws wilden brengen dat er een God is die onnoemelijk veel van ons houdt en niet liever wil dan ons voor altijd opnemen in zijn eigen onbegrensde leven.

Godsgeloof
Dat was hun geloof. En het was dat godsgeloof dat aan de basis ligt van onze beschaving en dat heel het westerse denken doortrokken heeft.
Ter wille van dat geloof schreven Augustinus, Dostojewski en Tolstoi hun meesterwerken, ter wille van dat geloof schilderde El Greco en componeerde Bach. Omwille van dat geloof besteeg Thomas More het schavot en zongen tientallen jonge koptische arbeiders een ode aan Jezus Christus vóór ze vorig jaar op een strand door IS werden onthoofd.
Geen van deze, en van duizenden soortgelijke uitzonderlijke mensen, verrichtte datgene wat ze deden omwille van een aantal normen en waarden. Alles wat ze ooit hebben betracht, nagestreefd en bereikt, deden ze vanuit hun geloof in de levende God, vanuit hun liefde voor de God die zich liet kennen in Jezus Christus. Je kan er moeilijk naast kijken dat iemand die het christelijk geloof wil herleiden tot een geheel van waarden en normen, het christelijk geloof daarmee al achter zich gelaten heeft.

Transcendent
Er is nog zoiets. Iemand die vanuit het immanent, het-ook-in-ons-aanwezig- zijn-van-God, komt tot de vergoddelijking van de mens, die is gewoon atheïst geworden. Dat is de tweede zaak waar ik het vandaag met u wil over hebben. Een van de meest wonderlijke vermogens die wij als mens hebben, is dat wij ons kunnen openstellen voor God en God in ons en door ons laten werken. Als je daar te ver in gaat kom je uiteindelijk tot de gedachte dat God niets anders dan een kracht, een vermogen is van de mens. Maar dan ben je atheïst. Voor een christen is God geen kracht maar Iemand, een persoonlijk wezen, die in ons diepste ik kan waargenomen worden maar die ook soeverein en buiten ons bestaat.

Ongrijpbaar
Wij kunnen met ons verstand wel zijn Schepping begrijpen maar niet de Schepper, die ons volledig overstijgt en die wij alleen maar kunnen kennen in de mate dat Hij zich laat kennen aan ons (openbaring). Alle getoet en geblaas over “geloof en wetenschap” heeft dus totaal geen zin als we het niet eerst daarover eens zijn. Voor een gelovige is zijn geloof niet iets dat tegen zijn verstand ingaat. Maar even duidelijk is het voor hem dat hij niet alles wat hij als komende van God ervaart, ook helemaal kan vatten.
Iemand die beweert dat alles wat het verstand en de wetenschap niet kan begrijpen gewoon niet bestaat, heeft (in onze ogen) niet alleen een heel beperkte visie, maar is ook atheïst. Voor een gelovige is, juist door het bestaan van God, de werkelijkheid veel grootser en dieper dan wij kunnen vatten. Een theoloog die dus alles verwerpt wat niet rationeel kan verklaard worden, is een atheïst. En zijn werk, alleen maar tijdverlies voor wie oprecht op zoek is naar God.

HUWELIJK WEVER: KAREN & WIM
ma 09 juli '18

17800076_10154637192186936_2689228578234203040_nOp zaterdag 7 juli ’18 gaven Karen Marjaux & Wim Peeters elkaar het ja-woord in de Sint-Antoniuskerk van Wever.
In naam van de parochiegemeenschap wensen wij het jonge paar van harte proficiat!

Er is iets
di 03 juli '18

Zondag 1 juli 2018 – 13de zondag door het jaar (jaar B) 

Het gaat u wellicht niet verbazen als ik zeg dat ik in preken graag eigen inzichten verwerk, er eigen accenten in leg en nooit iets afschrijf uit een boekje.
Van de andere kant is het echter ook zo dat ik zelden iets zal neerpennen zonder eerst mijn licht eens op te steken bij wat anderen over het onderwerp denken.
Om te weten wat mensen die veel meer onderlegd zijn dan ik, kerkvaders, heiligen maar ook hedendaagse theologen, daarover schrijven.
Vaak kan ik daarbij heel verrassende en vooral ook deugddoende inzichten opdoen waar ik zelf nooit zou zijn opgekomen.
Hier geldt trouwens wat geldt in alle domeinen van het leven. De dag dat je meent dat je zelf alles weet, dat niemand je nog iets kan bijbrengen, ben je niet volleerd maar eerder rijp voor een instelling.

Voorspelbaar
Omdat ik denk (en hoop) dat het met mij nog niet zover is, las ik dus ook nu weer een stukje van een (waarschijnlijk Leuvense) theoloog, om te zien wat die dacht over de wonderen in het evangelie van vandaag.
Ik had me eigenlijk de moeite kunnen besparen. Want – volkomen voor- spelbaar – begon hij al met te zeggen dat we die wonderverhalen niet letterlijk mochten nemen.
Om te beginnen is dat een erg gratuite bewering, want hij kan dat onmogelijk zeker weten.
Van de andere kant is het natuurlijk wel zo dat we met de tijd zijn gaan inzien dat de Bijbel vaak een evocatieve taal gebruikt, een taal die niet een wetenschappelijke beschrijving wil geven van feiten maar die, zoals poëzie, beelden gebruikt om een diepere werkelijkheid op te roepen. Een diepere werkelijkheid, die ons te boven gaat en die we niet in gewone woorden kunnen vatten.
Omdat God ons volledig overstijgt, valt alles wat met Hem te maken heeft in deze categorie en kunnen we dus ook niet anders dan naar beelden grijpen om het onbeschrijflijke proberen te beschrijven.

Magertjes
Op zich is het dus zeker niet verkeerd dat een theoloog ons waarschuwt dat we, lezend in de Bijbel, niet te vlug alles letterlijk moeten nemen.
Wat mij vooral interesseerde was het vervolg van zijn betoog, en te vernemen hoe wij volgens deze godgeleerde man die wonderverhalen dan wél moesten begrijpen.
Maar jammer genoeg bleek ook die uitleg erg voorspelbaar.
Eigenlijk kwam het erop neer dat Jezus een soort “super-coach” was, iemand die anderen moed en zelfvertrouwen gaf en hen ertoe bracht hun grenzen te verleggen, boven hun beperkingen uit te stijgen. “Plus est en vous”, weet je wel. Jezus als therapeut.
Natuurlijk was Jezus dat ook.
Ik kan me hem moeilijk anders voorstellen dan als een ongewoon krachtige man, die met zijn indringende en tegelijk liefdevolle blik mensen ertoe brengt om voluit te leven.
Maar Jezus is méér dan een goeroe of een coach. En een wonderlijke genezing is meer dan een psychotherapeutisch feit.

Toeval?
Theologen die alles willen terugbrengen tot wat voor mensen begrijpelijk en verklaarbaar is, trappen in de levensgrote valkuil van het atheïsme.
Wij kunnen echter met ons verstand en onze wetenschap wel de Schepping doorgronden maar niet de Schepper ervan. Al vraagt het wel wat moed om dat te erkennen.
Bijbel en evangelie proberen ons iets bij te brengen van een werkelijkheid die wij met ons verstand niet helemaal kunnen vatten, maar waar wij (bijna instinctief) weet van hebben.
Als mensen zeggen “dat er iets is” dan hebben ze het dáárover. Dan hebben ze het over het diepe weten dat wij niet de laatste werkelijkheid zijn. Dat er iets is dat ons helemaal overstijgt.
Dat ons misschien zelfs geschapen heeft en ons draagt. En dat laatste ervaren mensen ook regelmatig. Gebeurtenissen, situaties in je leven die je niet kan blijven afdoen met “toeval”.
“Er is iets” zeggen mensen dan.
Welnu, het is op dat algemene aanvoelen van dat “iets” dat wij ons moeten concentreren als wij in onze tijd terug willen evangeliseren. Als wij in onze tijd mensen over ons geloof willen spreken laten wij de “christelijke waarden” beter nog even in het kastje zitten.
Wie echt gelooft zal allicht ook wel geneigd zijn de waarden te beleven. Maar omgekeerd is vanuit het kennen van de waarden nog nooit iemand gelovig geworden.

Evangeliseren
Laten wij ons dus concentreren op dat “iets”. Dat iets heeft bovendien het grote voordeel dat bijna iedereen er op een of andere manier weet van heeft, er al ervaring mee heeft opgedaan.
Deze dagen kijken wij meer dan anders naar het voetbal op tv. Het is op z’n minst opmerkelijk als je zo’n wereldsterren ziet een kruis slaan, op hun knieën vallen, er ingetogen bidden met een overtuiging die ik nog maar zelden bij nonnetjes en paters heb waargenomen.
De jongens van de pers, die je niet elke zondag in de kerk ziet, die roepen dan natuurlijk in koor “bijgeloof” en “ritueel”.
En dat zal uiteraard wel meespelen. Zolang wij niet voor God staan van aangezicht tot aangezicht zal ons bidden nooit helemaal zuiver zijn.
Maar het is duidelijk dat deze wereldsterren, die zelf door miljoenen aanbeden worden als halfgoden, er diep van overtuigd zijn dat er een Kracht is die alle coachen, sponsors, supporters, roem en geld overstijgt.
Het is die Kracht, het is God-zelf die wij terug ter sprake moeten brengen als wij in deze tijd opnieuw willen evangeliseren.

WAT HEBBEN DE KERK VAN WEVER EN INTERNETFRAUDE MET ELKAAR GEMEEN?
vr 29 juni '18

foto1 -aangepastEind maart melden we hier de opname van een reclamefilmpje van KBC Bank & Verzekering voor een verzekering tegen internetfraude in de mooie Sint-Antoniuskerk van Wever. Verschillende parochiemedewerkers uit Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde figureren in het filmpje.

Kijk je mee naar het resultaat op https://youtu.be/Dqu73MM0JA8 .

VIERING EINDE SCHOOLJAAR KAPELLEN
do 28 juni '18

Gisteren namen de kinderen, leerkrachten, directrice en (groot-)ouders afscheid van het schooljaar in een dankviering in de kerk van Kapellen.
Iedereen een deugddoende vakantie gewenst!

EUCHARISTIEVIERING WOONZORGCENTRUM DEN BOOMGAARD
do 28 juni '18

boomgaard.jpgVan harte welkom om op maandag 2 juli ’18 om 14.30 uur mee eucharistie te vieren in Residentie Den Boomgaard (Stationsstraat). Ook u, als niet-bewoner en niet-familielid, bent welkom om mee te vieren met de bewoners en priester Luc.

Gezond schuldgevoel
ma 25 juni '18

Zondag 24 juni 2018 – 13de zondag door het jaar, feestdag van Johannes de Doper (jaar B)

Johannes de Doper is zonder twijfel een van de meest boeiende en kleurrijke figuren uit heel de Bijbel. En met zijn opvallende kledij en zijn opmerkelijk dieet meteen ook een van de meest excentrieke.
Bovendien is hij ook een van de meest omstreden Bijbelse figuren, zeker in onze tijd. Want datgene waar hij voor staat, de mening namelijk dat mensen nood hebben aan bekering, komt blijkbaar van een andere planeet. De mening dat, willen mensen tot levensvervulling komen, ze zich moeten afkeren van het kwaad en zich toekeren naar het goede, die mening staat helemaal haaks op de hedendaagse opvatting die zegt dat ik mij helemaal niet moet bekeren, dat met mij alles in orde is. Zolang ik mijzelf maar ontwikkel en geniet van het leven. Ik moet alleen maar zien dat mijn vrijheid de vrijheid van een ander niet in het gedrang brengt. Maar dat is de enige beperking.

Anders
Toen de apostelen 2000 jaar geleden het evangelie predikten was het helemaal anders. Want zij konden wel uitgaan van het, bij iedereen, bestaande besef van tekortschieten en van schuld. En de godsdienstige opvattingen, de rituele offers en de verschillende filosofieën in die tijd probeerden dat besef en de angst voor goddelijke straffen te milderen.
Het was tegen die achtergrond dat het evangelie zich als “goed nieuws” aandiende. Het was een boodschap van verlossing en genezing voor mensen die wisten dat ze niet voldeden aan wat God of de goden van hen verwachtten. Maar nu is dat helemaal anders. Het christendom moet nu eerst de diagnose prediken, zeggen dat we NIET OKÉ zijn – op zichzelf heel slecht nieuws – voordat er iemand naar een oplossing wil luisteren.
Want alles gaat toch prima met ons. Waarom ons dan schuldgevoelens aanpraten?

Spelletje spelen
De vondst zit hier natuurlijk in het woordje “aanpraten”. In de moraal en de psychologie heeft men altijd al weet gehad van valse, d.w.z. aangeprate schuldgevoelens. En er ook voor gewaarschuwd. Tegenwoordig echter gaan vele mensen ervan uit dat alle schuldgevoelens verkeerd en aangepraat zijn, en dus fout en zelfs ronduit ziekelijk. Terwijl gewone schuldgevoelens, beseffen dat je verkeerd deed, heel gezond zijn. En een stimulans om een beter mens te worden. Je vraagt je toch wel af hoe het zover is kunnen komen. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat wij “zonde”, schuld, schuldgevoel en berouw zomaar bij het groot vuil hebben gezet, of het niets is, alleen maar een restantje van vroeger. Sommigen beweren zelfs dat de Kerk kwaad en zonde nodig had (uitgevonden heeft) om zelf relevant te zijn. Want als er geen zonde is moet je immers ook nergens van verlost worden. Er zijn zelfs mensen die zo ver gaan van te zeggen dat het kwaad niet eens bestaat, of in ieder geval heel relatief is: wat slecht is voor mij kan goed zijn voor een ander.

Realistisch zijn
Mijn God, je kan dat wel zeggen van de regen bijvoorbeeld: goed voor de boer maar erg vervelend als je op het strand ligt te zonnen. Maar je kan het bestaan van kwaad op zich toch niet zomaar uitgommen. Gans onze wereld is er vol van. Kijk naar de natuur: overal wordt er gedood om zelf te kunnen leven. Overal is er ziekte, aftakeling, lijden en sterven. Kijk naar de mensen.
Overal hebzucht en machtswellust, diefstal en doodslag. Het kwaad is er gewoon. Het bestaat buiten ons en het zit ook diep in ons, even reëel als de hang naar het goede. En regelmatig geven wij er ook aan toe. Regelmatig kiezen wij, vaak ook heel bewust, voor het kwaad. En al proberen wij dat dan goed te praten, te relativeren en met drogredenen te rechtvaardigen, diep in ons wéten wij heel goed dat we verkeerd doen. Wij wéten het gewoon. Diep in ons is er immers iets dat zich niet laat misleiden en dat ons heel precies voorhoudt waar het op staat.

Geweten
En dat “iets” kan niet gerelativeerd worden als zijnde helemaal bepaald door de omgeving, de opvoeding of de cultuur, hoewel we dat soms proberen. Dat iets komt van veel dieper. Het komt van God-zelf. Omdat God pure Liefde is verlangt Hij ook dat wij ons voortdurend bekeren, d.w.z. ons afkeren van het kwaad en ons toekeren naar Hem. God heeft ons niet alleen maar geschapen; Hij heeft ons, naar het woord van Augustinus, geschapen naar Hem toe. En dat heeft enorme gevolgen. Want dat wil zeggen dat zonde en kwaad ons wel korte momenten van plezier en voldoening kunnen geven, maar dat een bestaan dat helemaal tegen God en tegen de liefde ingaat, nooit levensvervulling kan schenken. Johannes mag dan al een excentriek voorkomen gehad hebben, zijn oproep tot bekering is nog even actueel en noodzakelijk als 2000 jaar geleden.

Pastorale zones
ma 25 juni '18

Zondag 17 juni 2018 – 12de zondag door het jaar (jaar B) 

De wereld vandaag is een heel andere wereld dan de wereld die de meesten onder ons als kind hebben gekend. En de veranderingen zullen zich in de toekomst nog sneller voltrekken.
In zo’n situatie kan het niet anders of ook de Kerk moet zich helemaal anders organiseren, nieuwe methoden ontwikkelen, onbegane wegen betreden. Dit zal niet gebeuren door wat te friemelen aan parochiegrenzen of door hier en daar een Mis te vervangen door een gebedsdienst. Een totaal andere aanpak is hier nodig. Uiteindelijk zal, zoals altijd bij grote breekpunten in de geschiedenis, de weg gewezen worden door grote charismatische figuren zoals de huidige paus er al een is. Ondertussen moeten wij er wel voor zorgen dat het geloof in onze streken niet uitdooft. Een eerste poging daartoe is de vorming van pastorale zones.
De hoofdbekommernis die aan de basis ligt van de vorming van de zones is loskomen uit de in onze tijd onhoudbaar geworden versnippering uit het verleden, om te werken aan de opbouw van een nieuwe, vitale geloofsgemeenschap. Een geloofsgemeenschap waarin christenen de kans krijgen om een diepe verbondenheid met God te beleven en hun inzet voor mensen gestalte te geven. Een geloofsgemeenschap die echt iets kan en wil betekenen voor mensen, ook buiten de Kerk. Die zout van de aarde en gist in het deeg wil zijn. Een gemeenschap van christenen die in onze dorpen en steden warmte en vrede wil verspreiden in de bredere samenleving.

  • In elke zone zal er daarom minstens 1 plaats zijn waar christenen op zondag kunnen samenkomen in vieringen met een zodanige kracht en diepte dat Jezus hen kan omvormen tot leerlingen van Hem. Tot mensen die zich ook onverschrokken durven ‘outen’ als christen. En die vol geest en overtuiging het Goede Nieuws van het Evangelie willen doorgeven. Die opnieuw “evangeliseren” alleen al door hun inzet voor anderen, hun hele manier van zijn.
  • De zone zal erover waken dat diaconie een kernpunt wordt van haar werking. De zorg voor armen, zieken en verschoppelingen heeft altijd centraal gestaan in de werking van de Kerk. Het is goed dat we hen, ook via de instellingen, betrekken in het beleid van de zone. En dat we ook altijd voor ogen blijven houden dat, zoals een kerkvader het zei, “het geld van de Kerk, het geld van de armen is” (zou moeten zijn).
  • En een derde bijzonder aandachtspunt is de catechese. De zorg voor de vorming van kinderen, jongeren en volwassenen.
  • Waar deze 3 samen groeien: de inzet voor evangelisatie en liturgie, het dichter staan bij armen en noodlijdenden en de aandacht voor vorming en catechese, groeien er nieuwe, vitale christelijke gemeenschappen.

Voor elk van deze drie domeinen hebben wij verantwoordelijken gezocht, die later door de bisschop zullen worden aangesteld. En bij deze drie komt nog het onvermijdelijke domein van de financiën.

Bij de keuze heb ik mij laten leiden door drie criteria:

  • Het moesten overtuigde christenen zijn.
  • Die zich ook echt willen inzetten voor de Kerk en daar voldoende tijd willen voor uittrekken.
  • Ze moesten niet over alles hetzelfde denken als ik, maar ze moesten wel collegiaal kunnen werken en in ieder geval een stuk jonger zijn dan ik.

Dit zijn ze:

  • Chris Nys (evangelisatie)
  • Agnes Vanhellemont (diaconie)
  • Gert Janssens (catechese)
  • Voor het domein financiën gaat de zoektocht naar een verantwoordelijke verder.

De bedoeling is dat ieder van hen zelf een groepje medewerkers om zich heen verzamelt.

Uiteraard houden wij u verder op de hoogte.

Pagina's