Nieuws uit de parochie

LICHTMISVIERING
wo 23 januari '19

afficheVan harte welkom op de Lichtmisviering 2019…

Water wordt wijn
di 22 januari '19

Zondag 20 januari 2019, 2de zondag door het jaar (jaar C)

Ik heb geen Grieks-Latijnse humaniora gevolgd en ik heb dat altijd als een leemte en een gemis ervaren. Want daardoor is er veel kennis over de cultuur van Grieken en Romeinen aan mij voorbijgegaan. Wat ik wel begrepen heb is dat de klassieke goden een nogal cynisch allegaartje waren. Ze kenden dezelfde hartstochten als de mensen. D.w.z. dat het kon gebeuren dat ze je hielpen als het hun goed uitkwam. Maar even zo vrolijk konden ze je een ferme loer draaien en dan had je ze veel beter niet aangeroepen. Laat het nu precies op dit vlak zijn dat zich het “blije” van de christelijke “Blijde Boodschap” situeert. Op het vlak namelijk van onze persoonlijke verhouding met God. “Blijde Boodschap” is geen begrip ontleend aan een of andere heilsleer, het slaat niet op een of andere extatische toekomstverwachting: dat ooit iedereen op deze wereld vast werk en eten zal hebben. Of dat er nergens meer oorlog zal zijn en kanker definitief overwonnen.

Nabije God
“Blijde Boodschap” gaat erover dat God, om te beginnen, wel degelijk bestaat.
En dat Hij onnoemelijk veel van ons houdt. Dat Hij geen verre, onbereikbare God is, maar dat Hij ons integendeel onvoorstelbaar nabij is, ons beter kent dan wij onszelf kennen. In ons diepste binnenste aanwezig is. Het is belangrijk om te zien dat die liefde van God fel, actief en opwindend is. Het is niet het soort tevreden toekijken van een opa die het leuk vindt dat het jonge volkje het naar zijn zin heeft. Het is de liefde van een God die op ons betrokken is en die leven in ons leven wil brengen. Die zo sterk van ons houdt dat Hij ons leven tot een bruiloftsfeest wil maken. Want dat is het wat het verhaal van de Bruiloft in Kana ons wil vertellen. De echte Bruidegom is God. God, die met ons wil huwen. Met ons, met zijn mensen, zijn Kerk, met ieder van ons afzonderlijk.
God wil een intieme, tedere relatie met ons aangaan. Hij is . . . verliefd op ons.
En Hij wil maken dat het water van ons leven verandert in wijn. Hij wil dat ons leven een feest wordt en onze vreugde volkomen.

Onwennig
Ik weet dat wij, u en ik, ons nogal onwennig voelen bij heel die huwelijksretoriek. “Mag het niet een beetje minder”, hoor ik u al denken.
En, inderdaad, ik heb het zelf ook redelijk moeilijk om mij de Schepper van hemel en aarde voor te stellen als iemand die naar ons kijkt zoals een jongen met ogen van een verliefde otter naar zijn meisje kijkt. En toch is het precies dat wat de evangelist ons wil vertellen. En dus worden wij geacht – ook als dat beeld ons niet zo lekker zit – daar niet te veel van af te pingelen. Want als het ons wat ongewoon in de oren klinkt, kan dat erop wijzen dat wij de Boodschap wat eenzijdig activistisch hebben opgevat. Jezus mag dan wel onze inspiratiebron zijn, Diegene die ons oproept om ons in te zetten voor de wereld, om ons te geven voor de medemens. Maar dan, denken wij, is het natuurlijk aan ons. En hangt alles af van onze inzet en onze overgave, onze bekwaamheid en ons inzicht, onze plannen en onze projecten. Zo zien wij het meestal. Maar dat schijnt toch niet echt de bedoeling te zijn. Wat het evangelie ons vertelt, is dat we dan volop bezig zijn met het aandragen van water. En zorgen voor water is goed en is zeker ook nodig.

Vreugde
Maar God wil van dat water wijn maken. Wijn van vreugde voor onszelf en voor de mensen voor wie wij ons inzetten. Water van onze inzet wordt wijn als wij heel bewust – van het begin tot het einde – God betrekken in alles wat we doen. Als wij God in ons en via ons laten werken. Als wij doen wat Maria van ons vraagt – “doe maar wat Hij u zeggen zal” – dan krijgt alles wat we doen, zelfs de lastigste karwei, ook iets van een feest. Omdat wij dan partner zijn van Hem die voortdurend water in wijn verandert. Dan geeft onze inzet voor anderen ons méér dan alleen maar voldoening omdat we iets goeds doen, dan beleven we er ook intense vreugde aan.

Verantwoorden
Op dit punt gekomen, wordt het natuurlijk wel tijd dat ik mij een beetje ga verantwoorden. Want dat is allemaal gemakkelijk gezegd: God wil ons leven in een feest veranderen. En “God is verliefd op ons”. Maar als je nuchter naar de wereld en naar je eigen leven kijkt dan merk je daar, op het eerste gezicht, niet zoveel van. Als God werkelijk liefde is, als je dat wil geloven, dan is het eerste wat je opvalt als je naar de wereld kijkt: de afwezigheid van God.
Heel de natuur kreunt onder verschrikkingen en rampen die genadeloos toeslaan en waar niemand iets kan aan doen. En in ons eigen leven is er naast vreugde ook ziekte, aftakeling en dood. Waar is God dan?
Dat is een ongelooflijk belangwekkende vraag, waar wij een antwoord moeten op geven als wij willen dat de mensen ons enigszins serieus kunnen nemen.
Ik wil proberen een aanzet te formuleren maar dat kan niet in 3 zinnen.

Come and see next week
Daarom zal ik er volgende week uitgebreid op terugkomen.
Voorlopig zijn we dus gestrand bij een dubbele vaststelling:
1. Het evangelie, ons geloof zegt ons dat God liefde is en dat Hij onnoemelijk veel van ons houdt.
2. Als je nuchter in de wereld en in het leven staat, dringt die gedachte zich meestal niet aan je op en merk je echt wel wat anders.
Hoe moet dat nu?
Een vette kluif voor volgende week.

CHRISTENEN LIJDEN ONDER ZWARE GELOOFSVERVOLGING
ma 21 januari '19

vervolgingChristenen lijden in zeker 73 landen in de wereld onder zware tot extreme geloofsvervolging. Dat zegt de organisatie Open Doors, die elk jaar de Ranglijst Christenvervolging publiceert. Bovendien wordt die vervolging “intenser en gruwelijker”. Tegelijkertijd blijft het aantal christenen dat wordt vervolgd stijgen. Open Doors schat dat nu één op de negen christenen wordt vervolgd. Twee jaar geleden was dat nog één op de elf. In 2018 werden volgens Open Doors wereldwijd meer dan 4.000 christenen vermoord om hun geloof. In het noorden en midden van Nigeria waren dat er verreweg de meeste: 3.700 gelovigen. De Centraal-Afrikaanse Republiek volgt na Nigeria met 146 om hun geloof vermoorde christenen.

Meer op www.opendoors.nl/ranglijst

LEERLINGEN EN LEERKRACHTEN SCHOOL KAPELLEN STEUNEN MEDICLOWNS
zo 20 januari '19

Op vrijdag 21 december ’18 brachten de leerlingen en leerkrachten van de sympathieke school “De Kleine Wereld” uit Kapellen het kerstverhaal voor ouders, familie en vrienden in de Kerk Kapellen. De opbrengst, 709 euro!, werd ondertussen geschonken aan vzw Mediclowns. Deze organisatie stuurt clowns om een lach te brengen bij kinderen die medische zorg nodig hebben.

Prachtig gedaan, De Kleine Wereld!

OUDERAVOND EERSTE COMMUNIE BUNSBEEK 2019
za 19 januari '19

Eerste-CommunieDe oudervergadering i.v.m. de Eerste Communie 2019 in Bunsbeek gaat door op dinsdag 5 februari ’19 om 20 uur in Vrije Basisschool “De Duizendpoot” van Bunsbeek (in de klas van het tweede leerjaar). De ouders worden hierop vriendelijk uitgenodigd.

ZUSTER IGNATIA UIT WEVER OVERLEDEN
vr 18 januari '19

F4275e04.jpgMaria Ludovica Tweepenninckx werd geboren in Wever op 10 mei 1926. Zij overleed op zaterdag 29 december 2018 in Tienen.

Hier volgt de homilie die deken Hardiquest uitsprak in de uitvaartplechtigheid op zaterdag 5 januari ‘19 in de kapel van de Grauwzusters te Tienen.

Haar levensgeschiedenis begon in Wever in 1926 in een landbouwersgezin met veel leden, onder de naam: Maria Tweepenninckx. Hier leerde ze wat hard werken was op het veld, ze leerde er ook samenwerken. En zeer zeker ook leerde zij er geloven en bidden. In 1949 maakte zij haar grote levenskeuze, ze trad in bij de Grauwzusters van Tienen, beter gekend als de zusters van de kliniek. De zeventig jaren dat ze erbij hoorde, waren bijna rond. Maar in de kersttijd is ze overleden. Wij zagen dat zij zwak was en vlak voor het nieuwe jaar ging ze voorgoed heen.

De Grauwzusters, waartoe Ignatia behoorde, hebben meer dan 600 jaar de zorg voor zieken en stervenden op zich genomen in deze stad. En hét grote werk van deze congregatie was de uitbouw van hun ziekenhuis, waarop ze bijzonder fier waren. Dag en nacht heeft zuster Ignatia in haar sterke jaren hier gewerkt. De zorg voor zieken was niet zomaar haar werk maar ook haar leven. Een zwaar zieke of een stervende liet zij niet alleen, ze bleef erbij om te waken en te bidden.

Van 2002 tot 2017 werd Ignatia de verantwoordelijke van haar orde. In een periode waarin iedereen zag dat de teloorgang van hun congregatie was ingezet. Dat deed haar veel pijn. En de vraag die zij zo vaak stelde was: Wat gaat er hier toch allemaal mee gebeuren? Ik heb haar bewonderd omdat zij op hoge leeftijd na veel overleg duidelijk gesteld heeft wat er met alle bezittingen van haar congregatie zou gebeuren. Biddend en hoopvol heeft ze die bepalingen duidelijk vastgelegd. Twee doelen waren voor zuster Ignatia zeer belangrijk, hun troetelkind de kliniek en de kerk en het pastoraal leven van Tienen. Vandaar dat zij samen met ons nog de aktes ondertekende die dit hebben vastgelegd. De kliniek en de Tiense kerkgemeenschap mogen haar en haar congregatie enorm dankbaar zijn tot in lengte van dagen.

In de Kersttijd is deze zuster van ons heengegaan, heel stil, uitgeput, na een leven dat lang mocht duren in deze wereld: 92 jaar.

De Kersttijd heeft als meest fundamentele boodschap: ”Heden is u een Redder geboren, zijn naam is Christus de Heer.” Waar Jezus kwam gaf hij redding aan mensen vooral aan zieken, kleinen en zwakken, armen en misbruikte mensen. Nooit bracht hij pijn, haat, hij oordeelde en veroordeelde niet. REDDING geven was zijn grote Goddelijke opdracht. Zuster Ignatia is ook heel ver gegaan om hem hierin na te volgen, ze gaf heel haar leven aan Jezus en aan hen voor wie hij geleefd heeft.

Aan zuster Ignatia wil ik graag dit nog zeggen: Heden is U een Redder geboren en de diepste redding die hij brengt is de redding uit de dood. Voor ons onbegrijpelijk, maar zoals jij het deed, prachtig om te mogen geloven.

Goede zuster,
Je hebt veel goed werk geleverd in dit leven, dag en nacht. Je hebt met een groot hart gezorgd voor de armen, de zieken de stervenden. Je zag in hun gelaat ook het gelaat van de Christus. Weet dat wat je aan goedheid hebt gedaan voor mensen, dat heb je ook voor Hem gedaan. Heer zeg nu tegen uw goede dienares: Kom maar zusterke treedt binnen in de vreugde van uw Heer.

Het rouwbericht kan u hier vinden: https://begrafenissen-rummens.be/zuster-ignatia/

EERSTE COMMUNIE ’19 GLABBEEK VAN START
do 17 januari '19

foto -aangepast.jpgOp woensdagavond 16 januari ’19 kwamen de ouders van de communicanten ’19 samen om het voorbereidingstraject te bespreken voor de Eerste Communie op zondag 12 mei in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek. We wensen kinderen en ouders alvast deugddoende maanden toe!

WANDELEN EN LOPEN VOOR WELZIJNSZORG
wo 16 januari '19

Met “Buitenasem” hebben we het jaar mooi afgesloten door onze deelname aan de Eindejaarscorrida in Leuven op zondag 30 december 2018 ten voordele van Welzijnszorg.

Zus Tine liep 4 km en broer Steven Cappellen 8! Zij deden dat met heel veel enthousiasme en in een behoorlijke tijd.

Zussen Irma en Chris Nys stapten met ernstige blessures de 4 km in een goed wandeltempo. Voor hen werd het eerder een inleefparcours waar ze aan den lijve ondervonden hoe mensen met je omgaan wanneer je niet mee kan.

Sommigen ronduit brutaal, anderen met veel aandacht en aanmoediging. Ze liepen niet eens in de “buitenbaan” zoals het jaarthema van Welzijnszorg aangeeft, maar werden soms letterlijk “buiten de baan” gezet. Heel pijnlijk maar tegelijk heeft het ons ook doen nadenken over wat mensen overkomt die altijd achteraan hinken en zijn we nog meer overtuigd van het belang van de acties van Welzijnszorg.

Het maakt ons dan ook dubbel gelukkig dat we nu reeds 1.150 euro konden inzamelen.

Dank aan iedereen die ons gesteund heeft!

Tot 31 januari 2019 kan u ons nog altijd steunen via: https://zetjebenenin.samentegenarmoede.be/project/16596

Moeilijk gaat ook
ma 14 januari '19

Zondag 13 januari 2019, Doop van de Heer (jaar C)

Wij kijken tegenwoordig anders naar kunst dan tijdens de voorbije eeuwen. Onze waarderingscriteria zijn anders. Kunst moet blijkbaar niet langer mooi of aangenaam zijn of getuigen van talent en vakmanschap. Kunst moet op de eerste plaats “vernieuwend” zijn, “baanbrekend”, “grensverleggend”. En zo komt het dan dat je soms naar een schilderij of een beeldhouwwerk moet kijken waarbij je onmiddellijk voelt dat inderdaad nooit eerder iemand er in slaagde zo iets lelijks op de wereld te zetten. En in die zin is dat natuurlijk “grensverleggend”. Maar dat blijkt dus juist de kracht van het stuk te zijn.

Menswording
Iets dergelijks begon zich ook voor te doen in de verkondiging, al van in de jaren 80 toen ik nog priesteropleiding volgde. Vroeger probeerde de theologie het christelijk geloof inzichtelijk en aanneembaar te maken voor elke nieuwe tijd, voor elke nieuwe generatie met haar eigen vragen, gevoeligheden en problemen. Ineens bleek dat ouwe koek te zijn en hopeloos voorbijgestreefd. Het was plots niet langer zo, dat geloofspunten werden uitgediept en de presentatie en vormgeving ervan werd aangepast aan de tijd: de geloofspunten zelf werden ontleed, gefileerd en uiteindelijk plat geredeneerd en afgevoerd.
Neem nu de goddelijkheid van Christus. Toch een centraal punt in ons geloof. God die zich laat kennen in een mens. Mensen van deze tijd hebben het daar moeilijk mee: ze hebben langer gestudeerd en kijken daar veel rationeler
tegenaan dan de mensen vroeger en ze schrijven zoiets vlugger af als een mythologische voorstelling. Het is echter de taak van de verkondiging om i.p.v. alles te relativeren, de mensen van onze tijd duidelijk te maken dat die menswording, God die zich laat kennen in een mens, helemaal niet zo irrationeel is als het misschien lijkt. We geloven toch ook dat het de bedoeling is dat God steeds meer mens wordt in ons. Dat wij in ons eigen leven God steeds meer gestalte geven, zodat mensen aan ons iets van God beginnen te vermoeden. Waarom zou dat dan niet in 1 mens op volmaakte wijze kunnen gebeurd zijn: een mens, Jezus Christus, die zo totaal openstond voor God dat, in Hem, God werkelijk onder ons kwam.

Kan niet
Hier ligt de taak van theologie en verkondiging. Niet: afkomen met allerlei “slimmigheden” zoals: dat de Joden iedere voortreffelijke Jood “zoon van God” noemden en dat het dus een vergissing is daar méér achter te zoeken. Dat Jezus een geweldige mens was, een bijzondere profeet en een groot leraar.
Maar dat is gewoon onzin. Iemand die van zichzelf zegt: “Wie mij ziet, ziet de Vader”. En “Ik en de Vader, wij zijn één”, die kan onmogelijk een groot leraar zijn. Die is ofwel volslagen gek, ofwel wie Hij zegt te zijn: een tussenweg is niet mogelijk. Bovendien, iemand die de dingen van mij vraagt die Hij van mij vraagt, en voor wie ik allerlei dingen doe en laat omdat Hij het vraagt, moet wel God zijn, want anders ben ik gek als ik Hem volg. Ik bedoel: geen enkele mens – hoe groot en edel ook – moet zulke dingen van mij vragen.
Want mensen – hoe groot ook – vergissen zich. En ik ga niet het gevaar lopen heel mijn leven te vergooien aan een vergissing.

Gemakzucht
Wanneer in onze tijd belangrijke geloofspunten door diegenen die het geloof moeten doorgeven zo sterk gerelativeerd worden dan heeft dat, denk ik, waarschijnlijk meer te maken met gemakzucht dan met kwade trouw. Het bespaart je tenslotte veel hoofdbrekens als je tegen een jongere van vandaag zegt dat Jezus een groot leraar en een geweldige mens was, i.p.v. dat je zo’n jongeren probeert uit te leggen dat Jezus én God, én mens was, op een manier dat ze het vanuit hun jeugdige en hedendaagse ingesteldheid onmiddellijk inzien. Dezelfde neiging om te relativeren uit gemakzucht vinden we natuurlijk ook terug in ons eigen leven. En meer bepaald in de mening dat we ook geen uitslovers moeten zijn. Vorige week had ik het nog over het feit dat velen die zich christenen noemen, het in onze dagen allang goed vinden als ze binnen de grenzen van de wet blijven, als ze geen wetten overtreden. Als ze doen wat wettelijk moet en laten wat wettelijk niet mag.

Uitdaging
Maar Christus vraagt van ons veel meer dan alleen maar dat. Christus vraagt van ons niet dat we fatsoenlijke burgers zouden zijn die braafjes in het gareel lopen en zorgvuldig binnen de lijntjes kleuren. Hij vraagt van ons juist iets buitensporigs: Hij vraagt dat wij volmaakt zouden zijn. Hij eist van ons dat we niet tevreden zouden zijn met brave-burger-spelen. Hij daagt ons uit tot meer, Hij jaagt ons op: je kan het! Ik herinner mij hierbij een beeld van C.S. Lewis.
Het is voor een ei misschien wel moeilijk om in een vogel te veranderen, maar het zou nog heel wat moeilijker zijn te leren vliegen terwijl het een ei blijft.
Wij zijn misschien ook een soort ei. Je kan niet onbeperkt gewoon een fatsoenlijk ei blijven. Als je wil worden zoals je bedoeld bent, moet je uitkomen en vliegen. Of anders bederven. Een compromis is hier niet mogelijk.

EUCHARISTIEVIERING WOONZORGCENTRUM DEN BOOMGAARD
zo 13 januari '19

39980205_2642437862648125_8066890116028694528_nVan harte welkom om op maandag 14 januari ’19 om 14 uur mee eucharistie te vieren in Residentie Den Boomgaard (Stationsstraat). Ook u, als niet-bewoner en niet-familielid, bent welkom om mee te vieren met de bewoners en priester Luc.

Pagina's