Nieuws uit de parochie

DAMES FERM GLABBEEK IN DE WEER VOOR KOM OP TEGEN KANKER
do 23 september '21

Op vrijdag 17 en zaterdag 18 september ’21 verkochten de enthousiaste dames van FERM Glabbeek & FERM Jong Glabbeek meer dan 600 azaleaplantjes huis-aan-huis in Glabbeek en Zuurbemde, aan de Spar in Glabbeek en aan de gemeenteschool in Glabbeek ten voordele van Kom op tegen Kanker.
Dank aan alle vrijgevige vrouwen en mannen om een plantje te kopen!

De opbrengt van het nationale plantjesweekend zal gebruikt worden door de organisatie “Kom op tegen Kanker” voor projecten om:

  • kanker te vermijden;
  • kanker te bestrijden;
  • kanker te verzachten;
  • Informatie te verspreiden en het beleid te beïnvloeden.

Meer info op www.komoptegenkanker.be

COMMUNICANTJES BUNSBEEK VIEREN FEEST ONDER STRALENDE ZON!
di 21 september '21

Uitstel is geen afstel, ook niet in corona-tijden. Zo werd ook de Eerste Communieviering van de kinderen van Bunsbeek verplaatst van mei naar zaterdag 18 september ‘21. Op deze zonovergoten dag ontvingen 22 meisjes en jongens hun Eerste Communie uit handen van pastoor Luc in de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek: Zuzanna, Jayden, Gust, Rosalie, Brenne, Jordy, Helena, Leandro, Frauke, Sem, Marie, Milo, Daan, Lander, Yarno, Ophelie, Aico, Falko, Willem, Mats, Emma en Mila. De kinderen mochten voor de eerste keer deelnemen aan de maaltijd van Jezus en Hem echt ontmoeten. Ze keken er zo naar uit. Dus wilden ze dit ook laten zien en horen. Met volle overtuiging werd er gezongen, voorgelezen, het Onze Vader gebeden, geluisterd naar het woord van de Heer. Door samen Eucharistie te vieren, voelde iedereen een grote verbondenheid met elkaar: communicantjes, ouders, broers en zussen, oma’s en opa’s, meters en peters, familie en vrienden en mensen van de geloofsgemeenschap.

Een warm dankjewel aan ieder die zijn of haar steentje bijgedragen heeft om er een mooie, feestelijke viering van te maken, in het bijzonder juf Liesbeth en juf Joke!

Foto’s: Erwin Donvil

GLABBEEKSE MEISJES & JONGENS VIEREN HUN EERSTE COMMUNIE
ma 20 september '21

Door de corona-pandemie werden de Communie- en Vormselvieringen verschoven van het voorjaar ’21 naar september/oktober. Ook de Eerste Communieviering van de kinderen van Glabbeek werd verplaatst. Op zaterdag 18 september om 11.30 uur namen 23 meisjes en jongens voor de eerste maal deel aan de communie in de Sint-Niklaaskerk van Glabbeek: Ilano, Lynora, Jantien, Odiel, Fenna, Esmée, Noémie, Thibo, Emma, Staf, Jef, Lander, Robbe, Celle, Louis, Wout, Kamille, Valentina, Tille, Nore, Ella, Tuur en Bo.

Dankzij enkele enthousiaste mama’s, juf Anneleen, pastoor Luc, Gert, … werd het een deugddoende viering. We wensen deze kinderen en hun ouders van harte proficiat en hopen dat deze viering geen eendags gebeuren is, maar het begin mag zijn van een leven als jonge christenen.

INFOMOMENT VORMSEL 2022
zo 19 september '21

Overmorgen, dinsdagavond 21/09, om 20 uur infomoment in zaal Glazuur in Glabbeek voor de ouders uit Attenrode, Bunsbeek, Glabbeek, Kapellen, Wever en Zuurbemde van kinderen die in 2022 hun Plechtige Communie / Vormsel willen doen…
Van harte welkom!

Wie is Christus voor jou?
vr 17 september '21

Zondag 12 september 2021, Vierentwintigste zondag door het jaar (jaar B)

Geloof dat zich niet uit in daden is dood, zegt Jacobus.
En dat is ook altijd de stelling geweest van de katholieken in hun gebekvecht met de protestanten. Protestanten hielden het in principe altijd bij het “sola fide” van Paulus: de mening dat alles draait om het geloof. Dat het geloof op zich belangrijker is dan de “werken”.
Uiteindelijk hebben beide apostelen het natuurlijk over hetzelfde: geloof én inzet. Ze gebruiken alleen een andere invalshoek. Geloven bij je thuis in je eentje, zonder dat je het ook beleeft in je inzet voor mensen is een steriel geloof. Dat is vrij duidelijk denk ik.
Bij het andere, de overtuiging dat de inzet, het engagement het allerbelangrijkste is, ligt dat wat moeilijker. Je kan immers moeilijk zeggen dat inzet waardeloos is zonder geloof.
Want dan neem je zomaar de acties op de schop van zovele mensen, ook ongelovigen, die zich op allerlei manieren inzetten voor een betere wereld. En dat zou dan geen klein beetje arrogant zijn.

Aanvullend
Je kan over die dingen bijgevolg alleen maar getuigend spreken, over hoe je ze zelf ervaart en dan nog op een wijze die op geen enkele manier aanmatigend of veroordelend is.
Zo kan je bijvoorbeeld stellen dat je zelf nogal sociaal ingesteld bent. Dat je geld geeft aan goede werken en dat je ook zelf je handen durft vuilmaken voor mensen in nood. Maar dat er ook momenten zijn dat je je overvraagd voelt, het lastig wordt, of je inzet pijn begint te doen, te veel van je vraagt. Op zo’n momenten heb je al je geloof nodig om door te zetten. Je doet dan verder, heel bewust, vanuit je geloof. Je doet het voor God. En je zegt Hem dat ook: het gaat echt niet goed. Maar ik doe verder. Uit liefde voor uw liefde. Help mij.
Ik denk dat het dat is wat Paulus bedoelt.
En eens dat je doorhebt dat geloof en inzet, strijd en inkeer bij elkaar horen, mekaar aanvullen, begrijp je ook dat ze niet uitwisselbaar zijn.
Dat je het een niet zomaar kan vervangen door het ander.

Één geheel
Ik herinner mij nog goed de tijd, 40-50 jaar geleden, toen het kerkbezoek begon terug te lopen. En dat ook verpleegsters en onderwijsmensen uit katholieke instellingen de Eucharistieviering begonnen te brossen. En als je hun dan voorzichtig vroeg naar het waarom, dan kreeg je steevast het antwoord: ik zet me al genoeg in voor de mensen.
Wat zij toen vertelden is nu bijna gemeengoed geworden.
De mening dat sociale inzet het beleven van de liturgie en zelfs het bidden-tout-court overbodig maken, is, ook voor veel mensen die zich christen noemen, blijkbaar vanzelfsprekend geworden.
En toch. . . Voor een christen vormen Evangelie, liturgie, gebed en inzet één geheel. Het is juist door het beluisteren van en het mediteren over Gods Woord, de liturgie en het gebed dat onze inzet opgeroepen, verdiept en volgehouden wordt. De verschillende componenten bevruchten elkaar.

Vakjes
En dat helpt ons natuurlijk ook om mensen uit één stuk te zijn, niet in “vakjes” te leven.
Wat dat betreft speelt het element “tijd” een grote rol.
Anders dan God, leven wij mensen, in de tijd.
D.w.z. dat wij ook ouder worden, elk jaar, elke dag, elk uur. . .
Tijd is dus iets heel kostbaars voor ons en daarom maken wij ook zorgvuldig werk van ons tijdsgebruik: zoveel tijd voor ons werk, zoveel voor ons gezin, zoveel voor sport en ontspanning enzovoort.
Wij moeten oppassen dat wij niet hetzelfde doen met ons christen zijn: leven in vakjes.
Eén uur per week voor de Mis, 1 uur per week vrijwilligerswerk en een bezoekje aan tante Marie in het rusthuis, regelmatig een overschrijving doen voor een goed doel, één keer per jaar mijn belastingbrief heel foutief invullen en 1 keer per week een wat rare site bezoeken op het internet.
Al die vakjes staan los van elkaar. Hebben vaak ook niets met elkaar te maken, spreken elkaar zelfs tegen.

Christus
Ik denk dat de centrale vraag bij dit alles is: “Hoe zie ik Christus?” Dat is ook de vraag die Jezus zelf, over de hoofden van de apostelen heen, stelt aan ons vandaag: “Wie zegt gij dat Ik ben?” Zoals elke betweter ga ik je al direct en op voorhand het juiste antwoord geven: “Je bent christen als Jezus voor jou de verrezen Christus is”. De levende Heer, waar je heel je leven op afstemt, waar je echt contact mee hebt via het gebed, en die je in alles ten volle vertrouwt.
Je bent dus geen christen als je gelooft in God (want de duivel doet dat ook, zegt Jacobus).
En ook niet als je alleen maar respect en sympathie hebt voor de historische Jezus en Hem een edel mens noemt, want vele ongelovigen doen dat ook.
En ook niet als je Hem een groot profeet noemt, want Mohammed vond dat ook. En die zou het toch echt niet op prijs stellen dat je hem christen zou noemen.
Het simpele feit ligt daar dat je alleen maar christen bent als, en in de mate dat, je een echte relatie hebt met God, zoals Hij zich heeft laten kennen in Jezus.
En als je bijgevolg, elke dag opnieuw, met vallen en opstaan, probeert om zijn Rijk van liefde onder de mensen dichterbij te brengen. En dáár vooral mee bezig bent. En alles vermijdt wat daartegen ingaat.
Alleen dan ben je christen.

Ga open!
vr 17 september '21

Zondag 5 september 2021, Drieëntwintigste zondag door het jaar (jaar B)

Vorige week hebben wij het uitgebreid gehad over ons “hart”.
En dan niet over ons fysieke hart, maar over ons “innerlijk hart”, ons geestelijk leven, ons “diepere zijn”. Datgene dat, meer dan onze uiterlijke kenmerken, onze persoonlijkheid uitmaakt, ons tekent, ons maakt tot wie we zijn.
En we zagen ook dat dat “hart” verschillende lagen heeft.
Dat ons ego aan de oppervlakte functioneert. En dat ego wordt gedomineerd door de minder fraaie mogelijkheden waar de evolutie ons mee begiftigd heeft: naast en dankzij ons verstand is er ook onze behendigheid om andere soorten (en individuen) te overheersen, weg te duwen en te elimineren.
Het is dan ook niet toevallig dat de term egoïsme afgeleid is van het woord ego.
Omdat dat oppervlakkige “ik” in het centrum van alles wil staan. Alles naar zich toehalend, alle anderen wegduwend, alles onderwerpend en dienstbaar aan zichzelf makend.

Verlangen
Maar dat ego, dat oppervlakkige ik, is niet wie we echt zijn, het is niet wat we diep in ons hart echt willen.
Dat ego is eerder een soort wildgroei, een soort schimmel die over ons eigenlijke wezen gegroeid is. Want diep in ons binnenste stoten wij op een verlangen naar liefde. Naar liefde krijgen, maar ook liefde geven.
En dat diepere verlangen in ons wil dus precies het tegenovergestelde van datgene wat ons oppervlakkige ego ons dicteert. Maar het gaat wel degelijk over het diepste verlangen in ons. Het gaat wel degelijk om wie we werkelijk zijn. Maar dat kan pas echt naar boven komen en naar voor treden naarmate we bevrijd worden van alles wat dat verlangen overwoekerd heeft.
Christenen hebben nooit moeite om in dat diepe verlangen het verlangen van God zelf te herkennen. Om in te zien dat ons eigen diepste verlangen samenvalt met het verlangen van God. Om te zien hoe, in dat verlangen, God zelf in ons aanwezig is. Hoe dit verlangen de aanwezigheid is van de Heilige Geest in ons.

Heilige Geest
Toch even stilstaan bij dat “God-in-ons”.
Als christenen hopen wij ooit na onze dood opgenomen te worden in het leven van God.
Maar wij geloven niet dat wij “een stukje God” zijn.
En ook niet dat wij “een stukje God in ons hebben”.
Maar wel dat de Heilige Geest in ons aanwezig is en in ons werkt.
Dat onze diepste verlangens (naar liefde) samenvallen met het verlangen van God. Paulus heeft het over “de heilige Geest die in ons ademhaalt en ons bewoont”.
En dat is al ontzagwekkend op zich.
Maar de “waanzin der Caesaren”, de mening dat wijzelf (een beetje) God zijn, hoort helemaal bij de brouwsels van het ego en is helemaal iets anders.

Tegenstrijdig
Laat ons die zaken nu eens allemaal naast mekaar leggen en ze aandachtig bekijken.
De conclusie die zich dan opdringt, is dat de verlangens waar ons ego ons mee opzadelt tegenstrijdig zijn met onze diepste verlangens.
Maar als dat zo is, dan kan het ingaan op onze egoïstische verlangens ons nooit duurzaam gelukkig maken, juist omdat ze ingaan tegen ons diepere verlangen.
Dan gaat het ingaan op die oppervlakkige verlangens van het ego ons uiteindelijk zelfs ziek maken.
En als je daarbij dan nog beseft dat heel onze economie, een groot deel van ons hedendaags omgaan met de wereld, de mensen en de dingen, gericht staat op het voldoen aan de verlangens van het ego, dan begrijp je de enorme nood aan psychologen, psychiaters en andere geestelijke zorgverleners.
Ik ben ervan overtuigd dat Jezus de eerste zal zijn om de verdiensten van die zorgverleners te erkennen. Maar zijn eigen methode is anders.

Effeta
Voor Hem ligt de voornaamste oorzaak van ons ongelukkig zijn, niet zozeer in allerlei gebeurtenissen, gemiste kansen of een ongelukkige jeugd.
Maar in het feit dat ons diepste verlangen verstikt of ondergesneeuwd is.
En dát wil Jezus terug vrijmaken.
En dat doet Hij ook. Niet door ons een methode daarvoor aan de hand te doen.
Maar door het geven van een bevel: “Effeta, ga open”.
Dat is natuurlijk weinig wetenschappelijk. Maar het werkt. Maar je moet het wel vragen. En dat kan alleen via het gebed. Maar het werkt.
Het effeta/ga open-bevel van Jezus sloopt snel en grondig de muren die je scheiden van je eigen diepste verlangens. Maar ik kan dat natuurlijk niet “bewijzen”, niet wetenschappelijk onderbouwen. Je moet dat zelf ondervinden.
Maar eerst moet je wel een duidelijke keuze maken.
Wil ik blijven alles verwachten van alle mogelijke “genietingen” of wil ik echt gelukkig zijn?

Diepste verlangens
vr 17 september '21

Zondag 29 augustus 2021, Tweeëntwintigste zondag door het jaar (jaar B)

Het joodse geloof is helemaal doordrongen van de gedachte dat God een verbond sluit met zijn volk. God schenkt de mensen zijn 10 geboden en de meer dan 600 richtlijnen die daarvan zijn afgeleid, als een kans om gelukkig en zinvol te leven. Als volk en als individu.
Het grote voordeel van zo’n strikt religieuze regelgeving is dat ze rust en vastheid geeft en eeuwen overspant, niet afhankelijk is van de grillen van elke nieuwe heerser. Het grote gevaar van zo’n systeem is natuurlijk dat diezelfde onveranderlijkheid gemakkelijk aanleiding kan geven tot starheid, wetticisme en vooral ook. . . schijnheiligheid. Niet iedere mens is immers even godsdienstig aangelegd en in een klimaat waarin zo’n religieuze regels de maatschappij overheersen gaan nogal wat mensen dan maar doen alsof, om niet op te vallen en geen narigheid te krijgen.
Ook in een niet-godsdienstige samenleving is dat verschijnsel meer dan gekend.
Denk aan eenvoudige dingen zoals sluikstorten op plaatsen en momenten dat men denkt dat niemand het ziet. Of aan overdreven snelheid op wegen waar nog geen camera’s zijn geplaatst. Je zou het vormen van seculiere schijnheiligheid kunnen noemen.

Geestelijk leven
Het is echter vooral de religieuze mens, die enorme geestelijke schade kan oplopen door zich al te zeer te focussen op regels en wetten. En dan niet zozeer omdat dat aanleiding kan geven tot schijnheilig gedrag. Maar omdat het gevaar zeer groot is dat men uiteindelijk belandt in godsdienstig conformisme.
D.w.z. vanaf het ogenblik dat ik doe wat de wet voorschrijft ben ik in orde, is alles oké.
Niets is meer nefast voor het geestelijk leven van een mens dan dit soort houding van: “Ik doe wat ik moet doen, op mij heeft niemand iets aan te merken. Ook God niet.”
Het is een bedroevende houding die elke groei, elke vorm van geestelijk leven in de kiem smoort. Iemand die zo leeft, die snijdt zichzelf af van de sappen die vanuit een levend geloof als vanzelf opborrelen: moed, incasseringsvermogen, troost, hoop en de kracht om door te zetten, om te vergeven, om anderen te helpen en om ook open te staan voor het geluk en de liefde die anderen je willen geven. Heel dat enorme potentieel aan levenskracht dat echt geloof je geeft, ga je helemaal ontlopen als dat geloof verpietert tot alleen maar het strikte naleven van wetten en regels.

Nefast
Natuurlijk zijn regels en wegwijzers belangrijk en nodig.
Maar je godsdienstig leven helemaal toespitsten op het strikt uitvoeren van regels en wetten, leidt tot verstarring en uiteindelijk heft het zelfs elke vorm van geestelijk leven op. Omdat geestelijk leven tot doel heeft je als mens altijd maar vrijer en vrijer te maken.
De grote vraag die zich nu opdringt is natuurlijk: wat is dat, “vrijheid”?
In de hedendaagse materialistische opvatting die in de media onophoudelijk wordt uitgedragen is dat: vrij en onbelemmerd je ego aan zijn trekken (kunnen) laten komen.

Afdalen
Maar is dat ook zo? Volgens de hedendaagse Amerikaanse schrijver Ryan Holiday is ons ego juist onze belangrijkste vijand.
Maar eigenlijk wisten we dat al, alle grote leermeesters in het geestelijk leven leren dat.
Ons hart—en dat is een symbolische naam voor de geestelijke ruimte waarin verstand, gevoel en geheugen samenkomen—kent verschillende niveaus.
Aan de oppervlakte ligt ons ego. Zolang we daarin blijven steken wordt ons leven beheerst door de neiging om alles naar ons toe te halen, al onze nukkigheden en driften in te volgen. En andere mensen te zien als mogelijke knechtjes of hinderlijke concurrenten.
Wat Jezus van ons vraagt, is dat we dat triestig niveau achter ons laten om steeds meer af te dalen in ons hart. Om daar, in de diepte van ons wezen, daar waar we helemaal onszelf zijn, de wil van God, God zelf op het spoor te komen.
Om daar te ontdekken dat ons diepste verlangen, het verlangen naar zelfgave en naar liefde is. De Franse psychoanalytica Françoise Dolto heeft daar heerlijke bladzijden over geschreven.
Als je diep genoeg afdaalt in je diepste innerlijk, ontdek je daar dat je fundamenteel verlangen precies het tegenovergestelde wil van wat aan de oppervlakte je ego dicteert.
En ingaan op dat diepste verlangen in ons, is wat God van ons vraagt.
Het enige wat ons vrij en gelukkig kan maken.

Verantwoordelijkheid opnemen
vr 17 september '21

Zondag 22 augustus 2021, Eenentwintigste zondag door het jaar (jaar B)

Alleen monniken kunnen zich de luxe permitteren van arm te zijn.
Wat betreft huisvesting, voeding en kleding wordt volledig voor hen gezorgd.
Ze hoeven daarvoor dus geen apart potje aan te leggen en kunnen zich zorgeloos helemaal overgeven aan studie, gebed en goede werken.
Maar dat geldt dus alleen voor monniken, voor al de andere mensen is armoede iets slechts, iets dat bestreden moet worden. En christenen hebben dat ook altijd met verve gedaan. Gaande van het oprichten van de eerste armenhuizen, over de middeleeuwse “Tafels van de H. Geest” tot en met de oprichting van bijstandskassen, ziekenfondsen en vakbonden.
En ondanks de invloed van neoplatonisch gezinden, die lichamelijke geneugten maar verdacht vonden, hebben wij nooit echt moeite gehad met welstand en met het genieten van de goede dingen des levens.
Vele kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders zijn ons daar trouwens ook altijd enthousiast in voorgegaan.

Fundamentalisme
Iets heel anders is de vraag of we daarmee levensvervulling kunnen vinden, of we met die dingen ook op een duurzame manier gelukkig worden?
We zijn daar vorige week uitgebreid op ingegaan en we zijn tot de slotsom gekomen dat dat niet zo is. De alsmaar toenemende mogelijkheden om te consumeren, om dingen naar ons toe te halen, om van allerlei goederen en diensten te genieten, maken ons het leven gemakkelijker maar maken het niet noodzakelijk gelukkiger.
En toch wordt het huidig economisch fundamentalisme door zo goed als niemand nog in vraag gesteld.
En dat maakt dat niet alleen de reclamejongens maar ook de overheid doen alsof ons geluk en onze zielenzaligheid helemaal afhankelijk zijn van geopende caféterrasjes. En van het feit dat we in het nieuwe Rijk der Vrijheid nu ook de mogelijkheid hebben om “onze schade in te halen”. Om bijvoorbeeld 2 keer per week op restaurant te gaan i.p.v. één keer per maand en om ieder jaar een wereldreis en een cruise te maken i.p.v. de vroegere 10 dagen Benidorm.
Je kan er misschien om lachen en dat allemaal zo erg niet vinden. Maar die sluipende en niet-aflatende beïnvloeding heeft kwalijke gevolgen. Voor het eerst zie je bijvoorbeeld hoe gewone burgers, geen terroristen of bandieten maar gewone burgers, met de politie op de vuist gaan omdat het sluitingsuur van hun café vervroegd wordt.
Iets wat blijkbaar ervaren wordt als een aanslag op onze vrijheid en ons geluk.

Offer
En toch blijven christenen volhouden dat je als mens niet gelukkig wordt door jezelf in het centrum van de wereld te plaatsen. Door alles naar je toe te halen, door alles en iedereen ondergeschikt en dienstbaar te maken aan het inwilligen van je persoonlijke wensen, driften en verlangens.
Dat echt en duurzaam geluk afkomstig is van dienstbaar zijn, van iets mogen betekenen voor anderen, van het weten dat tenminste iemand echt van je houdt, iemand die je laat voelen dat je veel voor hem of haar betekent.
Maar iets betekenen voor anderen, houden van, je geven aan anderen, houdt ook in dat je af en toe een offer moet brengen.
De weg naar duurzaam geluk is niet geplaveid met alleen maar plezante momenten en topervaringen. Die weg houdt ook momenten in van moeizame inzet, angst en teleurstelling. Maar een andere weg naar levensvervulling en geluk is er niet.

Pacifisme
En vandaag, ten gevolge van de bijzondere oorlogsherdenking in Lubbeek, zou ik daar nog een gedachte willen bijleggen.
Wij hebben immers niet alleen een gezin, een familie en een vriendenkring, wij maken ook deel uit van een volk, wij zijn ook burgers van een land.
Ook die grotere gehelen verdienen onze waardering en onze inzet en onze liefde.
En wanneer ze in gevaar zijn is het onze plicht om ook hier onze verantwoordelijkheid op te nemen. Natuurlijk blijft vrede onder alle mensen de hoofdbetrachting van iedere christen en van iedere beschaafde mens.
Maar we mogen ook niet toelaten dat extreem pacifisme ons de ogen doet sluiten voor de realiteit.

Verzet
De geschiedenis bewijst dat de wereld van de macht een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent op mensen die meestal zeer intelligent zijn maar tezelfdertijd ook zwaar gestoord en in ieder geval ook totaal immoreel.
Wij moeten ons daar geen illusies over maken. Zo’n individuen maken niet alleen van hun eigen land een gevangenis maar ze dromen er ook van zoveel mogelijk mensen onder hun tirannie te brengen.
Wij moeten ons daartegen verzetten.
Je moet niet alleen opkomen voor je eigen gezin, je moet ook je land en je volk verdedigen tegen dat soort criminelen. Ook als je daar offers moet voor brengen.
Zielig is hij die daar oorlogszuchtig patriotisme gaat achter zoeken.
Als je een man of een vrouw bent uit 1 stuk en je hebt ervoor gekozen solidair te zijn met mensen die verdrukt (dreigen te) worden dan moet je niet alleen solidair zijn als het je goed uitkomt maar altijd en in alle omstandigheden.
En dat brengt risico’s met zich mee. . .

PLANTJESWEEKEND KOM OP TEGEN KANKER
wo 15 september '21

17 -18 – 19 SEPTEMBER
Samen maken we een vuist tegen kanker. FERM Glabbeek doet al voor de negentiende keer mee aan deze actie. Wij staan vrijdagnamiddag 15 uur aan de school Springplank, we staan zaterdagmorgen aan de Spar en gaan van huis tot huis in Glabbeek en Zuurbemde, om azalea’s te verkopen ten voordele van “Kom op tegen Kanker”.
Maak ook een vuist tegen kanker en koop een azalea plantje voor 7 euro.

Wil je graag meehelpen of wil je meer weten over deze actie, neem dan contact op met Ria Boyen via ria.boyen@outlook.com

SINT-QUIRINUSKERK BUNSBEEK HEROPEND VOOR VIERINGEN
di 14 september '21

Na een inspectie medio december ‘20 van de 12de eeuwse kerktoren van de Sint-Quirinuskerk van Bunsbeek wees Monumentenwacht Vlaams-Brabant op een grote scheur in de beschermde kerktoren en adviseerde om alle betrokken instanties hierover meteen te informeren. De kerkfabriek Sint-Quirinus bracht de gemeente hiervan onmiddellijk op de hoogte. In opdracht van de gemeente werd in maart ‘21 de kerktoren door experten met drones geïnspecteerd en bleek dat het stabiliteitsprobleem zeer ernstig was. De burgemeester sloot de kerk en een deel van het kerkhof af omwille van het instortingsgevaar. Er werd met spoed een dossier voor instandhoudingswerken ingediend bij het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed.

Ondertussen zijn deze werken afgerond en is de kerk opnieuw in gebruik genomen. Doop-, uitvaart-, huwelijksplechtigheden, communie- en schoolvieringen kunnen dus opnieuw veilig doorgaan in de Sint-Quirinuskerk. Op zaterdag 18 september ontvangen 22 meisjes en jongens de Heilige Communie tijdens de omwille van Corona uitgestelde viering van de Eerste Communie.

Pagina's