Nieuws uit de parochie

KAPELLEKESFIETSTOCHT GLABBEEK OFFICIEEL GEOPEND!
wo 23 juni '21

Op zondagnamiddag 20 juni ’21 werd in de Pastorale Zone Glabbeek de Kapellekesfietstocht officieel geopend.

Om 14 uur ging in de zondagskerk van Kapellen de eucharistieviering door. Daarna verplaatsten de aanwezigen zich naar de pastorie van Glabbeek voor het officiële gedeelte.
Gert Janssens, coördinator van de Pastorale Zone, verwelkomde alle gasten en zette in zijn betoog de verschillende redenen uiteen om in deze tijd een “Kapellekesfietstocht” te lanceren: heel veel mensen hebben het fietsen herontdekt in deze coronatijden en het is des te fijner om dichtbij huis op ontdekkingstocht te gaan.
Daarbij kan ons lokaal religieus erfgoed wat extra belangstelling gebruiken en is het, als Pastorale Zone, onze opdracht om de schoonheid en de warmte van de blijde boodschap -het Evangelie- uit te dragen.
Paus Franciscus zelf deed in mei vorig jaar nog een warme oproep om, tegen de achtergrond van de gigantische uitdagingen en noodsituaties waarmee de coronapandemie onze wereld confronteert, in het bijzonder tot Moeder Maria te bidden. En waar kan dat beter dan in onze kapelletjes.

Ook burgemeester Reekmans sprak de aanwezigen kort toe en wees o.a. op het belang van onze Christelijke roots. Hij feliciteerde de Pastorale Zone ook voor haar eigentijdse initiatieven.

Samen met de nieuwe fietstocht werd ook de Kapellekesfolder voorgesteld met daarin foto’s en geschiedkundige info over de kapelletjes langs de route. De eerste exemplaren werden overhandigd aan burgemeester Peter Reekmans en aan pastoor Luc.

Daarna werd het nieuwe kapelletje aan de gevel van de pastorie door pastoor Luc ingezegend. Het kapelletje en bijhorend beeldje van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel zijn een geschenk van onze deken, Luc Van Hilst.

Vanaf nu zal ook de voortuin van de pastorie permanent worden opengesteld door de kerkfabriek voor fietsers, buurtbewoners en passanten. Een welgemeende dank aan de gemeente voor de vier mooie zitbanken.

Uiteraard werden ook de mensen, die de Kapellekesfietstocht mee mogelijk maakten, bedankt en in de bloemetjes gezet. Vooral een speciaal dankjewel aan de leden van de werkgroep: Mia Honinckx, Agnes Vanhellemont, Chris Nys, George Stockmans en Gert Janssens. Maar ook de zovele mensen die elk op hun manier hebben bijgedragen aan dit project en de mensen die, vaak al jarenlang, zorg dragen voor een kapelletje.

Als afsluiter werd de splinternieuwe route van 35 km officieel voor geopend verklaard door burgemeester Peter Reekmans en schepen van Toerisme Hans Hendrickx.

Alle info, evenals de wedstrijden die lopen tot en met 31 augustus ’21, zijn beschikbaar op www.kerkglabbeek.be/kapellekesfietstocht en in de bibliotheek van Glabbeek. Het gemeentebestuur steunt dit project en heeft permanente bewegwijzering voorzien.

Heeft smeekgebed zin?
wo 23 juni '21

De eerste lezing vandaag is genomen uit het boek Job. Het boek Job is, ook literair gezien, een van de schitterendste boeken van het Oude Testament.
Het gaat over een voortreffelijke man die een geslaagd leven leidt, heel succesvol in zaken en gelukkig met zijn gezin en zijn vele vrienden. En die ook een ethisch hoogstaand leven leidt, die ook goed is voor andere mensen.
En dan ineens gooien kwaad en lijden zich met hun vernietigende kracht op het leven van deze voorbeeldig levende man. Niets blijft hem bespaard, alles wordt hem afgenomen. Geen streepje geluk, geen sprankeltje hoop wordt hem gelaten.

Onverschillig universum
En nochtans was hij een door-goeie man, een vriend van God, een voorbeeld voor de mensen.
Het boek Job rekent hier af met de bij joden zo populaire opvatting dat lijden een straf is voor onze zonden. Het boek Job zegt dat er geen enkel oorzakelijk verband bestaat tussen die twee.
Er zijn mensen die totaal niet deugen en die toch door het leven vliegen.
Terwijl soms hele lieve mensen die een zegen zijn voor anderen, de ene vreselijke opdoffer na de andere te verwerken krijgen.
Dat komt vreselijk onrechtvaardig over. En wij willen weten waarom dat zo is. Wij zouden immers toch zo graag hebben dat heel de kosmos geregeld wordt door een soort rechtvaardigheidsprincipe.
Zelfs mensen die totaal niet in God geloven zal je soms horen zeggen: “Waar heb ik dat verdiend?” of “Waarom moet juist mij dit nu overkomen?”
Maar er komt nooit een antwoord op die vraag. We weten alleen dat de wereld en het leven zo in mekaar steken. Het universum is volmaakt onverschillig voor morele categorieën als rechtvaardigheid en mededogen. Wij weten dat het zo is, maar we kunnen er nooit achter komen waarom dat zo is.

Ontnuchterend
Dat is ook de conclusie van het boek Job: hou er mee op met naar het waarom van die toestand te zoeken, je zal er nooit achter komen, je verstand is daarvoor te klein.
De ene mens wordt geboren en lijkt door zijn afkomst, zijn genen en zijn capaciteiten geprogrammeerd om probleemloos door het leven te gaan.
Terwijl andere mensen van bij hun geboorte het met veel minder moeten doen en van in het begin al zorgbehoevend zijn.
Wij worden in het leven geworpen, ieder in zijn eigen superindividuele omstandigheden.
Het enige dat wij kunnen zeggen is dat het evangelie iedere mens oproept om in die eigen superindividuele omstandigheden zin aan zijn leven te geven en ondanks alles toch een goed mens te zijn. Erg ontnuchterend is dat.
Want het snijdt als een mes door de hedendaagse fantasie over de maakbaarheid van het leven. En het snijdt vooral ook door de tijdloze droom over God als een handig hulpje in moeilijke omstandigheden. God als een soort laatste, magische redmiddel als al het andere heeft gefaald. Zo is God duidelijk niet en wij kunnen niet anders dan ons daarbij neerleggen.

Groei
Geloof ik dan niet in wonderen? Natuurlijk geloof ik daar in.
Ik ben tenslotte katholiek. God is voor mij oneindig veel meer dan een moreel principe. Voor mij als christen is God de levende Heer, die helemaal betrokken is op het leven van mensen. Iemand die ons draagt en van ons houdt en die ons zelfs deelgenoot wil maken aan zijn eigen leven.
Maar Hij is God. Hij is niet ons knechtje dat moet optreden als wij met de vingers knippen. Hij gaat ons in en uit, en toont zich in ons leven waar, hoe en wanneer Hij dat wil. Wij hebben geen controle over Hem.
Als God duidelijk merkbaar ingrijpt in ons leven, gaande van een discreet knipoogje tot en met een spectaculaire genezing, dan zal dat in ieder geval altijd te maken hebben met het stimuleren van onze groei naar een meer liefdevol wezen.
En zelfs daar hebben wij geen klare kijk op en moeten wij ons vertrouwen stellen op de wijsheid van God.

Alles kan
Heel die situatie heeft echter, onverwacht, ook een uiterst prettige kant. Het feit namelijk dat wij gewoon alles mogen vragen aan God.
Letterlijk alles. Ook als wij vragen om het stillen van een storm (in of buiten onszelf) of zelfs gewoon om goed weer bij één of andere onderneming.
Als God oordeelt dat het inwilligen ervan bijdraagt tot onze groei in de liefde, zal Hij het ons geven. Dat geloof ik vast.
Er is nog iets. Iets heel belangrijks. God houdt niet alleen van ons, Hij wil ook dat wij Hem beminnen. En beminnen = vertrouwen. Je kan dus rustig stellen dat God al ons vragen nooit moe wordt. Integendeel. Al onze vragen en smekingen zijn voor Hem evenzovele uitingen van vertrouwen in Hem. En dus ook van liefde voor Hem.
En als je laat zien dat je van God houdt en Hem vertrouwt, kán je gewoon niet op de verkeerde tram zitten.

MIS VANDAAG OM 14 UUR IPV 9.30 UUR
zo 20 juni '21

De eucharistieviering in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk te Kapellen van vandaag, zondag 20 juni 2021, zal uitzonderlijk doorgaan om 14 uur (ipv 9.30 uur).
U bent van harte welkom!

KAPELLEKESFIETSTOCHT WORDT ZONDAG 20 JUNI 2021 GELANCEERD
do 17 juni '21

De Pastorale Zone Sint-Franciscus en de toeristische dienst Glabbeek lanceren op zondagnamiddag 20 juni ’21 de Kapellekesfietstocht en de bijhorende Kapellekesfolder. De nieuwe bewegwijzerde route is 35 km lang en doet de zes Glabbeekse parochies/dorpen aan. Voor wie dat wenst zijn er ook kortere routes beschikbaar. Vertrek en aankomst van deze permanente tocht zijn voorzien aan de pastorie van Glabbeek (Dries 9). De voortuin van de pastorie wordt vanaf heden door de kerkfabriek permanent opengesteld voor fietsers en buurtbewoners.

Tot en met 31 augustus ’21 lopen er twee wedstrijden, waarmee je mooie prijzen kan winnen.

Vanaf zondagnamiddag is alle materiaal (folder, plannetje, wedstrijdinfo, …) m.b.t. de fietstocht beschikbaar op www.kerkglabbeek.be/kapellekesfietstocht en in de bibliotheek van Glabbeek.

Ken je de facebookpagina www.facebook.com/KapellekesfietstochtGlabbeek al?

Vertrouwen
di 15 juni '21

Zondag 13 juni 2021, Elfde zondag door het jaar (jaar B)

Er zijn mensen die God vooral zoeken (en ook vinden) in de natuur.
Ik heb daar alle respect voor, iedere mens vindt God op een heel eigen, persoonlijke manier. Maar mijn weg is het niet.
Ik kan wel ongelooflijk genieten van de natuur. Ik kan heel nostalgisch en poëtisch worden van een zonsondergang aan zee, de late roep van een vogel, de zilveren schittering van de avondlijke nevel over een meer. Ik kan enorm ontroerd worden bij een film van National Geographic, en zelfs wenen bij het zien van de ontroostbare droefheid en wanhoop -je ziet dat werkelijk- van een olifantenmoeder van wie de baby gestorven is en die zich wanhopig moet verzetten tegen de oprukkende hyena’s die haar kindje willen verscheuren. En hoe die olifantenmoeder uiteindelijk de strijd verliest. . . en ik kan in heel die wreedaardige gang van zaken God onmogelijk herkennen.

Onaf
De natuur is niet alleen mooi. De natuur is ook ongelooflijk wreed.
De wereld is duidelijk “onaf”. En je neerleggen bij de wereld zoals hij is, is je neerleggen bij wreedaardigheid en tirannie. Is onverschillig blijven bij alles wat slecht en verkeerd is. Is zo goed als instemmen met alle onrecht, ook tussen mensen en volkeren.
De wereld is onaf. En als God werkelijk liefde is—wat wij geloven—dan wil Hij dat wij medescheppers worden, dat wij ingrijpen en die wereld mooier maken. Dat wij ingrijpen in de natuur. En dat wij op de eerste plaats de verhoudingen tussen de mensen lieflijker en vredevoller maken.
Maar als wij spreken over ingrijpen in de natuur, over de wereld veranderen, dan moeten wij er ons van bewust zijn dat we hier heel omzichtig moeten tewerk gaan. Omdat wij als mensen, in tegenstelling tot de rest van de natuur, wél over een moreel besef beschikken. En dat geeft ons een enorme verantwoordelijkheid.

Beheerders
Veel te laat hebben wij ingezien dat wij in harmonie moeten leven met de natuur, waar we zelf een deel van zijn. En dat wij als goede beheerders met de aarde moeten omgaan. Dat wij respectvol gebruik moeten maken van de hulpmiddelen die de natuur ons aanreikt. Maar dan als goede beheerders, niet als uitbuiters.
Veel te lang immers hebben wij, wild en onbezonnen, de aarde uitgebuit, de lucht verpest, de zeeën bezoedeld.
Eigenlijk kunnen wij als mensen niet genoeg beschaamd zijn voor wat wij onze aarde (voorlopig alleen nog onze aarde!) hebben aangedaan.
En dat omwille van onze tomeloze hebzucht.

Wijsheid
Maar anderzijds is het ook zo dat wij niet terug in het andere uiterste moeten vervallen.
Het joods-christelijk denken heeft indertijd een einde gemaakt aan de vergoddelijking van de natuur. Misschien wel de eerste en belangrijkste vorm van secularisatie die ooit heeft plaatsgevonden.
En dat blijft een goeie zaak. Die “ont-goddelijking” van de natuur maakte bijvoorbeeld het wetenschappelijk onderzoek mogelijk. En wie zal ontkennen dat het voorkomen van overstromingen door het aanleggen van dammen en dijken, het droogleggen van moerassen, maar ook het bestrijden van infecties, kwaadaardige bacteriën en virussen, en de geneeskunde in het algemeen een goeie zaak zijn? Ook al betekenen ze een zeer duidelijk ingrijpen in de natuur.
Het is m.a.w. belangrijk dat wij in onze omgang met de natuur, altijd met veel wijsheid tewerk gaan.

Groeikracht
En er is nog iets. . .
Naast de enorme hulpmiddelen die de natuur ons biedt en de onbeschrijfelijke schoonheid waar wij voortdurend mogen van genieten, is er nog een derde zaak die ons mateloos kan verbazen en tot sprakeloze bewondering brengen.
En dat is de ongelooflijke groeikracht die zich in heel de Schepping openbaart.
De kleinste zaadjes brengen immense bossen voort, één enkel paar dieren onoverzienbare kudden en enkele eitjes van vissen krioelend leven in het water. En dan het palet van kleuren en geuren: onbeperkt, bedwelmend, mateloos schoon.
Maar bovenal die immense groeikracht, overal aanwezig, in alles kiemend, alles stuwend, onstuitbaar doorbrekend, alles vernieuwend.
En juist die groeikracht in de natuur gebruikt Jezus in de parabel van het zaad om ze toe te passen op de komst van het Rijk: ook dat is onstuitbaar.
Ik vind dat persoonlijk een van de meest kostbare parabels en toezeggingen die Jezus ons geeft.
En ook een van de meest troostvolle.

Vertrouw
Speciaal in deze tijd waarin wij ontmoedigd dreigen te geraken bij het verdampen van het geloof bij zovele mensen en de schijnbare ondergang van de Kerk in onze streken. Je zou voor minder de moed opgeven.
Maar dan staat daar Jezus, met zijn altijd herhaalde aansporing: “Wees niet bang!”
Wij moeten alleen maar zaaien. De groeikracht komt van Hem. Wij moeten alleen maar zaaien, niet de jonge plantjes uit de grond naar omhoog willen trekken.
Alleen maar zaaien en vertrouwen. Zijn Woord is sterk genoeg.
De groeikracht zit al in het zaad.
Zij komt van Hem. Wees niet bang. Vertrouw.
Het gezaaide doet zijn werk, hoe dan ook.
Denk aan de woorden van Henriette Roland Holst.
Ik zal de halmen niet meer zien.
Noch binden ooit de volle schoven.
Maar doe mij in de oogst geloven.
Waarvoor ik dien.

Alert blijven
di 15 juni '21

Zondag 6 juni 2021, Sacramentsdag (jaar B)

Vandaag brengt het evangelie ons het relaas van een erg ongewone gebeurtenis: de familie van Jezus die onverwacht uit de schaduw treedt en zich over Hem wil ontfermen en Hem mee naar huis wil nemen. Om Hem “te beschermen tegen zichzelf”. Ze waren er immers stilaan van overtuigd geraakt dat Jezus -zo staat het er letterlijk- niet goed meer bij zijn zinnen was.
Onverwacht en ongewoon inderdaad, maar zeker niet onbegrijpelijk.
Ze hadden Jezus inderdaad al die jaren gekend als een van hen, een gewone jongen, de zoon van oom Jozef zeg maar.
En nu ineens begint Hij rond te trekken en allerlei ongewone dingen te vertellen.
En aandacht te trekken. De verkeerde aandacht, vreest zijn familie. De aandacht van de machtigen. En ze besluiten in te grijpen. Voor zijn eigen goed.
Ze zijn immers bezorgd. Ze menen oprecht dat er iets misgelopen is in Jezus’ hoofd.

Verontrustend
Ze hebben in zoverre gelijk, dat er inderdaad iets gebeurd is met Jezus.
Op het ogenblik dat Hij aan zijn openbaar optreden begint, heeft zich diep in Hem het besef uitgekristalliseerd wie Hij ten diepste is: een mens in wie God zich aan ons wil laten kennen; God zelf in de gedaante van iemand die tezelfdertijd 100% een mens is.
En Jezus mag dan al een ongelooflijk liefdevolle man zijn die al weldoende rondtrekt, die zieken geneest en bedrukten moed inspreekt, het kan niet langer worden genegeerd dat Hij ook hele opmerkelijke, zeg maar gerust “rare” dingen over zichzelf zegt.
Zolang Hij, sprekend over zichzelf, het heeft over “mensenzoon” of zelfs “zoon van God” kan je dat nog, met enige welwillendheid, plaatsen.
Binnen de Joodse cultuur worden nog wel andere mensen “zoon van God” genoemd.
Ronduit verontrustend wordt het pas als Jezus begint uitspraken te doen als: “Ik ben de alfa en de omega”; “Ik ben de Wijnstok, gij zijt de ranken, los van mij kunt ge niets”.
Allemaal verbijsterende uitspraken die culmineren in het verschroeiende: “Wie mij ziet, ziet de Vader. Ik en de Vader, wij zijn één”.

Incarnatie
En hier kan je dus echt niet meer omheen.
Iemand die dergelijke uitspraken doet, die is ofwel inderdaad wie Hij zegt te zijn, ofwel een zwaar gestoord persoon. We moeten kiezen tussen die twee. Een andere mogelijkheid heeft Jezus ons niet gelaten.
Ikzelf geloof het eerste. Het maakt de kern uit van het christendom.
Een kern die bovendien uniek is.
Je kan verschillende punten van overeenkomst ontdekken tussen ons geloof en andere godsdiensten. En dat is uiteraard goed. Maar het punt waar we het nu over hebben is absoluut uniek christelijk: het geloof namelijk dat in de mens Jezus, God zelf naar ons toekomt en met ons een relatie wil aangaan.
Voor ons is Jezus geen profeet, geen bijzonder persoon, geen grote morele leraar. . .
Voor ons is Jezus niemand minder dan God zelf. Maar dan in de gedaante van een mens, de enige mogelijkheid voor ons om te begrijpen wat God van ons wil.
En ik zou het niet anders willen. Ik zou nooit mijn hele leven kunnen toevertrouwen aan een “morele leraar”, een “wijze”, een “goeroe”. . . Jezus moet voor mij meer zijn dan alleen maar dat.
Van Plato en Aristoteles geloof ik dat het grote filosofen en zelfs leraren der mensheid waren. Maar ik kan er alleen maar over lezen, ik kan er geen relatie mee aangaan, ze zijn geen realiteit in mijn leven. Jezus wel. Jezus is de warme nabijheid van God, ook voor mensen van deze tijd.

Helaas. . .
Maar voor velen is dat besef, dat geloof, verloren gegaan in de jaren 70 en later.
Hetzelfde geldt voor het geloof in de sacramenten.
Sacramenten zijn, volgens de eeuwenoude christelijke opvatting: tekens en bewerkers van Gods nabijheid voor de mens.
Als dat geloof verdwijnt, valt alles omver en hou je gewoon niets meer over dan. . . morele richtlijnen.
Als je ophoudt met te geloven dat in de Eucharistieviering de verrezen Heer echt in ons midden komt, dat Christus daar aanwezig is, dan valt de ziel weg uit die vieringen. En dan moeten wij inderdaad van alles beginnen uit te vinden om onze missen “op te smukken”, “leuk” en “interessant” te maken.
Is het aanwezig komen van de Heer dan niet interessant genoeg?
Ik wil niemand de les spellen. Maar het is mijn diepe overtuiging dat het achteloos laten verdampen van deze 2 kernpunten van ons geloof, de voornaamste reden is van de hedendaagse geloofsafval. Wat overblijft, zijn immers alleen maar een reeks morele standpunten. Voor het diepere, het echt religieuze verlangen in de mens, blijven we op onze honger zitten.

Veranderen
Voor mij mogen een heel aantal zaken in de Kerk gerust veranderen. Ik gun de toekomstige priesters van harte dat ze gelukkig mogen zijn met vrouw en kinderen; dat vrouwen in de Kerk hetzelfde respect en dezelfde kansen krijgen als mannen, en dat er ook serieus gesleuteld wordt aan de archaïsche houding tegenover homoseksuele mensen.
Maar bij elke verandering moet je zien dat je het kind niet weggooit mét het badwater.
Het kind, dat is hier: het geloof in menswording en sacramenten. Als je dát loslaat ben je wellicht nog met heel prijzenswaardige dingen bezig. Maar niet meer met de mensnabije God van Jezus, die een echte relatie wil met elke mens.

GELUKKIGE VADERDAG!
zo 13 juni '21

Fijne Vaderdag aan alle papa’s en een warme knuffel voor ieder die vandaag een papa mist en voor elke papa die een kind mist!

Goede God
U, die als geen ander weet wat ’t betekent om Vader te zijn;
U, die als geen ander weet dat ‘Vader worden’ een gunst is maar ‘Vader zijn’ een kunst is.

Tot U willen wij bidden voor alle vaders in de wereld die het te druk hebben om te spelen met hun kinderen.

Voor hen die hun kinderen niet meer begrijpen of andere verwachtingen van ze hebben.
Dat ze tijd mogen uittrekken om naar hun kinderen te luisteren, met hen mee te denken, in hun schoenen durven te staan.

En voor alle kinderen die teleurgesteld zijn in hun vaders, hen moeten missen of verdriet hebben om hen.
Dat ze bij U, hemelse Vader, rust en bescherm
ing mogen vinden en dat andere Vaders hun tot steun mogen zijn.

Wij danken U tenslotte voor alle zorgzame, goedwillende en liefdevolle vaders die ons steeds weer inspireren in navolging van U.
Amen.

SAMEN VIEREN, BIDDEN, DIENEN, GROEIEN, ….
wo 09 juni '21

Vanaf vandaag mogen we weer wat meer, ook in de kerk/Kerk, samenkomen en vieren op zondag in onze kerk te Kapellen bijvoorbeeld met 100 mensen. Onze hulpbisschop, Koen Vanhoutte, spreekt ons naar aanleiding van deze versoepelingen toe in dit filmpje.

KERKELIJKE UITVAARTEN BLIJVEN MOGELIJK, NU TERUG MET 100 MENSEN
di 08 juni '21

U heeft het wellicht al via de media vernomen: vanaf 9 juni ’21 zijn weer 100 mensen toegelaten voor kerkelijke uitvaarten. Vanaf 1 juli wordt dat maximum 200 mensen.

EXTRA HULP NODIG TIJDENS DE EXAMENPERIODE?
ma 07 juni '21

In deze examentijd steken heel wat scholieren, studenten en hun ouders en grootouders een kaarsje aan en bidden om steun, kracht en doorzettingsvermogen. In de prachtige kapel van de Heinkensberg, gelegen in de Heinkensbergstraat in 3384 Wever, is dat niet anders: in deze periode branden traditioneel opvallend veel kaarsen aan het eeuwenoude Mariabeeld.

Sinds kort ligt er ook een bundel waar je tijdens de maand juni een bemoedigend woord voor (mede-)studenten en leerlingen kan opschrijven. Maar ook een gebed of zelfs je eigen vragen en onzekerheden kan je er in kwijt.

Heb je even tijd in deze drukke examenperiode, kom dan zeker even op bezoek bij Onze-Lieve-Vrouw van de Heinkensberg voor een kaarsje, een babbel of gewoon voor wat stilte en rust. Maria verwacht je…

Veel goeie moed, inspiratie en geestkracht in deze examentijd!

Pagina's